Tiantong Zongjue

Tiantong Zongjue (ur. 1091, zm. 1162; chiń. 天童宗珏, pinyin Tiāntóng Zōngjué; kor. 천동종각 Ch'ŏndong Chonggak; jap. Tendō Shūkaku; wiet. Thiên Dồng Tông Giác) – chiński mistrz chan szkoły caodong.

Tiantong Zongjue 天童宗珏
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1091
Hezhou
Data i miejsce śmierci 1162
klasztor Tiantong
Szkoła caodong
Nauczyciel Zhenxie Qingliao
Następca Xuedou Zhijian
Zakon chan

ŻyciorysEdytuj

Zongjue pochodził z Hezhou, obecnie powiat He w prowincji Anhui.

Dom rodzinny opuścił z wieku 16 lat i przyjął mnisią ordynację w 2 lata później.

Początkowo praktykował chan u mistrza Zuzhao Daohe (1057-1124) ze szkoły yunmen. Gdy mistrz zrezygnował z nauczania, Zongjue udał się do mistrza Zhenxiego Qingliao i został jego uczniem. Pod kierunkiem tego mistrza osiągnął oświecenie i po otrzymaniu przekazu Dharmy stał się spadkobiercą mistrza i głównym mistrzem szkoły caodong.

W 1132 r. został opatem klasztoru Yuelin, który znajduje się w powiecie Fenghua w prowincji Zhejiang. Pozostawał opatem w tym klasztorze przez 23 lata. Potem przez 4 lata piastował to stanowisko w klasztorze na górze Xuedou.

Mnich spytał Tiantonga Zongjuego Czym jest Droga?
Tiantong powiedział Przestań stawiać znaki na rozstajach.

W 1159 r. przeniósł się do klasztoru Tiantong, w którym pozostał opatem aż do swojej śmierci.

Linia przekazu DharmyEdytuj

Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń od Pierwszego Patriarchy chan w Indiach Mahakaśjapy.

Druga liczba oznacza ilość pokoleń od Pierwszego Patriarchy chan w Chinach Bodhidharmy.

Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w innym kraju.

PrzypisyEdytuj

  1. Fushan Fayuan był mistrzem chan z linii linji. Jego linia przekazu biegła od W kryzysowym momencie braku wartościowego spadkobiercy (przeżył wybranych) Dayang Jingxuan zwrócił się o pomoc do mistrza Fushana Fayuana o zostanie jego spadkobiercą Dharmy. Fushan zgodził się w ten sposób szkoła caodong przetrwała i została w przyszłości przeniesiona do Japonii przez Dōgena Kigena.

BibliografiaEdytuj

  • Andy Ferguson: Zen's Chinese Heritage. Boston: Wisdom Publications, 2000, s. 123–125. ISBN 0-86171-163-7.