Uładzimir Tarasau

białoruski ekonomista i polityk

Uładzimir Iwanawicz Tarasau (biał. Уладзімір Іванавіч Тарасаў[a], ros. Владимир Иванович Тарасов, Władimir Iwanowicz Tarasow; ur. 10 września 1948 w Szczytkowiczach) – białoruski ekonomista i polityk; doktor nauk ekonomicznych (odpowiednik polskiego stopnia doktora habilitowanego), profesor, naukowiec w dziedzinie polityki pieniężno-kredytowej, bankowości i wycen; członek opozycyjnej wobec Alaksandra Łukaszenki Zjednoczonej Partii Obywatelskiej oraz Społecznego Centrum Naukowo-Analitycznego „Białoruska Perspektywa”.

Uładzimir Tarasau
Państwo działania

 Białoruś

Data i miejsce urodzenia

10 września 1948
Szczytkowicze

Doktor nauk ekonomicznych, profesor
Specjalność: ekonomia
Alma Mater

Białoruski Państwowy Instytut Gospodarki Narodowej

Habilitacja

1997 lub 1998

Profesura

1998

Nauczyciel akademicki
Uczelnia

Białoruski Państwowy Uniwersytet Ekonomiczny

Okres zatrudn.

1996–1999

Uczelnia

Białoruski Uniwersytet Państwowy

Okres zatrudn.

od 1999

Kierownik katedry
Katedra

Katedra Białoruskiego Uniwersytetu Państwowego

Okres spraw.

od 1999

Życiorys edytuj

Urodził się we wsi Szczytkowicze, w rejonie starodoroskim obwodu bobrujskiego Białoruskiej SRR, ZSRR. W 1975 roku ukończył Białoruski Państwowy Instytut Gospodarki Narodowej[1][2], w 1978 roku – aspiranturę w Instytucie Ekonomii Akademii Nauk Białoruskiej SRR[1]. W 1989 roku uzyskał stopień doktora nauk ekonomicznych (odpowiednik polskiego stopnia doktora habilitowanego)[1][2]. Temat jego dysertacji doktorskiej brzmiał: Koszty społeczne niezbędne a cena nowej techniki[1]. W 1997 roku[1] (według innego źródła – w 1998 roku[2]) uzyskał tytuł profesora[1][2].

W latach 1966–1967 pracował jako ślusarz w Kombinacie Materiałów Budowlanych w Witebsku. W 1968 roku był mechanikiem w Kraju Krasnodarskim w Rosyjskiej FSRR[1]. W latach 1978–1994 pracował w Instytucie Ekonomii Akademii Nauk Białoruskiej SRR (od 1991 roku Akademia Nauk Białorusi)[1][2]. Najpierw był tam młodszym pracownikiem naukowym, następnie starszym pracownikiem naukowym, kierownikiem sekcji[1], od 1986 roku – kierownikiem zakładu, od 1989 roku – zastępcą dyrektora[2] ds. naukowych. W latach 1994–1996 pracował w Narodowym Banku Białorusi[1][2], najpierw jako główny konsultant[1], a od 1995 roku – szef grupy doradców przy Zarządzie. W latach 1996–1999 był profesorem Białoruskiego Państwowego Uniwersytetu Ekonomicznego. Od 1999 roku pełnił funkcję kierownika katedry w Białoruskim Uniwersytecie Państwowym[1][2].

W 1996 roku został członkiem opozycyjnej wobec prezydenta Alaksandra Łukaszenki Zjednoczonej Partii Obywatelskiej (ZPO) oraz Komitetu Narodowego ZPO. W latach 1995–1999 był członkiem Rady Założycieli Społecznego Centrum Naukowo-Analitycznego „Białoruska Perspektywa”[1].

Prace edytuj

Uładzimir Tarasau jest autorem monografii, cyklu wykładów i ponad 200 prac naukowych[1] z zakresu polityki pieniężno-kredytowej, bankowości i wycen. Do jego prac należą m.in.[2]:

  • Stoimost´ i cena maszyn w usłowijach intiensiwnogo choziajstwowanija. Mińsk: 1985. (ros.).;
  • Tieorija ceny na nowuju tiechniku. Mińsk: 1989. (ros.).;
  • Dienieżno-krieditnaja politika Riespubliki Biełaruś: instrumienty gos. riegulirowanija. Mińsk: 1998. (ros.).;
  • Dien´gi, kriedit, banki. Mińsk: 1998. (ros.).;
  • Sowriemiennaja monietarnaja politika. Mińsk: 1999. (ros.).;
  • Dien´gi. Dienieżno-krieditnaja politika. Bankowskoje dieło. Mińsk: 2001. (ros.)..

Życie prywatne edytuj

Uładzimir Tarasau jest żonaty, ma trzy córki[1].

Uwagi edytuj

  1. Zapis według oficjalnego wariantu języka białoruskiego. Alternatywna forma zapisu, według tzw. wariantu klasycznego (taraszkiewicy): Уладзімер Іванавіч Тарасаў (czyt. Uładzimier Iwanawicz Tarasau).

Przypisy edytuj

  1. a b c d e f g h i j k l m n o Kto…, s. 263
  2. a b c d e f g h i Энцыклапедыя…, s. 437

Bibliografia edytuj

  • Centrum Naukowo-Analityczne „Białoruska Perspektywa”: Kto jest kim w Białorusi. Białystok: Podlaski Instytut Wydawniczy, 2000, s. 313, seria: Biblioteka Centrum Edukacji Obywatelskiej Polska – Białoruś. ISBN 83-913780-0-4.
  • Тарасаў Уладзімір Іванавіч. W: Рэдкал.: Г.П. Пашкоў і інш.: Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. T. 1: Следавікі — Трыо. Mińsk: Biełaruskaja Encykłapiedyja imia Pietrusia Brouki, 2002, s. 437. ISBN 985-11-0251-2. (biał.).