Otwórz menu główne

Ulica Furmańska w Warszawie

ulica w Warszawie

Ulica Furmańska – ulica na warszawskim Powiślu, biegnąca od ul. Karowej do ul. Bednarskiej.

ulica Furmańska
Powiśle
Ilustracja
Ulica Furmańska, widok ze skrzyżowania z ul. Karową
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Długość 0,5km
Przebieg
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Karowa
Ikona ulica koniec T.svg 130m ul. Bednarska
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Furmańska
ulica Furmańska
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Furmańska
ulica Furmańska
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica Furmańska
ulica Furmańska
Ziemia52°14′40,3″N 21°01′07,7″E/52,244528 21,018806

HistoriaEdytuj

Ulica powstała w XVII wieku jako droga biegnąca wzdłuż płynącej tam wtedy Wisły. Rzeka odsunęła się od skarpy w połowie stulecia, zaś sama Furmańska prowadziła z Mariensztatu do jurydyki Stanisławów, założonej w roku 1768. Nazwa, nadana w 1770, nawiązywała do licznych w okolicy wozowni i stajni[1].

Zachodnią stronę ulicy wypełniło zaplecze kościoła Wniebowzięcia NMP i św. Józefa Oblubieńca przy ul. Krakowskie Przedmieście. Przed rokiem 1780 powstała kamienica Wawrzyńca Morawskiego wystawiona u zbiegu z ul. Bednarską; do roku 1818 powstały trzy kolejne domy, jednak przy Furmańskiej przeważała zabudowa drewniana.

W 1821 Fryderyk Albert Lessel rozbudował kamienicę Wawrzyńca Collina na Bednarskiej, wystawiając wzdłuż Furmańskiej jej nowe skrzydło. Miała ona dość skromny wystrój, jak większość obiektów w okolicy. Przed 1844 powstały jeszcze dwie kamienice, jednak po tym czasie ruch budowlany w okolicy znacznie zmalał. Część posesji przeszła w ręce Żydów. Zabudowa ulicy kilkakrotnie była niszczona wodami wielkich powodzi z lat m. in. 1884 i 1867.

Pod koniec XIX wieku przy ulicy wniesiono kamienice czynszowe i oficyny przewyższające domy frontowe. Do roku 1939 Furmańska była zamieszkana głównie przez ubogą ludność.

W roku 1944 cała zabudowa została spalona; kilka domów całkowicie legło w gruzach. Ich relikty rozebrano w roku 1946, pozostawiając wolną przestrzeń i otwierając tym samym widok na kościół Wniebowzięcia NMP i św. Józefa Oblubieńca.

PrzypisyEdytuj

  1. Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 147. ISBN 978-83-62189-08-3.

BibliografiaEdytuj