Otwórz menu główne

Ustia (ukr. Устя) – wieś na Ukrainie, w obwodzie chmielnickim, w rejonie kamienieckim, u ujścia Smotryczy do Dniestru, na brzegu którego znajduje się przystań promowa. W 2001 roku liczyła 529 mieszkańców.

Ustia
Państwo  Ukraina
Obwód  chmielnicki
Rejon Flag kp.jpg kamieniecki
Populacja (2001)
• liczba ludności

529
Nr kierunkowy +380
Kod pocztowy 32372
Położenie na mapie obwodu chmielnickiego
Mapa lokalizacyjna obwodu chmielnickiego
Ustia
Ustia
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Ustia
Ustia
Ziemia48°34′12″N 26°38′38″E/48,570000 26,643889
Portal Portal Ukraina

Spis treści

HistoriaEdytuj

Wieś została w roku 1403 darowana przez króla Władysława Jagiełłę rycerzowi Piotrowi Kaczorkowi, co wiązało się ze służbą wojskową z jedną kopią i dwoma łucznikami. Późniejszymi właścicielami byli (XVI-XVIII wiek) Ćwikłowski, Sroczyński, Czermińscy, Starzyńscy, Dębowscy, Siekierzyńscy, Kawieccy, a w XIX wieku Glinka, Regulski, Wiśniowski i Dwerniccy[1]. Po roku 1920 w granicach ZSRR, a od roku 1990 niepodległej Ukrainy.

Wieś była wielokrotnie napadana i palona przez Tatarów, a to z powodu dogodnego brodu na Dniestrze, którym ciągnęły na Pokucie i dalej, w stronę Lwowa, Zamościa i Lublina czambuły tatarskie (tzw trakt wołoski). Wojska koronne często uderzały w tym miejscu na Tatatów, np.: (Stefan Chmielecki w 1629 roku) i Turków (Kazimierz Jan Sapieha w 1694)[2].

Pod koniec XIX wieku z przystani we wsi kursował przez Dniestr prom parowy. W miejscowości znajdowały się karczma i szkoła oraz wybudowana w roku 1866 cerkiew św. Paraskewy, która zastąpiła starą, drewnianą, wzmiankowaną już w roku 1565[1].

W roku 1923 we wsi założono artel (spółdzielnię produkcyjną) „Snip”.

Za uzyskanie w latach 1937-1939 wysokich plonów (15 cetnarów ziarna z hektara) miejscowy kołchoz „Czerwonyj Żowteń” został zaproszony do udziału w wszechzwiązkowej wystawie kołchoźników w 1939 i 1940 roku[3].

22 czerwca 1986 roku we wsi wzniesiono pomnik Mykoły Budniaka (1961-1981), pochodzącego ze wsi żołnierza, który zginął w Afganistanie.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b A.J. Rolle, Zameczki podolskie..., s.79.
  2. Zbiór pamiętników historycznych o dawney Polszcze...
  3. Історія міст і сіл Української РСР..., s.363-364.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj