Otwórz menu główne

VHD (ang. Video High Density) – dysk wizyjny dużej gęstości, dysk wizyjny pojemnościowy.

System opracowany przez firmę JVC (Japonia) w 1978 roku. Dysk ma średnicę 25 cm, tłoczony z przewodzącego polichlorku winylu. Mieści po jednej godzinie nagrania na każdej stronie. Zapis obrazu i dźwięku: analogowy. Ścieżka zapisu składa się z owalnych zagłębień. Kierunek ścieżki od zewnątrz do środka płyty. W zagłębieniach są zakodowane informacje o obrazie i dźwięku stereo (modulacja FM). Zagłębienia wizyjne mają 0,3 µm (±0,08 µm), dźwiękowe 0,12 µm. W przeciwieństwie do systemu pojemnościowego CED, dysk VHD nie ma rowków. Czytnik, którym jest wąska elektroda naklejona na szafirowym bloku, naprowadzany jest na ścieżkę serwomechanizmem sterowanym sygnałami pomocniczymi. Szerokość bloku: 3,5 ścieżki. Jeden obrót dysku: dwie klatki (4 pola). Istnieje możliwość oglądania spowolnionego obrazu, stop-klatka odtwarzana elektronicznie z pamięci.

Dysk VHD, podobnie jak CED jest wrażliwy na zabrudzenia i chroniony jest w plastikowej kopercie. Trwałość czytnika z naniesioną elektrodą: 2000 godzin, trwałość dysku: ponad 10 000 odtworzeń.

Wizja: pasmo luminacji 3,1 MHz, pasmo chrominancji: 0,5 MHz, rozdzielczość pozioma: ponad 250 linii. Fonia: pasmo 30÷20 000 Hz; zniekształcenia harmoniczne: poniżej 0,3%

Dyskowid VHD wyposażony jest w specjalny adapter PCM może odtwarzać dyski dźwiękowe systemu AHD (opracowany w latach 70. XX wieku przez JVC cyfrowy format zapisu dźwięku).


System wycofany z produkcji w 1984 roku. Pomimo tego VHD jest formatem bardzo poszukiwanym przez kolekcjonerów. Rozpowszechniony był przede wszystkim w Japonii, gdzie do tej pory jest uznawany za format kultowy i dostępna jest tam spora kolekcja filmów i programów telewizyjnych (także trójwymiarowych).


Konkurencyjnym formatem dla VHD był amerykański CED opracowany przez firmę RCA. W latach 80. XX wieku zarówno VHD jak i CED zostały wyparte z rynku przez format LaserVison.

Linki zewnętrzneEdytuj