Włócznia skrzydełkowa
Włócznia skrzydełkowa – broń drzewcowa piechoty i jazdy frankijskiej od VIII w., a później piechoty zachodnioeuropejskiej do XV w.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/91/LMB_-_Karolingische_Fl%C3%BCgellanze.jpg/220px-LMB_-_Karolingische_Fl%C3%BCgellanze.jpg)
Charakterystyka
edytujCharakteryzowała się długim grotem w kształcie rombu lub odwróconego deltoidu ze skrzydełkami oddzielającymi jej liść od tulei (stąd nazwa). Zadaniem tych skrzydełek było uchwycenie i odparcie broni przeciwnika, jak też uniemożliwienie zbyt głębokiego wbicia włóczni w tarczę przeciwnika lub w samego przeciwnika. Rozwój tej broni postępował w kierunku powiększenia płaszczyzny skrzydełek, które z czasem przyjęły formę odwróconego trójkąta.
Z broni tej wyewoluowały z czasem runki, spisy friulskie i korseki.
Przykładem włóczni skrzydełkowej jest przechowywana na Wawelu Włócznia Świętego Maurycego.
Zobacz też
edytujBibliografia
edytuj- Włodzimierz Kwaśniewicz: Leksykon broni białej i miotającej. Warszawa: Dom Wydawniczy BELLONA, 2003. ISBN 83-11-09617-1.