Otwórz menu główne

WBC (ang. white blood cells) – wskaźnik określający liczbę białych krwinek w morfologii krwi. Norma leukocytów we krwi zmienia się w stanach patologicznych. Może dojść do zwiększenia lub zmniejszenia jednego typu leukocytów lub kilku rodzajów leukocytów na raz.[1]

Spis treści

Wartości prawidłoweEdytuj

4000-10000/mm3. U zdrowego niemowlęcia i małego dziecka: 9000-15000/mm3.[2][3]

Wartości powyżej normyEdytuj

Stan podwyższonego WBC określa się mianem leukocytozy, która wynika ze wzrostu jednego lub kilku rodzajów leukocytów[2][4] i może być spowodowane:

Fizjologiczny wzrost ilości krwinek białych można zaobserwować w okresie ciąży, po posiłku, w stresie, po wysiłku fizycznym czy po długotrwałym opalaniu[2][3].

Wartości poniżej normyEdytuj

Stan obniżonego WBC określa się mianem leukopenii i może być spowodowane[2][4]:

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Kazimierz Kuliczkowski, Maria Podolak-Dawidziak: Hematologia: skrypt. Wrocław: Akademia Medyczna im. Piastów Śląskich, 2007, s. 33. ISBN 978-83-7055-095-0.
  2. a b c d lek. Piotr Karaś: Morfologia krwi obwodowej - interpretacja wyniku badania. hematoonkologia.pl, 11.02.2010. [dostęp 2019-02-21].
  3. a b Weronika Buczkowska, Marta Bednarska: WBC - norma i interpretacja badań. ABC zdrowie, 2018. [dostęp 2019-02-21].
  4. a b Morfologia: WBC (białe krwinki). Zdrowie gazeta.pl, 26.08.2015. [dostęp 2019-02-21].