Otwórz menu główne

Wacław Piotr Janaszek ps. „Bolek”, „Jaryna”, „Wacek” (ur. 1 grudnia 1903 w Radomiu[1], zm. 27 września 1944 w Warszawie) – polski inżynier, major saperów Wojska Polskiego.

Wacław Janaszek
„Bolek” „Jaryna” „Wacek”
Ilustracja
Od lewej: major Wacław Janaszek "Bolek" (szef sztabu "Radosława"), generał Tadeusz Bór-Komorowski, pułkownik Jan Mazurkiewicz "Radosław" i kapitan Ryszard Krzywicki "Szymon" (adiutant)
major saperów inżynier major saperów inżynier
Data i miejsce urodzenia 1 grudnia 1903
Radom Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 27 września 1944
Warszawa Polska
Przebieg służby
Lata służby 1920 i 1923-1944
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 5 Pułk Saperów
Batalion Szkolny Saperów
Armia „Pomorze”
Kierownictwo Dywersji
Zgrupowanie AK „Radosław”
Stanowiska szef sztabu Kedywu
szef sztabu zgrupownia
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
ruch oporu
powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari Krzyż Walecznych (trzykrotnie)

ŻyciorysEdytuj

Wacław Piotr Janaszek urodził się 1 grudnia 1903 w Radomiu, w rodzinie Józefa i Genowefy z Kubickich. W latach 1920–1923 był uczniem Korpusu Kadetów Nr 2 w Modlinie. W okresie od lipca do października 1920, w czasie wojny z bolszewikami pełnił ochotniczo służbę w Wojsku Polskim. W październiku 1923 rozpoczął naukę w Oficerskiej Szkole Inżynierii w Warszawie. 1 października 1925 został mianowany podporucznikiem i wcielony do 5 Pułku Saperów w Krakowie[2]. 30 września 1926, po ukończeniu szkoły oficerskiej, rozpoczął służbę w 5 pułku saperów. W kwietniu 1928 został przeniesiony do Batalionu Szkolnego Saperów w Modlinie[3], a w sierpniu 1930 do Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie. 17 października 1930 został członkiem Komisji Doświadczalnej Saperów. W latach 1936–1939 był słuchaczem Wyższej Szkołę Inżynierii w Warszawie.

W czasie kampanii wrześniowej pełnił służbę w Dowództwie Saperów Armii „Pomorze”. Od końca 1939 w konspiracyjnej organizacji Służba Zwycięstwu Polski. Następnie był redaktorem pisma Żołnierz Polski. Od 1942 pełnił funkcję szefa sztabu Kierownictwa Dywersji Komendy Głównej Armii Krajowej.

Od 1 sierpnia 1944, w czasie powstania warszawskiego, był szefem sztabu Zgrupowania „Radosław”. Od 8 sierpnia 1944 przez kilka następnych pełnił obowiązki dowódcy Zgrupowania, w zastępstwie rannego podpułkownika Jana Mazurkiewicza. Między innymi dowodził zgrupowaniem w czasie walk w obronie cmentarzy wolskich. 25 sierpnia 1944 został ciężko ranny w rejonie ul. Koźlej. 27 września 1944 został zamordowany przez Niemców w szpitalu powstańczym przy ul. Drewnianej 8 na Powiślu. Pochowany na Powązkach Wojskowych wraz z majorem Mieczysławem Kurkowskim w kwaterach powstańczych.

AwanseEdytuj

  • podporucznik - 1 października 1925 ze starszeństwem z 1 lipca 1925 i 1. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów[4]
  • porucznik - 15 lipca 1927 ze starszeństwem z 1 lipca 1927 i 1. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów[5]
  • kapitan - 27 czerwca 1935 ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 i 32. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów
  • major - 5 maja 1941
  • podpułkownik - pośmiertnie.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dane według: Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powstania Warszawskiego, tom 5. Redaktor naukowy Piotr Rozwadowski. Dom Wydawniczy "Bellona", Warszawa 2002. ​ISBN 83-11-09261-3
  2. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 101 z 7 października 1925 r., s. 548.
  3. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 9 z 26 kwietnia 1928 r., s. 149.
  4. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 101 z 7 października 1925 r., s. 546.
  5. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych Nr 19 z 22 lipca 1927 r., s. 212.
  6. rozkaz Dowódcy AK nr 502 z dnia 2 października 1944

BibliografiaEdytuj

  • Marek Ney-Krwawicz: Komenda Główna Armii Krajowej 1939-1945. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1990, s. 437. ISBN 83-211-1055-X.
  • Andrzej Krzysztof Kunert: Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1945 T.1. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1987, s. 87–88. ISBN 83-211-0758-3.

Linki zewnętrzneEdytuj