Walter Krüger (generał Wehrmachtu)

Walter Krüger (ur. 23 marca 1892 Zeitz, zm. 11 lipca 1973 Baden-Baden) – niemiecki wojskowy, generał wojsk pancernych

Walter Krüger
Ilustracja
gen. W. Krüger (w środku)
generał wojsk pancernych generał wojsk pancernych
Data i miejsce urodzenia 23 marca 1892
Zeitz
Data i miejsce śmierci 11 lipca 1973
Baden-Baden
Przebieg służby
Lata służby 19101945
Siły zbrojne Armia Cesarstwa Niemieckiego (1910-1921)
Reichswehra (1921– 1934)
Wehrmacht (1934–1945)
Stanowiska dowódca 1 Dywizji Pancernej, LVIII Korpusu Pancernego
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z liśćmi dębu Order Domowy Królewski Hohenzollernów z Mieczami na Wojennej Wstędze Krzyż Rycerski Orderu św. Henryka Złoty Krzyż Niemiecki Krzyż Żelazny I Klasy, ponowne nadanie w 1939 Krzyż Żelazny II Klasy, ponowne nadanie w 1939 Krzyż Rycerski Królewskiego Orderu Albrechta kl. II z mieczami Krzyż Pamiątkowy Weterana I wojny światowej Medal za Kampanię Zimową na Wschodzie 1941/1942 Krzyż Zasługi Wojskowej (w czasie wojny)

ŻyciorysEdytuj

W dniu 17 marca 1910 roku wstąpił do armii niemieckiej, do 181 pułku piechoty, jako kandydat na oficera, ukończył szkołę wojskową w Metz. Następnie pełnił służbę w 19 pułku huzarów, gdzie służył do wybuchu I wojny światowej.

Po wybuchu I wojny światowej kolejno pełni funkcję dowódcy plutonu w pułku ułanów, oficera ordynansowego w sztabie 24 Dywizji Rezerwowej, dowódcy kompanii 107 rezerwowego pułku piechoty, oficera sztabowego i dowódcy bataliony w 108 pułku piechoty.

Po zakończeniu I wojny światowej wraca do służby w 19 pułku huzarów[1], w 1923 roku przeniesiony został na stanowisku dowódcy szwadronu 12 pułku strzeleckiego i funkcję tę pełni do 1929 roku. Następnie w latach 1929–1931 jest oficerem w sztabie 2 Dywizji Kawalerii we Wrocławiu. W latach 1931–1936 jest oficerem w departamencie kawalerii Reichswehry. Po utworzeniu Wehrmachtu, w latach 1936–1937 jest szefem sztabu Inspektoratu Kawalerii Wehrmachtu. W 1937 roku przechodzi do służby liniowej i został dowódcą 10 pułku kawalerii.

Latem 1939 roku został dowódcą 171 pułku piechoty i dowodzi tym pułkiem w czasie ataku na Polskę. Po zakończeniu walk w Polsce w listopadzie 1939 roku został dowódcą 1 Brygady Strzelców wchodzącej w skład 1 Dywizji Pancernej, którą dowodzi w czasie kampanii francuskiej w 1940 roku.

Po zakończeniu walk we Francji w czerwcu 1940 roku został dowódcą 1 Dywizji Pancernej i dowodzi tą dywizją do końca grudnia 1943 roku[2]. W styczniu 1944 roku został mianowany dowódcą LVII Korpusu Pancernego, który stacjonował we Francji, korpusem tym dowodził do marca 1945 roku[3]. Po odwołaniu ze stanowiska dowódcy korpusu, pozostaje w dyspozycji dowództwa Wehrmachtu, a w kwietniu 1945 roku został dowódcą IV Okręgu Wojskowego w Dreźnie i pełni tę funkcję do końca II wojny światowej.

10 maja 1945 roku dostaje się do niewoli brytyjskiej. Początkowo przebywa w brytyjskim, a następnie amerykańskim obozie jenieckim. Zwolniony z obozu jenieckiego w 1947 roku.

AwanseEdytuj

  • podporucznik (Leutnant) (18 sierpnia 1911)
  • porucznik (Oberleutnant) (21 października 1915)
  • rotmistrz (Rittmeister) (1 sierpnia 1928)
  • major (Major) (1 października 1931)
  • podpułkownik (Oberstleutnant) (1 października 1934)
  • pułkownik (Oberst) (1 kwietnia 1937)
  • generał major (Generalmajor) (1 kwietnia 1941)
  • generał porucznik (Generalleutnant) (1 października 1942)
  • generał wojsk pancernych (General der Panzertruppe) (1 lutego 1944)

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. W 1919 roku pułk przekształcono w 19 pułk strzelecki.
  2. W tym czasie dywizja bierze udział w walkach na froncie wschodnim, a w 1943 roku przebywa na terenie Francji i Grecji, gdzie jest odbudowywana po stratach jakich doznała w czasie walk. W listopadzie 1943 roku wraca na front wschodni.
  3. W tym czasie korpus ten brał m.in. udział w walkach na terenie Ardenów.
  4. W ten sposób było oznaczane drugie nadanie Krzyża Żelaznego tej samej klasy, ale za działania w II wojnie światowej.

BibliografiaEdytuj

  • Константин Залесский: Железный крест. Самая известная военная награда Второй мировой войны. Moskwa: Яуза-Пресс, 2007. ISBN 978-5-903339-37-2. (ros.)
  • Krüger, Walter (niem.). Lexikon der Wehrmacht. [dostęp 2013-09-30].