Więzozrost

Więzozrost (łac. syndesmosis) – ścisłe, częściowo ruchome połączenie kości za pomocą tkanki łącznej właściwej[1].

Więzozrost może występować w czterech postaciach:

  • więzozrostu włóknistego (łac. syndesmosis fibrosa) – utworzonego przez włókna klejodajne (np. błony międzykostne przedramienia i goleni).
  • więzozrostu sprężystego (łac. syndesmosis elastica) – tu elementem łączącym kości są włókna sprężyste, elastyczne, nadające tkance żółte zabarwienie (np. więzadła żółte rozpięte między łukami kręgów).
  • szwów łac. suturae) – gdzie włókna łączące kości są bardzo mocne i krótkie. Szwy dzielą się na:
  1. piłowate (łac. serrata) – nieregularne brzegi jednej kości wchodzą we wgłębienia drugiej. To najmocniejsze i najczęstsze połączenie kości sklepienia czaszki (kość czołowa z kośćmi ciemieniowymi).
  2. gładkie lub proste (łac. plana) – połączenie kości, których brzegi są prawie proste (połączenie wyrostków podniebiennych kości szczęki).
  3. łuskowe (łac. squamosa) – przebiega skośnie do powierzchni kości, a brzegi kości zachodzą na siebie dachówkowato (łuska kości skroniowej na kość ciemieniową).

PrzypisyEdytuj

  1. a b Adam Bochenek, Michał Reicher, Anatomia człowieka. Tom I. Anatomia ogólna. Kości, stawy i więzadła, mięśnie, wyd. XIII, Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2019, s. 206–207, ISBN 978-83-200-4323-5.
  2. Tadeusz Bilikiewicz i inni, Anatomia ogólna : kości, stawy i więzadła, mięśnie, wyd. Wyd. 12, Warszawa: Wydaw. Lekarskie PZWL, 2003, ISBN 83-200-2877-9, OCLC 749511724 [dostęp 2019-10-04].