Otwórz menu główne

Wiktoryn, imię świeckie Walentin Dmitrijewicz Lubimow (ur. 17 kwietnia 1821 w Lisinie, zm. 21 sierpnia 1882 w Kamieńcu Podolskim) – rosyjski biskup prawosławny.

Wiktoryn
Walentin Lubimow
biskup podolski
Kraj działania  Rosja
Data i miejsce urodzenia 17 kwietnia 1821
Lisino
Data i miejsce śmierci 21 sierpnia 1882
Kamieniec Podolski
biskup połocki i witebski
Okres sprawowania 1874–1882
biskup podolski
Okres sprawowania 1882
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Śluby zakonne 20 października 1852
Diakonat 1843
Prezbiterat 1843
Nominacja biskupia 21 sierpnia 1868
Sakra biskupia 3 listopada 1868

ŻyciorysEdytuj

Był synem kapłana prawosławnego. Ukończył seminarium duchowne w Kałudze, po czym w 1843, jako mężczyzna żonaty przyjął święcenia kapłańskie. Pracę duszpasterską prowadził w Borowsku, gdzie zdobył szacunek wiernych swoją postawą w czasie epidemii. W 1850, po śmierci żony, wstąpił jako posłusznik do monasteru Narodzenia Matki Bożej i św. Pafnucego Borowskiego w Borowsku. W tym samym roku rozpoczął studia teologiczne w Petersburskiej Akademii Duchownej. Wieczyste śluby mnisze złożył 20 października 1852. Rok później, po uzyskaniu końcowego dyplomu, został skierowany do pracy w charakterze inspektora w seminarium duchownym w Smoleńsku. W 1855 obronił dysertację magisterską[1].

W 1857 otrzymał godność archimandryty. Od tego samego roku wykładał w Petersburskiej Akademii Duchownej teologię moralną i pastoralną, następnie został także inspektorem. Z powodu swojej surowości nie był popularny wśród studentów szkoły i w związku z tym w 1858 został przeniesiony do pracy w seminarium w Kostromie, gdzie pełnił obowiązki rektora, tradycyjnie łącząc je z funkcją przełożonego monaster Zaśnięcia Matki Bożej w Igricy. W 1860 został przeniesiony po raz kolejny, tym razem na stanowisko rektora seminarium duchownego w Tyflisie i przełożonego monasteru Przemienienia Pańskiego w tym samym mieście[1].

Pracę duszpasterską łączył z działalnością publicystyczną. Swoje teksty, poświęcone przede wszystkim zagadnieniom homiletyki i praktycznej działalności duszpasterskiej, publikował w pismach cerkiewnych „Christianskoje cztienije” i „Prawosławnyj sobiesiednik”. Wiktoryn (Lubimow) był również redaktorem rosyjskiego wydania dzieł św. Jana Chryzostoma. Opublikował także podręcznik do nauki czytania i pisania w językach rosyjskim i cerkiewnosłowiańskim, który od pierwszej publikacji w 1871 do 1892 był dziesięciokrotnie wznawiany[1].

21 sierpnia 1868 został nominowany na biskupa czeboksarskiego, wikariusza eparchii kazańskiej. Chirotonię biskupią przyjął 3 listopada tego samego roku. Po czternastu latach Świątobliwy Synod Rządzący przeniósł go na katedrę połocką, zaś w 1882 mianował go biskupem podolskim[1]. Zmarł w Kamieńcu Podolskim i został pochowany w miejscowym soborze Kazańskiej Ikony Matki Bożej[1].

PrzypisyEdytuj


Poprzednik
Sawa (Tichomirow)
Biskup połocki
1874 – 1882
Następca
Marceli (Popiel)
Poprzednik
Marceli (Popiel)
Biskup podolski
1882
Następca
Justyn (Ochotin)