Otwórz menu główne

Witold Nowodworski (lekarz wojskowy)

Witold Nowodworski (ur. 4 kwietnia 1887 k. Riazania, zm. 18 stycznia 1961 w Leningradzie) – polski, rosyjski i radziecki lekarz wojskowy, pułkownik Armii Czerwonej, generał brygady WP.

Syn polskiego zesłańca z 1863 Marcelego, w 1906 po ukończeniu petersburskiego gimnazjum podjął studia na wydziale biologii uniwersytetu w Petersburgu, a 1907-1912 studiował w Wojskowej Akademii Medycznej w Petersburgu. Uzyskał dyplom lekarza wojskowego i stopień oficerski w carskiej armii. Od stycznia 1913 był ordynatorem Kliniki Internistycznej w Akademii w Petersburgu, 22 VII 1914 zmobilizowany jako młodszy lekarz pułku i wysłany na front niemiecki. Od sierpnia 1915 lekarz szpitala i punktu ewakuacyjnego w Piotrogrodzie. 1919-1922 ordynator Kliniki w Akademii. W carskiej armii służył do 1917, potem wstąpił do Gwardii Czerwonej i Armii Czerwonej. 1919-1925 lekarz Domu Dziecięcego w Piotrogrodzie/Leningradzie. Starszy asystent wykładowcy, a od 1936 docent Wojskowej Akademii Medycznej im. Kirowa w Leningradzie. Od 1941 zastępca szefa katedry Kliniki Chorób Wewnętrznych. 1925-1929 członek Komisji Kasy Chorych, a 1929-1934 konsultant Instytutu Oftalmologicznego w Leningradzie. Pracował naukowo w dziedzinie patologii szczegółowej i terapii chorób zakaźnych i wewnętrznych, w 1934 został kandydatem nauk medycznych, a w 1943 doktorem nauk medycznych. Autor 25 prac naukowych i kilku referatów. Rozkazem szefa Służby Zdrowia Armii Czerwonej z 2 IV 1944 skierowany do służby w Polskich Siłach Zbrojnych w ZSRR w stopniu pułkownika, 20 IV 1944 został Naczelnym Internistą i Głównym Terapeutą 1. Armii WP. 22 XI 1944 mianowany Naczelnym Internistą WP. Od grudnia 1944 profesor Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, gdzie był kierownikiem 3. Kliniki. 31 grudnia 1944 Prezydium KRN nadało mu stopień generała brygady WP ze starszeństwem z 1 I 1945. Później był Głównym Internistą Departamentu Służby Zdrowia WP. Od lutego 1946 Naczelny Internista Departamentu Służby Zdrowia MON. Organizator służby zdrowia na Ziemiach Odzyskanych. 9 IX 1946 zwrócił się do MON z prośbą o skierowanie do Armii Czerwonej w celu kontynuowania pracy naukowej w Akademii w Leningradzie. 9 XI 1946 zakończył służbę w WP i wrócił do ZSRR. Profesor Wojskowej Akademii Medycznej w Leningradzie.

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. M.P. z 1947 r. nr 23, poz. 73.
  2. Uchwałą Prezydium Krajowej Rady Narodowej z 11 maja 1945 za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą. Odznaczenia Generałów Wojska Polskiego przez Prezydium Krajowej Rady Narodowej. „Polska Zbrojna”, s. 1, 12 maja 1945.  Por. Kazimierz Konieczny, Henryk Wiewióra: Karol Świerczewski Walter. Zbiory Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. Warszawa: Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, 1971, s. 263.

BibliografiaEdytuj

  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. III:M-S, Toruń 2010, s. 74-75.