Otwórz menu główne

Wołowa Turnia (słow. Volia veža, dawniej Volova veža, niem. Ochsenrückenturm, węg. Ökörhát-torony[1], 2373 m n.p.m.) – szczyt tatrzański należący do Wołowego Grzbietu (Volí chrbát) położony w głównej grani Tatr, na granicy polsko-słowackiej.

Wołowa Turnia
Ilustracja
Wołowy Grzbiet do najwyższej Wołowej Turni, Żabia Turnia Mięguszowiecka, Żabi Koń, Żabia Przełęcz. Widok znad Wielkiego Żabiego Stawu Mięguszowieckiego
Państwo  Polska
 Słowacja
Pasmo Tatry, Karpaty
Wysokość 2373 m n.p.m.
Wybitność ~28 m
Pierwsze wejście 1905
K. Bröske, S. Häberlein
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Wołowa Turnia
Wołowa Turnia
Ziemia49°10′47″N 20°04′27″E/49,179722 20,074167
Wołowy Grzbiet od Wołowej Turni do Czarnostawiańskiej Przełęczy. Widok z Buli pod Rysami

Szczyt widoczny jest pomiędzy Żabią Turnią Mięguszowiecką (Žabia veža mengusovská, 2336 m n.p.m.) – rozdziela je Żabia Przełęcz Mięguszowiecka (Východná volia štrbina, 2315 m n.p.m.) – a Hińczową Turnią (Hincova veža, 2378 m n.p.m.).

W grani pomiędzy Wołową Turnią i Hińczową Turnią nie ma wyraźnych kulminacji. Grzbiet przecinają wąskie przełączki z siodłami na zbliżonej wysokości (ok. 2355 m n.p.m.), które w kolejności od Wołowej Turni noszą nazwy[2]:

Bryła Wołowej Turni przypomina nieco piramidę. Jej stoki od strony południowej są znacznie dostępniejsze niż ściana północna (wysokości ok. 400 m) ograniczona dwoma kominami schodzącymi z Żabiej Mięguszowieckiej Przełęczy oraz z Wielkiej Wołowej Szczerbiny. Drugi z kominów nazywano Kominem Stanisławskiego. Widok ze szczytu Wołowej Turni jest o wiele mniej rozległy niż z nieodległych Rysów. Nazwa turni pochodzi od Wołowego Grzbietu[3].

Z rzadkich w Polsce gatunków roślin stwierdzono występowanie rogownicy jednokwiatowej[4].

Historia zdobyciaEdytuj

Drogę prowadzącą na szczyt kominem Stanisławskiego nazwano drogą Stanisławskiego (od nazwiska Wiesława Stanisławskiego, który przeszedł tę trasę wraz ze Zbigniewem Gieysztorem 3 września 1929 r.)[3].

PrzypisyEdytuj

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych. [dostęp 2009-09-28].
  3. a b Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część VI. Cubryna – Żabia Turnia Mięguszowiecka. Warszawa: Spółdzielczy Instytut Wydawniczy „Kraj”, 1952.
  4. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.

BibliografiaEdytuj

  1. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13184-5.
  2. Tatry polskie. Mapa turystyczna 1:20 000. Piwniczna: Agencja Wyd. „Wit” S.c., 2004. ISBN 83-915-737-9-6.