Wyżnia Spiska Przełączka

Wyżnia Spiska Przełączka, Spiska Przełączka Wyżnia[1] (słow. Vyšná Mačacia štrbina, niem. Obere Katzenscharte, węg. Felső Macskacsorba) – drobna przełęcz w południowo-zachodniej grani Spiskiej Grzędy w słowackiej części Tatr Wysokich. Jest pierwszym od góry siodłem w tej grani i oddziela od siebie główny, północno-zachodni wierzchołek Spiskiej Grzędy na północnym wschodzie i bliższą z dwóch Spiskich Turniczek, Zadnią Spiską Turniczkę, na południowym zachodzie[2].

Wyżnia Spiska Przełączka
Ilustracja
Wyżnia Spiska Przełączka wśród podpisanych obiektów, przysłonięta przez Zadnią Spiską Turniczkę
Państwo

 Słowacja

Pasmo

Tatry, Karpaty

Sąsiednie szczyty

Spiska Grzęda, Zadnia Spiska Turniczka

Data zdobycia

21 lipca 1896 r.

Pierwsze wejście

J. Déry, J. Hunsdorfer

Położenie na mapie Tatr
Mapa konturowa Tatr, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Wyżnia Spiska Przełączka”
Położenie na mapie Karpat
Mapa konturowa Karpat, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Wyżnia Spiska Przełączka”
Ziemia49°11′54,6″N 20°12′04,9″E/49,198500 20,201361

Przełęcz jest wyłączona z ruchu turystycznego. Jej północno-zachodnie stoki opadają do górnej części Baraniego Ogrodu w Dolinie Pięciu Stawów Spiskich, natomiast południowo-wschodnie – do Wyżniego Spiskiego Kotła. Najdogodniejsze drogi dla taterników prowadzą na siodło ze Spiskiego Przechodu w południowo-wschodniej grani Wyżniego Baraniego Zwornika oraz z Doliny Pięciu Stawów Spiskich przez Wyżni Spiski Kocioł[2].

Pierwsze wejścia:

PrzypisyEdytuj

  1. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 406. ISBN 83-01-13184-5.
  2. a b c Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XX. Baranie Rogi – Durny Szczyt. Warszawa: Sport i Turystyka, 1976, s. 78, 85–87.