Wydział Archiwów Państwowych

Wydział Archiwów Państwowych – jednostka organizacyjna Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, która w latach 1919–1939 zarządzała archiwami państwowymi w Polsce.

HistoriaEdytuj

W ramach Departamentu Spraw Politycznych Tymczasowej Rady Stanu od kwietnia 1917 r. funkcjonowała Komisja Archiwalna, która na początku 1918 r. przekształciła się w Wydział Archiwów Państwowych w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Wydział doprowadził do wydania 31 lipca 1918 r. reskryptu Rady Regencyjnej „O organizacji archiwów państwowych i opiece nad archiwaliami”. Powtórzeniem jego treści był dekret z 7 lutego 1919 r. o organizacji archiwów państwowych i opiece nad archiwaliami, podpisany przez Józefa Piłsudskiego. Zgodnie z dekretem z 7 lutego 1919 r.[1] zwierzchnikiem archiwów państwowych został minister wyznań religijnych i oświecenia publicznego, któremu podporządkowano Wydział.

Po II wojnie światowej zachowano tę strukturę, tworząc w 1945 roku Wydział Archiwów Państwowych w Ministerstwie Oświaty. Na tej bazie w marcu 1951 roku powołano Naczelną Dyrekcję Archiwów Państwowych.

Zakres działaniaEdytuj

Do zakresu działania Wydziału należało:

  • zarząd archiwów państwowych,
  • opieka techniczno-naukowa nad archiwami i zbiorami archiwalnymi,
  • ratowanie archiwaliów oraz udzielanie rad i pomocy w zakresie archiwaliów, które znajdowały się w rękach prywatnych,
  • rewindykacja zbiorów archiwalnych stanowiących własność państwa polskiego.

Na czele Wydziału stał naczelnik, a od 1925 r. naczelny dyrektor archiwów państwowych.

Kierownicy WydziałuEdytuj

Wydziałem kierowali kolejno:

PrzypisyEdytuj

  1. Dekret z 7 lutego 1919 r. o organizacji archiwów i opiece nad archiwaliami (Dz.U. z 1919 r. nr 14, poz. 182).

BibliografiaEdytuj

  • I. Mamczak-Gadkowska „Archiwa państwowe w II Rzeczypospolitej”, Poznań 2006