Otwórz menu główne

Zbrodnia na uchodźcach z Łanowiec

Ten artykuł dotyczy zbrodni na mieszkańcach Łanowiec na Wołyniu. Zobacz też: Zbrodnia w Łanowcach na Podolu.

Zbrodnia na uchodźcach z Łanowiec – zbrodnia dokonana 2 lutego 1944 roku przez oddział UPA na 129 polskich uchodźcach podczas ich ewakuacji z Łanowiec do Wiśniowca.

Zbrodnia na uchodźcach z Łanowiec
Państwo Polska (okupowana przez III Rzeszę)
Miejsce między Kuśkowcami Wielkimi a Śniegorówką
Data 2 lutego 1944
Liczba zabitych 129
Typ ataku ludobójstwo
Sprawca Ukraińska Powstańcza Armia
Położenie na mapie Polski w 1939 r.
Mapa lokalizacyjna Polski w 1939 r.
Łanowce
Łanowce
Ziemia49°52′00″N 26°05′14″E/49,866667 26,087222

W związku ze zbliżaniem się frontu radzieckiego, niemiecka okupacyjna załoga Łanowiec przystąpiła do ewakuacji. Wraz z nią w drogę wyruszyło około 150 Polaków obawiających się, że na pozbawioną ochrony miejscowość uderzy UPA, która od roku prowadziła ludobójczą czystkę etniczną ludności polskiej.

Osobny artykuł: Rzeź wołyńska.

Na przodzie kolumny, która opuściła Łanowce, jechali Niemcy w liczbie kilkunastu oraz polscy policjanci z Schutzmannschaft. Pozostali Polacy podążali w tylnej części konwoju. Pomiędzy wsiami Kuśkowce Wielkie a Śniegorówka konwój został zaatakowany i podzielony przez bojówki UPA. Przód kolumny z Niemcami i około 20 Polakami rzucił się do ucieczki; dowodzący konwojem niemiecki starosta nie pozwolił policjantom na pozostanie i podjęcie walki z UPA. Odcięci Polacy, wśród których było kilku policjantów z rodzinami, zostali otoczeni i po zdławieniu słabego oporu wymordowani przy pomocy kamieni i drągów. Niewykluczone, że pewna część tej grupy uratowała się uciekając na pola. Zginęło 129 osób[1][2].

PrzypisyEdytuj

  1. Władysław Siemaszko, Ewa Siemaszko, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939-1945, Warszawa 2000, s. 483-484
  2. Grzegorz Motyka, Od rzezi wołyńskiej do akcji „Wisła”, Kraków 2011, ​ISBN 978-83-08-04576-3​, s.181