Zdobycie twierdzy Izmaił

Zdobycie twierdzy Izmaił miało miejsce w roku 1790 w trakcie wojny rosyjsko-tureckiej (1787–1792). Wojskami rosyjskimi dowodził general-in-chief Aleksandr Suworow.

Zdobycie twierdzy Izmaił
przez Rosjan
Wojna rosyjsko-turecka (1787–1792)
Ilustracja
Rosyjski atak na Izmaił
Czas listopad – grudzień 1790
Miejsce Izmaił
Terytorium Imperium Osmańskie
Wynik zwycięstwo Rosji
Strony konfliktu
Imperium Rosyjskie Imperium Osmańskie
Dowódcy
Aleksandr Suworow Aydoslu Mehmed Paşa
Siły
31 tysięcy,
500 dział
35 tysięcy,
265 dział
Straty
4 tysiące zabitych,
6 tysięcy rannych
26 tysięcy zabitych,
9 tysięcy jeńców
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa konturowa Ukrainy, na dole nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „miejsce bitwy”
Ziemia45°21′00″N 28°50′00″E/45,350000 28,833333

W listopadzie 1790 Rosjanie oblegli położoną nad Kilią, głównym ramieniem delty Dunaju, potężną turecką twierdzę Izmaił, której załoga liczyła 35 tysięcy ludzi i 265 dział. Siłami obrońców dowodził serasker Aydoslu Mehmed Paşa. Siły rosyjskie liczyły 31 tysięcy żołnierzy oraz 500 dział, a także 206 okrętów z flotylli rzecznej. Ataki wojsk rosyjskich dowodzonych przez Suworowa trwały do dnia 22 grudnia. Nocą nastąpił decydujący szturm, który zakończył się sukcesem.

Po zaciętych walkach o niemalże każdy budynek twierdza padła. Straty tureckie wyniosły 26 tysięcy zabitych oraz 9 tysięcy jeńców. Zginęła cała załoga twierdzy oraz duża część ludności cywilnej. Po stronie rosyjskiej poległo 4 tysiące żołnierzy, a 6 tysięcy odniosło rany.

Liczbę ofiar rzezi ludności cywilnej po zdobyciu Izmaiła, w tym kobiet i dzieci, szacuje się na około 10 tysięcy. Odpowiedzialność za masakrę, jedno z pierwszych przypadków ludobójstwa w czasach nowożytnych, przypisuje się Aleksandrowi Suworowowi[1]. Do podobnej rzezi pod jego dowództwem doszło cztery lata później, podczas obrony warszawskiej Pragi w listopadzie 1794 w czasie insurekcji kościuszkowskiej.

Zdobycie Izmaiła upamiętniono pieśnią Niech rozgrzmiewa pieśń zwycięstwa autorstwa polskiego kompozytora Józefa Kozłowskiego, która stanowiła nieoficjalny, pierwszy hymn Imperium Rosyjskiego.

O wydarzeniu wspomina również Pan Tadeusz Adama Mickiewicza[2] oraz opisuje je poemat Don Juan George’a Byrona[3].

PrzypisyEdytuj

  1. Kamil Stepan ŁP, Niezwyciężony Suworow, www.polityka.pl, 2014 [dostęp 2021-06-29] (pol.).
  2. Adam Mickiewicz: Pan Tadeusz, księga X, wiersz 110.
  3. George Gordon Byron: Don Juan, księgi siódma i ósma.

BibliografiaEdytuj

  • Zygmunt Ryniewicz, Leksykon bitew świata, Warszawa: Almapress, 2004.