Otwórz menu główne
Ákos Buttykay

Ákos Buttykay [åkoʃ b'utikoj] (ur. 22 lipca 1871 w Halmeu, zm. 26 października 1935 w Debreczynie) – węgierski kompozytor i pianista.

Buttykay urodził się w 1871 r. w siedmiogrodzkim Halmi, tam też się wychował. Kształcenie muzyczne rozpoczął w 1896 r. w Budapeszcie. Tam jego nauczycielami kompozycji i gry fortepianowej byli: Viktor Herzfeld, István Thomán oraz Bernhard Stavenhagen. Po ukończeniu konserwatorium zaproponowano mu posadę wykładowcy w Akademii Muzycznej, którą przyjął w 1907 r. W zawodzie pracował do 1923 r., zyskując tytuł profesora zwyczajnego. Jako pianista Ákos Buttykay występował podczas licznych tourné po krajach Europy i obu Ameryk. Battykay w 1923 r. z powodu złego stanu zdrowia przeszedł na emeryturę i zaniechał koncertowania. Jednak mimo wszystko dalej pozostał aktywnym kompozytorem.

Jego muzyka charakteryzuje się kontynuacją tradycji neoromantycznej. Pozostawił po sobie wiele utworów, wśród których przeważają symfonie i operetki. Jednak jako kontynuator węgierskiej muzyki neoromantycznej Buttykany nawiązywał swoją twórczością do dzieł Ferenca Liszta. Skomponował rozbudowaną rapsodię (Rapsodia węgierska) oraz utwór orkiestrowy-fantazję.

tytuł forma przeznaczenie tytuł oryginalny rok powstania
Scherzo orkiestrowa 1898
Symfonia cis-mol symfonia 1900
Symfonia d-moll symfonia 1902
Fantazja fantazja fortepian i orkiestra 1902
Profanatorzy poemat symfoniczny orkiestra, wokal Az ünneprontók 1905
Król hultajów operetka A cisbészkirály 1907
Happy end operetka 1930
Rapsodia węgierska rapsodia Magyar rapszódia 1931
Srebrna mewa operetka Az ezüstsirály

BibliografiaEdytuj

  1. Börrcsök Iwona: Buttykay Ákos [w:] Encyklopedia muzyczna PWM. Część biograficzna t. I, Polskie Wydawnictwo Muzyczne, Kraków 1979, ​ISBN 83-224-01313-2