Śnieżna Grań – widok z górnego piętra Doliny Czarnej Jaworowej
Po lewej dolna część Śnieżnej Grani

Śnieżna Grań (słow. hrebeň Snehových veží) – boczna grań odchodząca od Śnieżnego Zwornika w masywie Śnieżnego Szczytu (Snehový štít, 2465 m n.p.m.) w słowackich Tatrach Wysokich. Oddziela ona górne piętra Doliny Czarnej Jaworowej (Śnieżny Bańdzioch i Czarne Młaki) od jej jedynego odgałęzienia – Doliny Śnieżnej. Początkowo grań zbiega w kierunku północnym, a następnie (w wierzchołku Wielkiej Śnieżnej Turni) skręca na północny zachód[1].

W Śnieżnej Grani wznoszą się trzy wybitne Śnieżne Turnie oddzielone od siebie głęboko wciętymi przełęczami. Kolejno od Śnieżnego Zwornika znajdują się w niej następujące obiekty[2][1]:

Mała Śnieżna Turnia stanowi zakończenie Śnieżnej Grani, opadając w stronę Czarnego Stawu Jaworowego (Čierne Javorové pleso) swą wysoką (ok. 550 m), północno-zachodnią ścianą.

Przejście Śnieżnej Grani (w skali tatrzańskiej III – trudno) jest uważane za jedną z piękniejszych tatrzańskich graniówek. Najłatwiejsze drogi na poszczególne szczyty i przełęcze są nieco trudne (I), z wyjątkiem Siwej Przełęczy, którą można łatwo (0+) osiągnąć ze Śnieżnego Bańdziocha. W okolicy Śnieżnej Grani brak jest znakowanych szlaków turystycznych. Taternictwo dopuszczone jest po stronie Doliny Śnieżnej[3].

Po raz pierwszy grań została pokonana 9 czerwca 1910 roku przez Kazimierza Piotrowskiego i Mieczysława Świerza. Przejście przez Siwą Przełęcz do Doliny Śnieżnej było natomiast znane myśliwym z Jurgowa już od XVII wieku. Zimą Śnieżną Grań przeszli jako pierwsi w dniach 24-25 marca 1953 r. Július Andráši, Jozef Brandobur, Arno Puškáš i Karel Skřipský[3].

Nazwa Śnieżnej Grani pochodzi nie od śnieżnych pól znajdujących się przez większość lata w jej stokach, ale od pobliskiego Śnieżnego Szczytu[4].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Jarosław Januszewski, Grzegorz Głazek, Witold Fedorowicz-Jackowski: Tatry i Podtatrze, atlas satelitarny 1:15 000. Warszawa: GEOSYSTEMS Polska Sp. z o.o., 2005, s. 124. ISBN 83-909352-2-8.
  2. Endre Futó: Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych. [dostęp 2013-07-26].
  3. a b Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część XIX. Kapałkowa Grań – Śnieżna Przełęcz. Warszawa: Sport i Turystyka, 1974, s. 78–131.
  4. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000, s. 271. ISBN 83-01-13184-5.