27 Pułk Piechoty (PSZ)

Ten artykuł dotyczy 27 Pułku Piechoty PSZ w ZSRR. Zobacz też: inne pułki piechoty noszące numer 27.

27 Pułk Piechoty (27 pp) – oddział piechoty Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR.

27 Pułk Piechoty
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1941
Rozformowanie 1942
Organizacja
Dyslokacja Ługowaja
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 10 Dywizji Piechoty

Formowanie i zmiany organizacyjneEdytuj

W ramach II fazy rozbudowy Armii Polskiej w ZSRR w dniu 17 grudnia 1941 roku podjęto decyzję o formowaniu 10 Dywizji Piechoty. W dniu 13 stycznia 1942 roku wyznaczona wcześniej grupa zawiązków poszczególnych jednostek dywizji, wywodząca się z wyznaczonych oficerów i podoficerów z 5 i 6 Dywizji Piechoty, wyjechała do rejonu formowania w miejscowości Ługowaja, w obwodzie dżambulskim (Kazachska Socjalistyczna Republika Radziecka). Od 19 stycznia rozpoczęto przygotowywać wyznaczony garnizon na przyjęcie poborowych. W dniu 25 stycznia 1942 dowódca dywizji wydał Rozkaz Organizacyjny Nr 1, na jego podstawie, pod dowództwem ppłk Ignacego Bobrowskiego przystąpiono do formowania 27 pułku piechoty w składzie 10 Dywizji Piechoty. Pułk miał być całkowicie wyposażony i uzbrojony przez Armię Brytyjską w związku z czym organizowany był według etatów brytyjskich. Od 28 stycznia 1942 roku rozpoczęto wcielanie poborowych i ochotników, do 7 marca do 27 pułku przydzielono przez komisje poborową i przeglądową 51 oficerów i 838 szeregowych. Wraz z prowadzonym poborem, wybuchła również epidemia tyfusu plamistego. W pułku prowadzono pracę organizacyjną i okresowo podstawowe szkolenie, a także starano się poprawić warunki sanitarne i żywnościowe. Wydano wcielonym żołnierzom kompletne umundurowanie brytyjskie, natomiast broni i wyposażenia pułk nie otrzymał wcale. Zmagano się w pułku z wieloma problemami tj. braku: zakwaterowania, środków transportowych, miejsc w szpitalach, żywności. Ponadto zwalczano pijaństwo i inne zachowania karygodne[1]. W ramach I ewakuacji Armii Polskiej, w dniu 27 marca 1942 r. 27 pułk piechoty poprzez Krasnowodzk został ewakuowany drogą morską do Pahlevi w Iranie. Następnie 27 kwietnia 1942 r. rozpoczęto jego transport do Palestyny. W Palestynie w maju 1942 roku 27 pułk został rozwiązany, a żołnierze pułku, wraz z żołnierzami z pułków 25 i 26 sformowali 2 Brygadę Strzelców Karpackich[2].

Żołnierze pułkuEdytuj

Dowódca pułku

  • ppłk Ignacy Bobrowski[3]

Dowódcy batalionów

  • Dowódca I batalionu - mjr Franciszek Borkowski[4]
  • Dowódca II batalionu - kpt. Jan Górnicki[4]
  • Dowódca III batalionu - kpt. Marcin Czechowicz[4]
  • Dowódca batalionu ckm - por. Jan Obierek[4]

PrzypisyEdytuj

  1. Zbigniew Wawer, Znów w polskim mundurze. Armia Polska w ZSRR sierpień 1941 - marzec 1942. str. 263-267, 2001.
  2. Kryska-Karski i Barański 1973 ↓, s. 55,59.
  3. Zbigniew Wawer, Znów w polskim mundurze. Armia Polska w ZSRR sierpień 1941 - marzec 1942 str. 264, 2001.
  4. a b c d Kryska-Karski i Barański 1973 ↓, s. 55-56.

BibliografiaEdytuj

  • Harvey Sarner, Piotr K Domaradzki: Zdobywcy Monte Cassino : generał Anders i jego żołnierze. Poznań: Zysk i S-ka Wydawnictwo, 2006. ISBN 83-7506-003-8.
  • Witold Biegański: Wojsko Polskie : krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. 5, Regularne jednostki Wojska Polskiego na Zachodzie : formowanie, działania bojowe, organizacja, metryki dywizji i brygad. Warszawa : Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1967.
  • Piotr Żaroń: Armia Polska w ZSRR, na Bliskim Wschodzie i Środkowym Wschodzie. Warszawa 1981: KAW RSW „Prasa- Książka - Ruch, 1981.
  • Zbigniew Wawer: Znowu w polskim mundurze. Armia Polska w ZSRR sierpień 1941 - marzec 1942. Warszawa: Zbigniew Wawer Frod. Film. i i Międzynarodowa Szkoła Menadżerów sp.z.o.o., 2001. ISBN 83-86891-71-8.
  • Tadeusz Kryska-Karski, Henryk Barański: Piechota Polska 1939-1945, zeszyt nr 14. Londyn: 1973.