41. Drużynowe Mistrzostwa Świata w Brydżu Sportowym

41. Drużynowe Mistrzostwa Świata w Brydżu Sportowym – drużynowe mistrzostwa świata w brydżu sportowym, które odbyły się w dniach 16–29 września 2013 w Nusa Dua (Indonezja)[1].

Mapa konturowa Bali, na dole znajduje się punkt z opisem „Nusa Dua”
Geographylogo.svg
Nusa Dua – położenie na mapie Bali.

Były to jednocześnie:

W zawodach zwyciężyli:

  • W Bermuda Bowl:
 Włochy: Norberto Bocchi, Giorgio Duboin, Lorenzo Lauria, Agustin Madala, Antonio Sementa, Alfredo Versace;
  • W Venice Cup:
 Stany Zjednoczone USA-2: Hjordis Eythorsdottir, Jill Levin, Jill Meyers, Janice Seamon-Molson, Jenny Wolpert, Migry Zur-Campanile;
  • W d’Orsi Seniors Trophy[a]:
 Niemcy: Michael Elinescu, Ulrich Kratz, Reiner Marsal, Bernhard Strater, Ulrich Wenning, Entscho Wladow
 Stany Zjednoczone USA-2 Roger Bates, Garey Hayden, Marc Jacobus, Carolyn Lynch, Mike Passell, Eddie Wold
  • W zawodach transnarodowych:
 Stany Zjednoczone Gordon: David Berkowitz, Mark Gordon, Jacek Pszczoła, Pratap Rajadhyaksha, Michael Seamon, Alan Sontag.

Poprzednie DME w brydżu sportowymEdytuj

Poprzednie drużynowe mistrzostwa świata odbyły się 15–29 października 2011 w Veldhoven, Holandia[2][3]:

40. Drużynowe Mistrzostwa Świata, Veldhoven 2011
Miejsce Open Kobiety Seniorzy Transnarodowe
1   Holandia Netherlands
Sjoert Brink, Bas Drijver, Bauke Muller,
Ricco van Prooijen, Louk Verhees Jr., Simon de Wijs
  Francja France
Véronique Bessis, Bénédicte Cronier, Catherine d'Ovidio,
Danièle Gaviard, Joanna Zochowska, Sylvie Willard
  Francja France
Patrick Grenthe, Guy Lasserre, Francois Leenhardt,
Patrice Piganeau, Philippe Poizat, Philippe Vanhoutte
  Izrael Israel Juniors
Allon Birman, Lotan Fiszer, Gal Gerstner,
Moshe Meyuchas, Deror Padon
2   Stany Zjednoczone USA 2
Kevin Bathurst, Joe Grue, John Hurd,
Justin Lall, Joel Wooldridge, Daniel Zagorin
  Indonezja Indonesia
Lusje Olha Bojoh, Fera Damayanti, Suci Amita Dewi,
Kristina Wahyu Murniati, – Riantini, Julita Grace Tueje
  Stany Zjednoczone USA 2
Peter Boyd, Neil Chambers, Gaylor Kasle,
Larry Kozlove, Steve Robinson, John Schermer
  Australia OZ Open
Nabil Edgtto, John Paul Gosney, Hugh Grosvenor,
Sartaj Hans, Tony Nunn, George Bilski
3   Włochy Italy
Norberto Bocchi, Giorgio Duboin, Lorenzo Lauria,
Agustin Madala, Antonio Sementa, Alfredo Versace
  Holandia Netherlands
Carla Arnolds, Laura Dekkers, Marion Michielsen,
Jet Pasman, Anneke Simons, Bep Vriend
  Polska Poland
Julian Klukowski, Apolinary Kowalski, Krzysztof Lasocki,
Wiktor Markowicz, Jacek Romański, Jerzy Russyan
  Rosja Parimaych
Andriej Gromow, Jurij Chiuppenen, Jurij Chochłow,
Wadim Chołomiejew, Michaił Krasnosielski, Gieorgij Matuszko

Polskie drużyny w Veldhoven zdobyły miejsca:

  • 14 w kategorii open;
  • 11 w kategorii kobiet;
  • 3 w kategorii seniorów.

Formuła zawodówEdytuj

Przepisy i reguły obowiązujące na 41. DMŚ zostały określone w osobnym dokumencie[4].

Sposób rozgrywaniaEdytuj

  1. W DMŚ wystąpiły drużyny reprezentujące federacje brydżowe. Oprócz gospodarza (Indonezji), do uczestnictwa zakwalifikowało się: 6 drużyn ze strefy 1 (Europa), 3 drużyny ze strefy 2 (Ameryka Północna), 2 drużyny ze strefy 3 (Ameryka Południowa), 2 drużyny ze strefy 4 (Azja i Środkowy Wschód), 1 drużyna ze strefy 5 (Ameryka Centralna), 3 drużyny ze strefy 6 (Azja Pacyficzna), 2 drużyny ze strefy 7 (Południowy Pacyfik), 2 drużyny ze strefy 8 (Afryka).
  2. W każdej kategorii najpierw były rozgrywane mecze (16 rozdań) metodą każdy z każdym, przez 7 dni, po 3 mecze w ciągu dnia. Następnie były rozgrywane mecze ćwierćfinałowe (2 dni, 96 rozdań), półfinałowe (2 dni, 96 rozdań), mecz o 3 miejsce (2 dni, 64 rozdania) i finały (2 dni, 96 rozdań).
  3. Wynik w IMP były przeliczany na VP, po raz pierwszy w historii DMŚ w skali 0–20.
  4. Zawody drużyn transnarodowych odbyły się po rundzie „każdy z każdym” DMŚ. Przystąpić do tych zawodów mogli zarówno zawodnicy (dowolnej kategorii) uczestniczący w DMŚ (bez opłaty), jak i inni zawodnicy (wnosząc opłatę).
  5. Zawody transnarodowe w początkowej fazie rozgrywane były jako turniej na dochodzenie (tzw. „barometr szwajcarski”). Były to mecze 10-rozdaniowe. W ciągu dnia było rozgrywanych 5 meczów. W sumie było 150 rozdań w fazie eliminacyjnej. Następnie 8 najlepszych drużyn rozgrywało mecze systemem pucharowym (ćwierćfinały, półfinały i finał: 3 mecze po 16 rozdań na każdym etapie).
  6. Uczestnicy DMŚ, którzy odpadli po ćwierćfinałach mogli wziąć udział w zawodach transnarodowych. Zostały im przed rundą 11 przyznane 120 VP. W rundzie 11 (i tylko w 11) te dodatkowe zespoły nie mogły się spotkać ze sobą.

Kart konwencyjneEdytuj

Uczestnicy 41. DMŚ mieli obowiązek przesłania do WBF kart konwencyjnych zawierających opis stosowanych systemów. Karty te są dostępne w internecie[5][6][7].

StrojeEdytuj

  1. Zarówno gracze, jak i niegrający kapitanowie i trenerzy, musieli mieć jednakowe stroje na ceremonię otwarcia i zamknięcia.
  2. Zawodnicy w czasie gry musieli mieć jednakowe stroje zawierające logo kraju.

Przywileje zwycięzcówEdytuj

  1. Zdobywcy miejsc od 1 do 3 otrzymali medale: złote, srebrne i brązowe ME.
  2. Zajęte miejsca drużyn dały zawodnikom w nich startującym punkty dla rankingów i tytułów WBF.
  3. Zajęte miejsca drużyn polskich dają występującym w nich zawodnikom punkty dla polskich tytułów klasyfikacyjnych[8].

Transmisje z zawodówEdytuj

Na stronie internetowej zawodów[1] były prezentowane wyniki meczów, zarówno w czasie trwania, jak i po ich zakończeniu.

W serwisie BBO były przeprowadzane transmisje[9] z 5 meczów każdej sesji (10 stołów). Z części meczów przeprowadzane były transmisje głosowe. Wykaz transmitowanych meczów każdego dnia znajdował się biuletynie zawodów.

Mecze (i transmisje) rozpoczynały się (od 17 września 2013) w godzinach 05:00, 08:30 i 11:20 czasu polskiego. Czas lokalny: 11:00, 14:30, 17:20.

Uczestnicy mistrzostwEdytuj

Zespoły uczestniczące w 41. DMŚEdytuj

Do udziału w DMŚ zostały zakwalifikowane zespoły z Indonezji oraz po 21 zespołów w każdej kategorii:

Uczestnicy DMŚ
Nr Strefa Bermuda Bowl Venice Cup d’Orsi Seniors Trophy
1. Europa Anglia, Holandia, Monako, Niemcy,
Polska i Włochy
Anglia, Francja, Holandia, Polska,
Szwecja i Turcja
Belgia, Dania, Francja, Holandia,
Niemcy Polska i Szkocja
2. Ameryka Północna Kanada, USA 1 i USA 2 Kanada, USA 1 i USA 2 Kanada, USA 1 i USA 2
3. Ameryka Południowa Argentyna i Brazylia Argentyna i Brazylia Brazylia
4. Azja i Środkowy Wschód Bahrajn i Indie Indie i Pakistan Bangladesz i Indie
5. Ameryka Centralna Gwadelupa Gwadelupa Gwadelupa
6. Azja Pacyficzna Chiny, Japonia i Chińskie Tajpej Chiny, Filipiny i Japonia Chiny, Filipiny i Japonia
7. Południowy Pacyfik Australia i Nowa Zelandia Australia i Nowa Zelandia Australia i Nowa Zelandia
8. Afryka Egipt i Republika Południowej Afryki Egipt i Republika Południowej Afryki Egipt i Republika Południowej Afryki

Zespoły z EuropyEdytuj

Dla zespołów europejskich kwalifikacjami do 41. DMŚ były 51. Drużynowe Mistrzostwa Europy w Brydżu Sportowym, które odbyły się w czerwcu 2012 roku w Dublinie (Irlandia).

Poniższa tabela pokazuje po 6 pierwszych drużyn w każdej kategorii w 51. DME, które to miejsca gwarantowały udział w Mistrzostwach Świata w roku 2013[10].

51. DME. Klasyfikacja końcowa czołowych drużyn.
M Otwarta Kobiety Seniorzy
1 Monako   Anglia   Francja  
2 Holandia   Francja   Polska  
3 Włochy   Turcja   Szkocja  
4 Anglia   Holandia   Dania  
5 Polska   Polska   Niemcy  
6 Niemcy   Izrael   Belgia  

Polska, jako jedyny kraj z Europy, wprowadziła w ten sposób do mistrzostw świata 2013 drużyny we wszystkich 3 kategoriach. W mistrzostwach seniorów, po rezygnacji zespołu z Ameryki Południowej, ze strefy europejskiej jako 7 drużyna z Europy startował zespół z Holandii, która dzięki temu także występowała w każdej kategorii.

Składy polskich zespołów na 41. DMŚEdytuj

Polskie drużyny na 41. DMŚ wystąpiły w następujących składach:

Oficjalna delegacja PZBS na 41. DMŚEdytuj

Na mistrzostwa oprócz zawodników pojechali[11]:

Wyniki zawodówEdytuj

Poniższa lista zawiera listę zespołów, które zdobyły medalowe pozycje.

41. Drużynowe Mistrzostwa Świata, Nusa Dua (Indonezja) 2013
Miejsce Open Kobiety Seniorzy Transnarodowe
1   Włochy
Norberto Bocchi, Giorgio Duboin, Lorenzo Lauria,
Agustin Madala, Antonio Sementa, Alfredo Versace
  Stany Zjednoczone USA-2
Hjordis Eythorsdottir, Jill Levin, Jill Meyers,
Janice Seamon-Molson, Jenny Wolpert, Migry Zur-Campanile
  Niemcy
Michael Elinescu, Ulrich Kratz, Reiner Marsal,
Bernhard Strater, Ulrich Wenning, Entscho Wladow
  Stany Zjednoczone Gordon
David Berkowitz, Mark Gordon, Jacek Pszczoła,
Pratap Rajadhyaksha, Michael Seamon, Alan Sontag
2   Monako
Fulvio Fantoni, Geir Helgemo, Tor Helness,
Franck Multon, Claudio Nunes, Pierre Zimmermann
  Anglia
Sally Brock, Fiona Brown, Heather Dhondy,
Nevena Senior, Nicola Smith, Susan Stockdale
  Stany Zjednoczone USA-2
Roger Bates, Garey Hayden, Marc Jacobus,
Carolyn Lynch, Mike Passell, Eddie Wold
  Chiny SAIC VW
Dai Jianming, Hu Maoyuan, Liu Yiqian,
Shao Zijian, Yang Lixin, Zhuang Zejun
3   Polska
Cezary Balicki, Adam Żmudziński, Krzysztof Buras,
Grzegorz Narkiewicz, Krzysztof Jassem, Marcin Mazurkiewicz
  Holandia
Carla Arnolds, Marion Michielsen, Jet Pasman,
Anneke Simons, Meike Wortel, Wietske van Zwol
  Polska
Julian Klukowski, Apolinary Kowalski, Krzysztof Lasocki,
Wiktor Markowicz, Jacek Romański, Jerzy Russyan
  Holandia White House
Jan Jansma, Gert-Jan Paulissen, Richard Ritmeijer,
Magdaléna Tichá

Wyniki polskich zawodnikówEdytuj

W 41. DMŚ polscy zawodnicy zdobyli 2 brązowe medale:

Zespół kobiet (Venice Cup) w składzie Cathy BałdyszAnna Sarniak, Katarzyna DufratJoanna Taczewska, Danuta KazmuchaJustyna Żmuda doszedł do ćwierćfinałów zajmując ostatecznie miejsce 5–9.

W turnieju transnarodowym do ćwierćfinałów doszedł zespół Polish Students w składzie: Stanisław Gołębiowski, Paweł Jassem, Michał Klukowski, Piotr Tuczyński, Jakub Wojcieszek, Piotr Zatorski.

W zwycięskiej drużynie Gordon występował były długoletni reprezentant Polski, Jacek Pszczoła (od roku 2006 reprezentant USA).

Podsumowanie wyników zawodów narodowychEdytuj

Runda każdy z każdymEdytuj

Poniższa tabela pokazuje plan gier oraz wyniki polskich drużyn w poszczególnych sesjach rundy „każdy z każdym”.

Wyniki polskich drużyn[12]
Data Godzina
(CET)
Otwarta Kobiety Seniorzy
S Kraj F Wyn Σ M S Kraj F Wyn Σ M S Kraj F Wyn Σ M
17 września
wtorek
05:00 O1 Kanada   2,97 2,97 19 K1 Pakistan   18,44 18,44 5 S1 Nowa Zelandia   11,76 11,76 9
08:30 O2 Brazylia   12,80 15,77 18 K2 Anglia   10,00 28,44 6 S2 Gwadelupa   15,56 27,32 5
11:10 O3 Nowa Zelandia   16,26 32,03 9 K3 Szwecja   12,03 40,47 5 S3 Afryka Południowa   9,69 37,01 6
18 września
środa
05:00 O4 Monako   14,60 47,10 7 K4 Indie   18,09 58,56 1 S4 Bangladesz   10,91 47,92 8
08:30 O5 USA 1   17,45 64,15 5 K5 Indonezja   17,97 76,53 3 S5 Holandia   16,42 64,63 6
11:10 O6 USA 2   15,92 80,07 3 K6 Australia   13,97 90,50 1 S6 USA 2   5,20 69,83 8
19 września
czwartek
05:00 O7 Egipt   19,07 99,14 1 K7 Egypt   20,00 110,50 1 S7 Egipt   17,17 86,80 7
08:30 O8 Bahrajn   18,77 117,91 1 K8 Holandia   2,03 112,53 3 S8 Kanada   11,76 98,56 7
11:10 O9 Chińskie Tajpej   8,24 126,15 2 K9 Afryka Południowa   12,80 125,33 2 S9 Australia   6,03 104,59 9
20 września
piątek
05:00 O10 Argentyna   13,97 143,08 1 K10 Chiny   2,83 128,16 4 S10 Chińskie Tajpej   19,34 123,93 5
08:30 O11 Holandia   5,20 153,05 2 K11 Brazylia   9,09 137,25 7 S11 Indie   11,48 135,41 5
11:10 O12 Włochy   6,25 154,53 4 K12 Japonia   19,25 156,50 5 S12 Japonia   8,80 144,21 6
21 września
sobota
05:00 O13 Afryka Południowa   13,97 168,50 2 K13 Filipiny   17,85 174,35 3 S13 Francja   1,67 145,88 9
08:30 O14 Niemcy   10,00 178,50 5 K14 USA 2   17,85 192,20 2 S14 Dania   15,38 161,26 9
11:10 O15 Chiny   8,24 186,74 6 K15 Gwadelupa   20,00 210,09 2 S15 Indonezja   2,83 164,09 12
22 września
niedziela
05:00 O16 Indonezja   15,00 201,74 5 K16 Francja   9,09 219,18 2 S16 Hongkong   15,38 179,47 11
08:30 O17 Australia   13,75 205,49 6 K17 Kanada   14,18 233,36 2 S17 Brazylia   16,09 195,56 9
11:10 O18 Anglia   1,34 206,83 8 K18 USA 1   8,24 241,60 2 S18 Belgia   17,97 213,53 7
23 września
poniedziałek
05:00 O19 Gwadelupa   19,07 225,60 6 K19 Turcja   1,67 243,27 3 S19 Niemcy   14,80 228,33 8
08:30 O20 Indie   12,03 237,63 5 K20 Nowa Zelandia   20,00 263,27 3 S20 Szkocja   12,29 240,62 7
11:10 O21 Japonia   20,00 257,63 4 K21 Argentyna   16,88 280,15 3 S21 USA 1   18,55 259,17 5

Po raz pierwszy w historii drużynowych mistrzostw świata do ćwierćfinałów przeszły polskie drużyny we wszystkich kategoriach.

ĆwierćfinałyEdytuj

Poniższe tabele pokazują wyniki wszystkich sesji wszystkich meczów ćwierćfinałowych.

W niektórych meczach odbyło się tylko 5 sesji. W tych meczach ustalono wynik 6 sesji jako 0:0.

Czerwonym kolorem wyróżniono zwycięzców meczów ćwierćfinałowych.

Bermuda Bowl. Mecze ćwierćfinałowe[12]
Nr F Zespół P 24 września (wtorek) 25 września (środa)
5:00 8:30 11:20 5:00 8:30 11:20
Q1 Σ Q2 Σ Q3 Σ Q4 Σ Q5 Σ Q6 Σ
OQ1   Kanada 1,67 19 20,7 30 50,7 21 71,7 47 118,7 12 130,7 28 158,7
  USA-1 0 17 17 44 61 41 102 17 119 62 181 33 214
OQ2   Włochy 0 61 61 54 115 42 157 44 201 41 242 0 242
  Chiny 2,33 22 24,3 51 75,3 27 102,3 24 126,3 20 146,3 0 146,3
OQ3   Anglia 4,33 19 23,3 86 109,3 10 119,3 30 149,3 34 183,3 43 226,3
  Monako 0 62 62 39 101 55 156 36 192 56 248 30 278
OQ4   Polska 0 53 53 62 115 38 153 32 185 57 242 0 242
  Holandia 6,3 13 19,3 26 45,3 23 68,3 38 106,3 13 119,3 0 119,3


Venice Cup. Mecze ćwierćfinałowe[12]
Nr F Zespół P 24 września (wtorek) 25 września (środa)
5:00 8:30 11:20 5:00 8:30 11:20
Q1 Σ Q2 Σ Q3 Σ Q4 Σ Q5 Σ Q6 Σ
KQ1   Holandia 8 37 45 58 103 16 119 7 126 2 128 38 166
  Turcja 0 19 19 27 46 16 61 15 76 18 94 37 131
KQ2   Anglia 0 66 66 35 101 38 139 12 151 17 168 35 203
  USA-1 8 15 23 23 46 9 55 17 72 18 90 48 138
KQ3   Polska 12 30 42 5 47 13 60 17 77 22 99 26 125
  USA-2 0 13 13 61 74 29 103 35 138 11 149 24 173
KQ4   Francja 0 47 47 11 58 38 96 52 148 28 176 16 192
  Chiny 2 29 31 78 109 9 118 36 154 22 176 28 204
d'Orsi Trophy. Mecze ćwierćfinałowe[12]
Nr F Zespół P 24 września (wtorek) 25 września (środa)
5:00 8:30 11:20 5:00 8:30 11:20
Q1 Σ Q2 Σ Q3 Σ Q4 Σ Q5 Σ Q6 Σ
SQ1   Holandia 0 20 20 15 35 12 47 28 75 16 91 0 91
  Francja 16 30 46 60 106 19 125 42 167 84 251 0 251
SQ2   USA-2 16 50 66 65 131 59 190 64 254 34 288 0 288
  Szkocja 0 35 35 39 74 23 97 19 116 23 139 0 139
SQ3   Indonezja 0 39 39 48 87 23 110 12 122 28 150 22 172
  Niemcy 15 25 40 2 42 17 59 59 118 46 156 66 222
SQ4   Polska 13 30 43 44 87 45 132 38 170 31 201 35 236
  Belgia 0 62 62 27 89 2 91 28 119 23 142 21 163


PółfinałyEdytuj

Bermuda Bowl. Mecze półfinałowe[12]
Nr F Zespół P 26 września (czwartek) 27 września (piątek)
5:00 8:30 11:20 5:00 8:30 11:20
S1 Σ S2 Σ S3 Σ S4 Σ S5 Σ S6 Σ
OS1   Monako 0,67 40 40,7 27 67,7 47 114,7 49 163,7 27 190,7 51 241,7
  USA-1 0 33 33 11 44 21 65 31 96 28 124 36 160
OS2   Polska 0 8 8 14 22 26 48 31 79 0 79 0 79
  Włochy 7 45 52 55 107 43 150 51 201 0 201 0 201


Venice Cup. Mecze półfinałowe[12]
Nr F Zespół P 26 września (czwartek) 27 września (piątek)
5:00 8:30 11:20 5:00 8:30 11:20
S1 Σ S2 Σ S3 Σ S4 Σ S5 Σ S6 Σ
KS1   Holandia 3 22 25 21 46 37 83 26 109 26 135 30 165
  USA-2 0 25 25 32 57 38 95 26 121 21 142 9 151
KS2   Anglia 0 45 45 11 56 43 99 45 144 41 185 34 219
  Chiny 7,5 17 24,5 12 36,5 26 62,5 31 93,5 35 128,5 9 137,5
d'Orsi Trophy. Mecze półfinałowe[12]
Nr F Zespół P 26 września (czwartek) 27 września (piątek)
5:00 8:30 11:20 5:00 8:30 11:20
S1 Σ S2 Σ S3 Σ S4 Σ S5 Σ S6 Σ
SS1   Niemcy 0 25 25 42 67 41 108 16 124 39 163 51 214
  Francja 1 38 39 37 76 26 102 19 121 44 165 12 177
SS2   Polska 0 16 16 31 47 27 74 37 111 24 135 43 178
  USA-2 10 46 56 37 93 27 120 42 162 42 204 43 247


Finały i mecze o 3 miejscaEdytuj

Bermuda Bowl. Mecz o 3 miejsce[12]
Nr F Zespół P 28 września
(sobota)
29 września
(niedziela)
5:00 8:30 11:20 5:00
F1 Σ F2 Σ F3 Σ F4 Σ
OR   Polska 11,67 51 62,7 22 84,7 49 133,7 13 146,7
  USA-1 0 28 28 31 59 36 95 47 142
Bermuda Bowl. Mecz finałowy[12]
Nr F Zespół P 28 września
(sobota)
29 września
(niedziela)
5:00 8:30 11:20 5:00 8:30 11:20
F1 Σ F2 Σ F3 Σ F4 Σ F5 Σ F6 Σ
OF   Monako 0 29 29 16 45 2 47 34 81 16 97 29 126
  Włochy 6 46 54 45 99 15 114 20 134 54 188 22 210


Venice Cup. Mecz o 3 miejsce[12]
Nr F Zespół P 28 września
(sobota)
29 września
(niedziela)
5:00 8:30 11:20 5:00
F1 Σ F2 Σ F3 Σ F4 Σ
KR   Holandia 14 40 54 42 96 38 134 18 152
  Chiny 0 48 48 15 63 39 102 37 139
Venice Cup. Mecz finałowy[12]
Nr F Zespół P 28 września
(sobota)
29 września
(niedziela)
5:00 8:30 11:20 5:00 8:30 11:20
F1 Σ F2 Σ F3 Σ F4 Σ F5 Σ F6 Σ
KF   USA-2 0 52 52 7 59 53 112 1 113 84 197 32 229
  Anglia 2,33 36 38,3 32 70,3 37 107,3 49 156,3 33 189,3 31 220,3


d'Orsi Trophy. Mecz o 3 miejsce[12]
Nr F Zespół P 28 września
(sobota)
29 września
(niedziela)
5:00 8:30 11:20 5:00
F1 Σ F2 Σ F3 Σ F4 Σ
SR   Polska 0 33 33 37 70 25 95 35 130
  Francja 14 25 39 16 55 15 70 10 80
d'Orsi Trophy. Mecz finałowy[12]
Nr F Zespół P 28 września
(sobota)
29 września
(niedziela)
5:00 8:30 11:20 5:00 8:30 11:20
F1 Σ F2 Σ F3 Σ F4 Σ F5 Σ F6 Σ
SF   USA-2 1 43 44 15 59 17 76 22 98 37 135 26 161
  Niemcy 0 58 58 24 82 20 102 18 120 17 137 35 172


Rok po zakończenia zawodów drużynie Niemiec odebrano złoty medal w kategorii Seniorów[a]. Kolejność drużyn w tej kategorii jest następująca:

  • USA-2,
  • Polska,
  • Francja.

Zawody transnarodoweEdytuj

Zawody transnarodowe były rozgrywane w kilku fazach:

  • turniej na dochodzenie (tzw. „barometr szwajcarski”) bez udziału ćwierćfinalistów DMŚ;
  • turniej na dochodzenie z udziałem ćwierćfinalistów DMŚ;
  • ćwierćfinały;
  • półfinały;
  • finał.

Zespoły z polskimi zawodnikami w zawodach transnarodowychEdytuj

ZG PZBS zdecydował o dofinansowaniu reprezentacji akademickiej na Mistrzostwa Teamów Transnational na Bali[11]. Wystąpili oni jako zespół „Polish Students”. Oprócz tego występowały 3 drużyny z polskimi zawodnikami (na zasadzie zgłoszenia do zawodów):

  • „Bridge24PL”,
  • „Consus Red Poland”,
  • „Gromov”.

W turnieju tym wystąpiła również Polska reprezentacja kobiet, która nie przeszła rozgrywek ćwierćfinałowych DMŚ.

Tylko zespół „Polish Students” zakwalifikował się do rundy ćwierćfinałowej.

Turniej na dochodzenieEdytuj

Turniej na dochodzenie był rozgrywany jako mecze 10-rozdaniowe. W ciągu dnia było rozgrywanych 5 meczów.

W początkowym etapie, 24 i 25 września, startowało 99 zespołów.

26 września zostało dołączonych kilka zespołów. Między innymi reprezentantki Polski, które przegrały ćwierćfinałowy mecz z holenderkami. W sumie 26 września było 101 zespołów.

Do dalszych gier zostało zakwalifikowało się 8 zespołów:

  1. Yeh Mix (218,83 VP):   Chiny: Sun Ming, Wang Ping, Zhang Yalan;   Chińskie Tajpej: Shih Juei-yu, Chen Yeh
  2. Fleisher (193,66 VP):   Stany Zjednoczone: Martin Fleisher, Mike Kamil, Zia Mahmood, Chip Martel, Michael Rosenberg, Chris Willenken
  3. Gordon (192,44 VP):   Stany Zjednoczone: David Berkowitz, Mark Gordon, Jacek Pszczoła, Pratap Rajadhyaksha, Michael Seamon, Alan Sontag
  4. P D Times (192,13 VP):   Chiny: Chen Ji, Fu Zhong, Li Jie,   Chińskie Tajpej: Patrick K. H. Huang;   Stany Zjednoczone: Joe Grue, Brad Moss
  5. SAIC VW (189,50 VP):   Chiny: Dai Jianming, Hu Maoyuan, Liu Yiqian, Shao Zijian, Yang Lixin, Zhuang Zejun
  6. Polish Students (185,15 VP):   Polska: Stanisław Gołębiowski, Paweł Jassem, Michał Klukowski, Piotr Tuczyński, Jakub Wojcieszek, Piotr Zatorski
  7. Indonesia Open (183,79 VP):   Indonezja: Taufik Gautama Asbi, Julius Anthonius George, Franky Steven Karwur, Denny Sacul, Clif Micael Tangkuman, Robert Parasian Tobing
  8. White House (183,04 VP):   Holandia: Jan Jansma, Gert-Jan Paulissen, Richard Ritmeijer, Magdalena Ticha, Gert-Jan Paulissen

Ćwierćfinały, półfinały i finał były rozgrywane jako 3 mecze po 16 rozdań na każdym etapie.

ĆwierćfinałyEdytuj

Transnational. Mecze ćwierćfinałowe[12]
Nr F Zespół P 27 września (piątek)
5:00 8:30 11:20
Q1 Σ Q2 Σ Q3 Σ
TQ1     Yeh Mix 0 3 3 19 22 18 40
  White House 0 69 69 51 120 42 162
TQ2   Gordon 0 20 20 32 52 63 115
  Polish Students 0 69 69 16 85 20 105
TQ3     P D Times 0 40 40 20 60 73 153
  Indonesia Open 0 42 42 41 83 2 85
TQ4   Fleisher 0 17 17 8 25 48 73
  SAIC VW 0 57 57 71 128 52 180


PółfinałyEdytuj

Transnational. Mecze półfinałowe[12]
Nr F Zespół P 28 września (sobota)
5:00 8:30 11:20
S1 Σ S2 Σ S3 Σ
TS1   White House 0 24 24 5 29 35 64
  Gordon 0 45 45 28 73 36 109
TS2     P D Times 0 20 20 14 34 34 68
  SAIC VW 0 19 19 4 23 48 71


Finał i mecz o 3 miejsceEdytuj

Transnational. Mecze o 3 miejsce[12]
Nr F Zespół P 29 września (niedziela)
5:00 8:00
R1 Σ R2 Σ
TR   White House 0 17 17 38 55
    P D Times 0 25 25 26 51
Transnational. Mecze finałowy[12]
Nr F Zespół P 29 września (niedziela)
5:00 8:00 11:20
F1 Σ F2 Σ F3 Σ
TF   SAIC VW 0 45 45 22 67 14 81
  Gordon 0 22 22 45 67 25 92


Wykluczenie pary niemieckiejEdytuj

W czasie zawodów nabrano podejrzeń a później przy pomocy nagrań potwierdzono, że para niemiecka Michael Elinescu oraz Entscho Wladow przekazywała sobie nielegalne informacje w czasie gry[13].

Rok później, w czasie kongresu WBF w Chinach, drużynie Niemiec odebrano złoty medal w kategorii Seniorów[a].

UwagiEdytuj

  1. a b c W czasie trwania 14. Otwartych Mistrzostw Świata w październiku 2014 na kongresie WBF zatwierdzono decyzję komisji kar o odebraniu medalu drużynie Niemiec (dyskwalifikacja pary) – Biuletyn 7. [dostęp 2014-10-17]. (ang.).

PrzypisyEdytuj

  1. a b 41st World Team Championships. 41st Bermuda Bowl. 19th Venice Cup. 7th D’Orsy Trophy. Bali, Indonesia, september 16-29, 2013. WBF. [dostęp 2013-09-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-08-13)]. (ang.).
  2. World Bridge Federation: 40th world Team Championships • 40th Bermuda Bowl Knockout. 2011. [dostęp 2011-10-31]. (ang.).
  3. World Bridge Federation: 40th World Team Championships • Days and Rounds. 2011. [dostęp 2011-11-01]. (ang.).
  4. Supplemental Conditions of Contest for the 41st World Bridge Teams Championships: The Bermuda Bowl, The Venice Cup, The d’Orsi Seniors Trophy, and The 9th World Transnational Open Teams. Nusa Dua, Bali, Indonesia. 16th – 29th September 2013. WBF, April 2013. [dostęp 2013-09-03]. (ang.).
  5. Documents for Download. WBC2013/BermudaBowl.. ECats Bridge. [dostęp 2013-09-09]. (ang.).
  6. Documents for Download. WBC2013/WBC2013/VeniceCup.. ECats Bridge. [dostęp 2013-09-09]. (ang.).
  7. Documents for Download. WBC2013/dOrsiSeniorsTrophy.. ECats Bridge. [dostęp 2013-09-09]. (ang.).
  8. PZBS: Regulamin Klasyfikacyjny. [dostęp 2012-05-09]. (pol.).
  9. Scheduled Vugraphs. BBO. [dostęp 2013-09-03]. (ang.).
  10. EBL: 51st European Team Championships – Dublin, Ireland • 12-23 June 2012. Results. [dostęp 2012-06-25]. (ang.).
  11. a b Komunikat nr 6 z Zebrania Zarządu Głównego PZBS. PZBS. [dostęp 2013-09-03]. (pol.).
  12. a b c d e f g h i j k l m n o p q 41st World Bridge Team Championships. Nusa Dua, Bali, Indonesia • 16 – 29 September 2013. Results. WBF. [dostęp 2013-09-18]. (ang.).
  13. Michael Elinescu, 61, and Entscho Wladow, 71, were banned for 10 years. [dostęp 2014-10-18]. (ang.).

Linki zewnętrzneEdytuj

Biuletyny Mistrzostw
Zdjęcia