Otwórz menu główne

Aleksander Wissarionowicz Komarow (ros. Александр Виссарионович Комаров, ur. 24 sierpnia 1830 w guberni witebskiej, zm. 27 września 1904) – rosyjski generał, uczestnik wojen kaukaskich i wyprawy do Turkmenistanu.

Aleksander Wissarionowicz Komarow
Александр Виссарионович Комаров
Ilustracja
generał-lejtnant generał-lejtnant
Data i miejsce urodzenia 24 sierpnia 1830
gubernia witebska
Data i miejsce śmierci 27 września 1904
Sankt Petersburg
Przebieg służby
Lata służby 18491891, 18961904
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Jednostki Pułk strzelców wyborowych gwardii cesarskiej
Stanowiska Naczelnik Derbentu, naczelnik południowego Dagestanu, dowódca sił zbrojnych wojsk obwodu zakaspijskiego
Główne wojny i bitwy wojna kaukaska
Odznaczenia
Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Orła Białego (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny III klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława I klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława II klasy (Imperium Rosyjskie) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Korony Włoch Order Lwa i Słońca (Persja) dla obcokrajowców

Ukończył szkołę kadetów w Petersburgu, od 1849 w pułku gwardii strzelców wyborowych. Brał udział w tłumieniu rewolucji na Węgrzech. W 1955 ukończył Cesarską Akademię Wojskową. Od 1856 przeniesiony na Kaukaz. Walczył z powstańcami czeczeńskich górali dowodzonymi przez Imama Szamila. W latach 60. naczelnik Derbentu i potem południowego Dagestanu. 21 maja 1868 mianowany generałem-majorem, a 13 października 1878 generałem-lejtnantem. Od 1882 naczelny dowódca sił zbrojnych wojsk obwodu zakaspijskiego, w 1884 podbił Merw. Odznaczony Orderem Orła Białego (1884), Orderem Świętego Aleksandra Newskiego (1899), Orderem Świętego Włodzimierza II, III i IV klasy, Orderem Świętej Anny I, II i III klasy, Orderem Świętego Stanisława I i II klasy, Krzyżem Wielkim Orderu Korony Włoch (1891) perskim Orderem Lwa i Słońca I klasy (1901). W 1885 otrzymał Złotą Szablę "Za Odwagę", a w 1888 Medal "40 Lat Nienagannej Służby". Poza karierą wojskową, prowadził również na własną rękę badania etnograficzne, archeologiczne, ornitologiczne i entomologiczne, ofiarował wielu muzeum cenne kolekcje.

Linki zewnętrzneEdytuj