Otwórz menu główne

Alfred Riesser

Oficer Wojska Polskiego

Alfred Wilhelm Ludwik Riesser (ur. 4 lipca 1889 w Strusowie, zm. 7 lipca 1958 w Krakowie) – doktor prawa, podpułkownik żandarmerii Wojska Polskiego.

Alfred Riesser
podpułkownik żandarmerii podpułkownik żandarmerii
Data i miejsce urodzenia 4 lipca 1889
Strusów
Data i miejsce śmierci 7 lipca 1958
Kraków
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości

ŻyciorysEdytuj

Alfred Wilhelm Ludwik Riesser urodził się 4 lipca 1889 roku w Strusowie, w ówczesnym powiecie trembowelskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Juliana i Janiny z Sienkiewiczów. Gimnazjum ukończył w Tarnopolu. W 1906 roku odbył obowiązkową jednoroczną służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej armii. Następnie studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie. Po ukończeniu studiów, krótko pracował w ubezpieczeniach wzajemnych[1].

25 lutego 1919 został przeniesiony z Oddziału Kontrolnego Żandarmerii na dworcu w Stanisławowie do Kierownictwa Organizacji Żandarmerii w Ministerstwie Spraw Wojskowych w Warszawie[2]. 1 czerwca 1921, w stopniu rotmistrza, pełnił służbę w 6 Dywizjonie Żandarmerii Wojskowej we Lwowie[3]. 18 marca 1922 został przeniesiony do 2 Dywizjonu Żandarmerii w Lublinie, w którym pełnił obowiązki zastępcy dowódcy dywizjonu[4][5]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 2. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii. Otrzymał wyższą lokatę niż jego późniejszy przełożony pułkownik Felicjan Plato Bałaban (lokata 4.)[6]. 31 marca 1924 awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1924 i 2. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii i został pełnoprawnym zastępcą dowódcy 2 Dywizjonu Żandarmerii[7][8]. 13 września 1925 otrzymał przeniesienie do 10 Dywizjonu Żandarmerii w Przemyślu na stanowisko zastępcy dowódcy dywizjonu[9]. 17 marca 1927 otrzymał przeniesienie do 4 Dywizjonu Żandarmerii w Łodzi na stanowisko pełniącego obowiązki dowódcy dywizjonu[10]. 26 kwietnia 1928 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy dyonu[11][12]. Na podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931[13] i 2. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii. 23 marca 1932 otrzymał przeniesienie do 8 Dywizjonu Żandarmerii w Toruniu na stanowisko dowódcy dywizjonu[14][15]. 22 grudnia 1934 otrzymał przeniesienie do 5 Dywizjonu Żandarmerii w Krakowie na stanowisko dowódcy dywizjonu[16]. Na tym stanowisku pozostawał do września 1939[potrzebny przypis][17].

W czasie kampanii wrześniowej był dowódcą żandarmerii Armii „Kraków”[18]. Po kapitulacji Armii „Kraków” udało mu się przedostać do Rumunii, gdzie został internowany w obozie Târgoviște. Od lutego 1941 przebywał w niemieckiej niewoli. Krótko przebywał w Oflagu II C Woldenberg, a później został przeniesiony do innego obozu[19].

W 1945, po uwolnieniu z niewoli, powrócił do Krakowa. Pracował jako kierownik sekcji działu gospodarczego w Akademii Medycznej w Krakowie. Zmarł w 7 lipca 1958 w Krakowie[20]. Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Pochowany na cmentarzu Rakowickim (kwatera AB, rząd wschodni, miejsce 2)[20].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. J. Suliński, Żandarmeria DOK IV ..., s. 47-48.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 6 marca 1920, poz. 310.
  3. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921, s. 404, 842.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 18 marca 1922, s. 238.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1054, 1063.
  6. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 291.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 32 z 2 kwietnia 1924, s. 171.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 960, 965.
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 92 z 13 września 1925, s. 502.
  10. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 17 marca 1927, s. 74.
  11. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 26 kwietnia 1928, s. 132.
  12. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 668, 674.
  13. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. 281.
  14. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 23 marca 1932, s. 241.
  15. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 287, 795.
  16. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 22 grudnia 1934, s. 269
  17. Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Rocznik Oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939, Biblioteka Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego tom 29, Fundacja CDCN, Kraków 2006, ​ISBN 978-83-7188-899-1​, s. 281.
  18. Ludwik Głowacki, Działania wojenne na Lubelszczyźnie w 1939, Wydawnictwo Lubelskie, wyd. II, Warszawa 1986, ​ISBN 83-222-0377-2​, s. 310. Władysław Steblik, Armia „Kraków” 1939, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1989, ​ISBN 83-11-07434-8​, s. 674.
  19. Władysław Wierzbicki, Przyczynki do historii Żandarmerii odrodzonego Wojska Polskiego, Koło Oddziałowe Stowarzyszenia Polskich Kombatantów nr 106 „Żandarm”, Londyn 1990, s. 66, 68.
  20. a b Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. Internetowy lokalizator grobów. Alfred Riesser. rakowice.eu. [dostęp 2018-04-20].
  21. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Nadanie Krzyża Zasługi. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 2, s. 38, 11 listopada 1937. 
  22. M.P. z 1933 r. nr 258, poz. 276.

BibliografiaEdytuj