Amunicja ćwiczebna

Amunicja ćwiczebna – rodzaj amunicji przeznaczonej do treningu / ćwiczenia - obsługi broni, technik stosowania i pozorowania strzelań lub wybuchów oraz strzelań nabojami o specjalnej konstrukcji ograniczającej często cechy bojowe w celu podniesienia bezpieczeństwa stosowania np. mniejsza donośność ,ograniczenie zdolności do rykoszetowania czy rażenia itd.

Ślepa amunicja kalibru 7,92x57 mm w łusce stalowej
Naboje ćwiczebne 20 × 102 mm TP-R³

Charakteryzuje się stosunkowo niewielkim działaniem niszczącym w porównaniu do amunicji bojowej[1]. Amunicja ćwiczebna posiada pociski (bomby lotnicze, granaty artyleryjskie, głowice pocisków rakietowych) wypełnione materiałem obojętnym (gips, cement, pak)[1] dzięki czemu zachowuje identyczne właściwości balistyczne jak amunicja bojowa. Czasami pociski amunicji ćwiczebnej są wypełnione substancją dymotwórczą ułatwiającą określenie punktu upadku[1].

Ćwiczebna amunicja strzelecka posiada specjalne pociski ew. pociski z drewna lub tworzywa sztucznego ulegające zniszczeniu po opuszczeniu lufy, albo pozbawiona jest pocisków całkowicie. W strzeleckiej amunicji ćwiczebnej do broni osobistej nie ma w ogóle pocisków lub wykonuje się je z drewna[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Modrzewski 1987 ↓, s. 21.

BibliografiaEdytuj

  • Encyklopedia Techniki Wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1978, s. 21.
  • Modrzewski Jerzy (red): Encyklopedia techniki wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1987, s. 21. ISBN 83-11-07275-2.