Otwórz menu główne

Anna Kamieńska–Łapińska (ur. 26 lipca 1932 w Rowinach w powiecie Drohiczyn Poleski, zm. 29 czerwca 2007 w Warszawie) – polska rzeźbiarka, scenarzystka filmów animowanych.

grób Anny Kamieńskiej-Łapińskiej na Starym Cmentarzu w Łodzi

Była najmłodszą z 3 córek Henryka Kamieńskiego, sędziego, i Janiny z Jaskulskich. Ojciec dostał w 1937 przeniesienie do Sądu Okręgowego w Warszawie i zabrał całą rodzinę. W 1938 rozpoczęła naukę w szkole sióstr zmartwychwstanek. W październiku 1939 z trudem wróciła do Warszawy z wakacji w Rowinach. Ojciec, podporucznik AK „Henryk” został zamordowany przez gestapo, matka utrzymywała samotnie 3 córki. Przeżyły powstanie warszawskie, po upadku którego przeszły przez obóz w Pruszkowie a następnie wywieziona została z siostrami do Starachowic a potem do Częstochowy. Mieszkała z matką także w Piotrkowie Trybunalskim. Ponieważ nie mogły wrócić do Warszawy, od marca 1945 zamieszkały w Łodzi. Ukończyła VII Gimnazjum a potem Liceum Plastyczne. Pracowała czas jakiś w Wytwórni Filmów Fabularnych w Łodzi. Dwukrotnie mimo zdanych egzaminów nie została przyjęta na studia w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, dopiero za trzecim razem przyjęto ją w 1952 na Wydział Rzeźby ASP w Warszawie.

W latach 1952-1958 studiowała na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowni rzeźby prof. Jerzego Jarnuszkiewicza. Dyplom z wyróżnieniem uzyskała 15 czerwca 1958 roku. Od 1960 roku Anna Kamieńska-Łapińska brała czynny udział w wystawach krajowych i zagranicznych. Zamieszkała w stolicy, w domu akademickim, a potem już na stałe z mężem, Andrzejem Łapińskim, studentem malarstwa ASP, za którego wyszła w 1954

Spis treści

TwórczośćEdytuj

 
Pomnik Bolesława Prusa projektu Anny Kamieńskiej-Łapińskiej (r. 1977) na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie

Twórczość Anny Kmieńskiej-Łapińskiej najpełniej można zaklasyfikować do nurtu ekspresjonizmu biologicznego. Tworzyła głównie małe formy rzeźbiarskie w ceramice, aluminium, brązie, żeliwie. W latach 60. głównym tematem prac stał się świat przyrody oraz jego transformacja - cykle owadziaki, porosty, koralowce, drzewa. Następne lata przyniosły zainteresowanie figurą ludzką oraz scenami z życia codziennego.

W roku 1963 zajęła III miejsce w konkursie na Pomnik Bohaterów Westerplatte 19391945. Natomiast w 1977 roku, jako współautorka projektu, zwyciężyła w dwuetapowym, ogólnopolskim konkursie na pomnik Bolesława Prusa. Pomnik został zrealizowany w 1977 roku w Warszawie.

Ważniejsze cykle rzeźbiarskie

  • Cykl Ćmy – ceramika 1965 r.
  • Cykl Kraby – ceramika 1968 r. -1970 r.
  • Cykl Owady – ceramika, brąz, żeliwo 1969 r. -1980 r.
  • Zakonnice – ceramika 1975 r. -1980 r.
  • Cykl Stoły – ceramika, aluminium 1974 r.
  • Sceny zapamiętane – ceramika, aluminium 1974 r.
  • Portrety tłumu – ceramika, aluminium 1975 r. -1985 r.
  • Cykl rzeźb do baśni Hansa Christiana Andersena – porcelana 1988 r.

Prace rzeźbiarki znajdują się między innymi w zbiorach Muzeum Narodowe w Warszawie; Muzeum Narodowe w Poznaniu; Muzeum Narodowe we Wrocławiu; Muzeum im. L. Wyczółkowskiego w Bydgoszczy; Muzeum w Olsztynie; Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku.

Wystawy indywidualneEdytuj

1966 – Galeria Sztuki Współczesnej, Warszawa; 1968 - Herning Museum, Dania; 1969 – Herning Museum, Dania; 1971 – Brigam Galerie, Kopenhaga; 1973 – Kordegarda, Warszawa, - Muzeum Sztuki Holstebro, Dania; 1975 – Galleri F-15 Moss, Norwegia; 1977 – Galeria Kunstforegnig Roskilde, Dania; 1979 – Galeria BWA, Lublin; 1981 – Poznań; 1981, 1984 – Galeria B.K.F. Stawanger, Norwegia; 1984 - Szwajcaria; 1991- Wałbrzych, Zamość

Wystawy sztuki polskiej za granicą oraz wystawy międzynarodoweEdytuj

  • 1965 - International Sculpture Exhibition, Madurodam, Holandia;
  • 1968 - Salon Européen'68, Nancy, Francja;
  • 1975 - III Biennale Małych Form Rzeźbiarskich, Budapeszt, Węgry;
  • 1977 - XII Grand Prix International d'Art Contemporain, Monte Carlo, Monako;
  • 1978 - Wystawa Ceramiki Polskiej, Haus Blitz, Frechen, Niemcy;
  • 1969 - Dania; 1972 - Berlin, Praga, Sofia;
  • 1973 - Bukareszt;
  • 1974 - Baltimore, Waszyngton; Oslo;
  • 1975 - Londyn; Wiedeń; Sztokholm;
  • 1977 - Darmstadt, Niemcy; Roskilde Kunstforening, Dania;
  • 1978 - Haus Blitz, Frechen, Niemcy;
  • 1979 - Bryggens Museum, Bergen, Norwegia; Städtisches Museum Simeonstift, Trier, Niemcy; Koblentz, Niemcy;
  • 1980 - Düsseldorf;
  • 1981 - Faenza, Włochy;
  • 1983 - Vallauris, Francja;
  • 1987 – Kuwejt
  • 2008 - Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku przeglądowa wystawa pośmiertna.

Nagrody i wyróżnieniaEdytuj

1963 - III nagroda w konkursie na pomnik Bohaterów Westerplatte; 1968 - I nagroda w konkursie na pomnik Bolesława Prusa w Warszawie; 1977 - Grand Prix Ministra Kultury i Sztuki na I Biennale Małych Form Rzeźbiarskich w Poznaniu; 1981 - II nagroda na XXV Jubileuszowym Ogólnopolskim Salonie Zimowym w Radomiu

Autorka scenariuszy kilku filmów animowanych reżyserowanych przez Zofię Oraczewską.

Była ciekawa świata, wiele podróżowała. Oprócz zainteresowań i uzdolnień artystycznych, twórczych przejawiała zainteresowania w innych dziedzinach życia np. kulinarne.

Wymieniano ją w wielu prestiżowych fachowych wydawnictwach polskich i zagranicznych m.in. „The World who is who of women”. Na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego napisano o niej pracę magisterską. W Wytwórni Filmów Oświatowych i Edukacyjnych w Łodzi reżyser Stanisław Grabowski nakręcił o niej film „Obmyślam świat”.

Zmarła 29 czerwca 2007 r. w Warszawie, pochowana na Starym Cmentarzu w Łodzi w grobowcu rodzinnym ozdobionym ceramicznymi urnami.

BibliografiaEdytuj

  • Elżbieta Kamieńska Rzeźbiarskie obmyślanie świata, Piotrkowska 104 miesięcznik łódzki nr 3 (70) marzec 2009 s. 30