Anne Redpath

Anne Redpath (ur. 1895 w Galashiels, zm. 1965 w Edynburgu) – szkocka malarka[1]. Uważana za czołową przedstawicielkę szkockich malarzy XX wieku[2].

Anne Redpath
Data i miejsce urodzenia

1895
Galashiels

Data i miejsce śmierci

1965
Edynburg

Narodowość

Szkocka

Alma Mater

Edinburgh College of Art

Dziedzina sztuki

malarstwo

Odznaczenia
Order Imperium Brytyjskiego (1955)

ŻyciorysEdytuj

Redpath urodziła się w Galashiels i studiowała na Edinburgh College of Art. Studia podyplomowe doprowadziły do stypendium, które pozwoliło jej podróżować na kontynencie w 1919 roku, odwiedzając Brugię, Paryż, Florencję i Sienę. W 1920 roku wyszła za mąż za architekta Jamesa Michie i przeniosła się do Francji, poświęcając znaczną część następnych czternastu lat życiu rodzinnemu, wystawy organizując jedynie na szczeblu lokalnym[3]. W 1934 roku wróciła do Szkocji, osiedlając się w Hawick. Redpath zaczęła wtedy tworzyć, inspirując się francuską szkołą artystów postimpresjonistycznych, takich jak Van Gogh i Gauguin. Wkrótce w Edynburgu wystawiono jej ekspozycję. W latach 1944-1947 była prezesem Szkockiego Towarzystwa Artystek Kobiet. Royal Scottish Academy przyjęła ją jako współpracownika w 1947 roku, a w 1952 roku została pierwszą kobietą - wykładowcą akademii.

W 1955 roku otrzymała Order Imperium Brytyjskiego oraz tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu w Edynburgu[4]. Od lat 50. XX wieku stała się znana w szkockim świecie sztuki, specjalizując się w krajobrazach, wnętrzach kościelnych i martwych naturach przepełnionych bujną kolorystyką[1]. Jej autoportret z około 1943 roku został zamówiony przez Ruth Borchard, która stworzyła kolekcję około 100 autoportretów współczesnych brytyjskich artystów[5].

W 1955 roku poważnie zachorowała, wskutek czego w 1959 roku utraciła sprawność w prawej ręce. Będąc zmuszona do malowania lewą ręką, jej styl i wydajność pracy były ograniczone. Zmarła w Edynburgu w 1965 roku[6].

StylEdytuj

Redpath jest prawdopodobnie najbardziej znana ze swoich martwych natur, w których przedmioty codziennego użytku, takie jak krzesło czy kubek - są przekształcane w „dwuwymiarowy” projekt. Po powrocie do Szkocji w 1934 roku zaczęła szkicować okolicę wokół miasta Hawick i malować pejzaże o bardziej stonowanym wyglądzie niż większość jej prac. Ozdabiała także meble w jasne wzory kwiatowe i ptasie - obraz „Okno w Mentonie” ukończony w 1948 roku, posiada wielofakturową powierzchnię[6].

Niektóre późniejsze prace odzwierciedlają wpływy religijne, zwłaszcza obrazy ołtarzy w kaplicy św. Jeana - Treboul (1954) i ołtarza weneckiego. Są bardzo cenione przez krytyków, którzy podziwiają jej dojrzałą twórczość nawet bardziej niż obrazy z lat 40. XX wieku[6].

Jej dzieła znajdują się między innymi w Narodowej Galerii Sztuki w Edynburgu oraz Modern Tate w Londynie[6].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Anne Redpath, www.nationalgalleries.org [dostęp 2020-03-12] (ang.).
  2. Anne Redpath | Artists at the Scottish Gallery, Edinburgh, SG Craft [dostęp 2020-03-12] (ang.).
  3. Redpath, Anne, 1895–1965 | Art UK, artuk.org [dostęp 2020-03-12] (ang.).
  4. Anne Redpath Biography - Portland Gallery, www.portlandgallery.com [dostęp 2020-03-12].
  5. Anne Redpath – Ruth Borchard Collection, ruthborchard.org.uk [dostęp 2020-03-12] [zarchiwizowane z adresu 2020-09-19].
  6. a b c d Anne Redpath | artnet, www.artnet.com [dostęp 2020-03-12].