Otwórz menu główne

Antoni Marian Gabryszewski (ur. 13 czerwca 1864 we Lwowie, zm. 26 lutego 1917 w Lugano) – polski lekarz, doktor wszech nauk medycznych, docent chirurgii, pionier ortopedii.

Antoni Gabryszewski
Data i miejsce urodzenia 13 czerwca 1864
Lwów
Data i miejsce śmierci 26 lutego 1917
Lugano
Przyczyna śmierci atak serca
Zawód, zajęcie lekarz
Miejsce zamieszkania Lwów
Narodowość polska
Tytuł naukowy doktor habilitowany
Edukacja Gimnazjum w Jaśle
Alma Mater Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego
Uczelnia Uniwersytet Franciszkański we Lwowie
Wydział Lekarski
Rodzice Roman, Eugenia
Małżeństwo Helena
Krewni i powinowaci Tadeusz (brat)

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

 
Prof. Ludwik Rydygier i asystenci na obrazie Leona Wyczółkowskiego z 1897. Drugi z lewej stoi dr Antoni Gabryszewski

Syn Romana (1833-1897, starosta powiatu jasielskiego) i Eugenii z domu Ujejskiej. Absolwent gimnazjum w Jaśle w 1881. Ukończył studia lekarskie na Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego uzyskując tytuł doktora wszech nauk medycznych w 1887. Został asystentem prof. Jan Mikulicz-Radeckiego na tej uczelni. Był zatrudniony w Klinice chirurgicznej UJ prof. Ludwika Rydygiera, dostępując stanowiska zastępcy profesora. Wykładał anatomię na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie od 1891 do 1897. Został członkiem komitetu wyborczego Towarzystwa Lekarskiego Krakowskiego[1].

Wraz z prof. Rydygierem przeniósł się do Lwowa. Przez kilka miesięcy przebywał zagranicą poznając wiedzę z dziedziny ortopedii w Niemczech, Szwajcarii, Szwecji, Danii. Po powrocie 14 grudnia 1897 na podstawie pracy pt. O leczeniu wrzodów goleniowych uzyskał habilitację na Wydziale Lekarskim Uniwersytecie Franciszkańskim we Lwowie. Został pierwszym polskim docentem ortopedii w dziedzinie chirurgii. W 1898 założył Zakład Ortopedyczny (lecznicę) we Lwowie, której był właścicielem, a w 1908 otworzył Instytut Zanderowski (stosował system aparatów szwedzkiego lekarza dr. Gustawa Zandera). Początkowo lecznica mieściła się przy ul. Akademickiej 14, następnie przeniesiona do siedziby przy Placu Mariackim 1. Później wraz z bratem Tadeuszem, także lekarzem, w 1913 otworzył Zakład Ortopedyczny i Instytut Zanderowski przy ulicy Senatorskiej we Lwowie. W swojej pracy badawczej i praktyce lekarskiej koncentrował się na ortopedii, jako osobnym dziale chirurgii, konstruował samodzielnie przyrządy rehabilitacyjnej. Przeprowadzał także zabiegi chirurgii plastycznej, korygujące defekty ciała[2]. W okresie letnim pracował jako lekarz w Zakładzie Zdrojowo-Kąpielowym uzdrowiska Iwonicz-Zdrój. Publikował rozprawy naukowe.

Zmarł 26 lutego 1917 w Lugano na atak serca podczas pobytu kuracyjnego (wcześniej doznał zawału serca 5 listopada 1916 w Kościele Najświętszej Marii Panny w Krakowie).

Jego żoną była Helena z domu Torosiewicz, z którą miał dwie córki.

PublikacjeEdytuj

  • O wynikach leczenia operacyjnego gruźlicy stawów w klinice chirurgicznej krakowskiej (1887)
  • O artropatyi u chorych na wiąd i jamistość rdzenia (1887)
  • Nowe wskazania do operacyi Władimirowa Mikulicza (1890)
  • O rozległych wypiłowaniach klatki piersiowej (1894)
  • O tłuszczakach sznura nasiennego (1897)
  • O wartości kokainy w chirurgii (1894)
  • O operacjach upiększających (1896)

PrzypisyEdytuj

  1. Tak się zaczęło... Początki krakowskiej Izby Lekarskiej. [dostęp 2015-04-16].
  2. Andrzej Krajewski: Ucho piękne jak półksiężyc. Newsweek Polska, 2010-09-27. [dostęp 2015-04-16].

BibliografiaEdytuj