Otwórz menu główne

Antoni Malecki (biskup)

duchowny polski, biskup mohylewski

Antoni Malecki (ur. 17 kwietnia 1861 w Petersburgu, zm. 17 stycznia 1935 w Warszawie) – polski biskup rzymskokatolicki, działacz polonijny w Petersburgu, biskup pomocniczy mohylewski i administrator apostolski Leningradu.

Antoni Malecki
Administrator apostolski Leningradu
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 17 kwietnia 1861
Petersburg
Data i miejsce śmierci 17 stycznia 1935
Warszawa
Administrator apostolski Leningradu
Okres sprawowania 1926 - 1934
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1884
Nominacja biskupia 13 sierpnia 1926
Sakra biskupia 13 sierpnia 1926
Odznaczenia
Order Świętej Anny III klasy (Imperium Rosyjskie)
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 13 sierpnia 1926
Konsekrator Michel-Joseph Bourguignon d’Herbigny
Współkonsekratorzy Boļeslavs Sloskāns
Juozas Preikšas
Nagrobek bpa Antoniego Maleckiego

ŻyciorysEdytuj

Podjął studia w Nikołajewskiej Akademii Inżynieryjnej, której nie ukończył, gdyż postanowił wstąpić do katolickiego seminarium w Mohylewie[1]. Po uzyskaniu święceń pełnił posługę w Witebsku i Mińsku. W wieku 24 lat przebywał w Turynie poznając owoce pracy wychowawczej księży[2]. Za sprzeciw wobec antykatolickiej polityki carskiej skazany w 1886 na 6 miesięcy więzienia[1]. Następnie osiedlił się w Petersburgu, gdzie mieszkał do rewolucji bolszewickiej. W tym czasie związany był z kościołem pw. św. Stanisława i zorganizował w stolicy Rosji szereg katolickich instytucji charytatywnych i opiekuńczych oraz edukacyjnych[1]. Początkowo wychowywał ubogie dzieci, a w 1890 założył ochronkę[2], ponadto otworzył warsztaty kowalskie i ślusarskie w 1900[2][3]). W 1907 był inicjatorem szkoły średniej z polskim językiem wykładowym[3][2]. Pod miastem Ługa założył miasteczko dla dzieci chorych do 10 roku życia[2].

Po wybuchu I wojny światowej działacz Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny. W 1918 został wikariuszem generalnym archidiecezji mohylewskiej[1]. Więziony przez władze sowieckie w latach 1923-1925 w łagrach koło Archangielska. 13 sierpnia 1926 mianowany biskupem tytularnym Dionisiana i konsekrowany na biskupa pomocniczego mohylewskiego[4] oraz administratora apostolskiego Leningradu. Uwięziony ponownie w 1930, został skazany na 10 lat zesłania na Syberię w okolicach Bracka[1], w kraju Buriatów nad rzeką Angarą[5] zwolniony w wyniku starań rządu polskiego ze względu na zły stan zdrowia w 1934. W kwietniu 1934 przybył do Polski i zamieszkał w Warszawie[2]. Ciężko chory przebywał w lecznicy (sanatorium) sióstr Elżbietanek[3]. Zmarł tamże 17 stycznia 1935 w wyniku wycieńczenia organizmu zmarł[2][6][3]. Pierwotnie został pochowany w podziemiach katedry warszawskiej[6][3]. Później szczątki przeniesiono do grobowca biskupów pomocniczych warszawskich na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie[7][5].

Odznaczenie i upamiętnienieEdytuj

  • Order Świętej Anny III klasy
  • Tablica poświęcona biskupowi na ścianie kościoła św. Stanisława w Petersburgu odsłonięta w 2000
  • Tablica poświęcona biskupowi na ścianie Domu Kierbedzia (ul. Kiryłowska) w Petersburgu z 2006[1]

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f Dembowska A., 2011: Polacy na północy Rosji. Strony: 40-42. Wyd. IPK Wiesti, Sankt Petersburg.
  2. a b c d e f g Marcin Szkopowski. Ś. p. ks. biskup Malecki. „Kurier Warszawski”. Nr 17, s. 8, 17 stycznia 1935. 
  3. a b c d e Zgon biskupa męczennika. „Rycerz Niepokalanej”. Nr 3, s. 89, 1935. 
  4. Bishop Anton Malecki [Catholic-Hierarchy], www.catholic-hierarchy.org [dostęp 2017-11-21] (ang.).
  5. a b Zenowiusz Ponarski, Rzecz o Danucie Sadkowskiej, s. 127 [w:] "Znad Wilii", nr 3(44), Wilno 2012
  6. a b Antoni Malecki. Nekrolog. „Kurier Warszawski”. Nr 18, s. 9, 18 stycznia 1935. 
  7. Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne. Cmentarz Stare Powązki. Biskupi pomocniczy warszawscy. um.warszawa.pl. [dostęp 2018-07-02].

BibliografiaEdytuj