Arseniusz IV (patriarcha Serbii)

Arseniusz, nazwisko świeckie Jovanović Šakabenta lub Šakabenda (ur. 1698 w Peci, zm. 18 stycznia 1748 w Sremskich Karlovcach) – serbski biskup prawosławny i działacz narodowy, 28. patriarcha Serbskiego Kościoła Prawosławnego.

Arseniusz
Arsenije
Patriarcha karłowicki
Ilustracja
Kraj działania  Austria
Data i miejsce urodzenia 1698
Peć
Data i miejsce śmierci 18 stycznia 1748
Sremski Karlovci
Miejsce pochówku Monaster Krušedol
Patriarcha Serbii
Okres sprawowania 1725–1737
Patriarcha karłowicki
Okres sprawowania 1737–1748
Wyznanie prawosławne
Kościół Serbski Kościół Prawosławny
Śluby zakonne do 1725
Diakonat do 1725
Prezbiterat do 1725
Chirotonia biskupia do 1725
Wybór patriarchy 1725
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 1725

ŻyciorysEdytuj

Wspierał walkę Serbów przeciwko Turkom. Po podpisaniu traktatu belgradzkiego kończącego wojnę rosyjsko-turecką 1735–1739, przekazującego ziemie serbskie na powrót pod panowanie tureckie, przekroczył granicę turecko-austriacką razem z uchodźcami serbskimi (druga wielka wędrówka Serbów). Ze swojej rezydencji w Peci dotarł do Belgradu 17 września 1737, następnie udał się do Sremskich Karlovców, w grudniu tego samego roku udał się do Wiednia[1]. 21 października 1741 cesarzowa Maria Teresa potwierdziła jego prawa do dalszego posługiwania się tytułem patriarchy serbskiego oraz zarządzania metropolią karłowicką, a zatem jego zwierzchnictwo nad serbskimi prawosławnymi administraturami w Austrii. Dwa lata później cesarzowa potwierdziła także wszystkie przywileje nadane w przeszłości metropolii karłowickiej[1]. W 1746 patriarsze zabroniono jednak organizowania nowych monasterów w Austrii oraz nadawania majątków już istniejącym wspólnotom mniszym[1]. Hierarcha rezydował w Sremskich Karlovcach, gdzie urządził na swoje potrzeby wystawną siedzibę[1], przy której istniała także szkoła duchowna[2]. Nie angażował się w tworzenie serbskich szkół duchownych, po części z braku środków, po części zaś z powodu niedoceniania znaczenia edukacji dla rozwoju serbskiego narodu[3].

Urząd sprawował do śmierci w 1748, angażując się nie tylko w sprawy duchowne, lecz i uważając się za politycznego przywódcę austriackich Serbów[1].

Po śmierci Arseniusza katedrę karłowicką objął wspierany przez dwór austriacki, choć niepopularny wśród Serbów biskup vršacki Izajasz[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f Đ. Slijepčević, Istorija Srpske Pravoslavne Crkve, t. II, JRJ, Beograd 2002, ss.36–40
  2. Đ. Slijepčević, Istorija Srpske Pravoslavne Crkve, t. II, JRJ, Beograd 2002, s. 75
  3. Đ. Slijepčević, Istorija Srpske Pravoslavne Crkve, t. II, JRJ, Beograd 2002, s. 76
Poprzednik
Mojżesz
Patriarcha serbski (z siedzibą w Peći)
1725 – 1737
Następca
Joannicjusz III
Poprzednik
Wincenty (Jovanović)
Patriarcha serbski (karłowicki)
1737 – 1748
Następca
Izajasz (Antonović)