Otwórz menu główne

Artur Rössner (ur. 4 kwietnia 1888, zm. 4 marca 1928 we Lwowie) - podpułkownik taborów Wojska Polskiego.

Artur Rössner
Artur Rössner Edler von Tannenhorst
podpułkownik taborów podpułkownik taborów
Data urodzenia 4 kwietnia 1888
Data i miejsce śmierci 4 marca 1928
Lwów
Przebieg służby
Lata służby do 1928
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 6 Dywizjon Taborów
Dowództwo Okręgu Korpusu Nr VI
Stanowiska dowódca dywizjonu taborów
szef taborów okręgu korpusu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Signum Laudis (w czasie wojny) Signum Laudis (w czasie wojny) Krzyż Jubileuszowy Wojskowy Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach c. i k. armii. Na stopień rotmistrza został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1917 roku w korpusie oficerów taborowych. W 1918 roku jego oddziałem macierzystym był batalion taborów Nr 11[1].

W czasie wojny z bolszewikami kierował pracami Referatu Taborów w dowództwie Frontu Północno-Wschodniego. 30 lipca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora, w Wojskach Taborowych, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. 23 października 1920 roku został mianowany szefem Sekcji Taborów i Koni Oddziału IV Etapowego Naczelnego Dowództwa WP oraz służył w dowództwie 4 Armii na stanowisku kierownika Referatu Taborowego[2]. Od 1921 roku pełnił służbę na stanowisku komendanta kadry szwadronu zapasowego 6 dywizjonu taborów we Lwowie. 16 sierpnia 1923 roku został zatwierdzony na stanowisku dowódcy 6 dywizjonu taborów[3][4]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 4. lokatą w korpusie oficerów taborowych[5]. 1 października 1925 roku został przeniesiony do kadry oficerów taborów na stanowisko szefa Taborów Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie[6][7]. W listopadzie 1927 roku został wyznaczony na stanowisko kierownika referatu taborowego w 6 Okręgowym Szefostwie Artylerii i Uzbrojenia we Lwowie[8]. W następnym miesiącu został przydzielony na stanowisko rejonowego inspektora koni w Jarocinie[9]. Zmarł 4 marca 1928 roku we Lwowie[10].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 1503, 1556.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 43 z 10 listopada 1920 roku, s. 1162.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 63 z 27 września 1923 roku, s. 583.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 943, 949.
  5. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 281.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 109 z 21 października 1925 roku, s. 587.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 29 z 26 lipca 1926 roku, s. 229.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 27 z 29 listopada 1927 roku, s. 345.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 28 z 23 grudnia 1927 roku, s. 368.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 24 lipca 1928 roku, s. 244.
  11. a b c d Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 1556.

BibliografiaEdytuj