Otwórz menu główne

Astryda obodrycka (staronor. Astrid, Estrid) (ur. ok. 979, zm. ok. 1035) – królowa Szwecji, żona króla Szwecji Olafa Skötkonunga[1][2].

Astryda obodrycka
Królowa Szwecji
Królowa Szwecji
Okres od 1000
do 1022
Jako żona króla Olafa Skötkonunga
Poprzedniczka Aud Håkansdotter
Następczyni Gunhilda
Dane biograficzne
Data urodzenia ok. 979
Data śmierci ok. 1035
Mąż Olaf Skötkonung
Dzieci Anund Jakub
Ingegerda szwedzka

Według legendy została przywieziona do Szwecji jako łup wojenny. Bardziej prawdopodobne jest, że została oddana przez swojego ojca, wodza[potrzebny przypis] obodryckich Połabian, jako gwarancja pokojowa. Przypieczętowaniem umowy miało być jej małżeństwo, do którego wniosła duży posag. To jej zawdzięcza się wpływy słowiańskie w Szwecji w tamtym czasie. Jej mąż miał także kochankę o imieniu Elda, pochodzącą z tej samej części Europy i przywiezioną do Szwecji w tym samym czasie co Astryda. Król Olaf traktował obie kobiety na równi, a dzieci (syn i dwie córki) pochodzące ze związku z Eldą miały takie same przywileje jak dzieci Astrydy. Jednak Olaf ożenił się tylko z Astrydą i tylko ona była królową. Królowa Astryda została ochrzczona wraz z mężem, dziećmi i większością dworu w 1008. Po przyjęciu chrześcijaństwa przez rodzinę królewską król obiecał swobodę wyznawania religii, a Szwecja pozostała pogańska aż do wojny religijnej w latach 1084–1088.

Historyk Snorri Sturluson napisał, że królowa była nieżyczliwa w stosunku do dzieci swojego męża i Eldy (Emund, Astryda i Holmfrid): Królowa Astryda była arogancka i niemiła w stosunku do swoich posierbiów i dlatego król wysłał swojego syna Emunda na Pomorze, gdzie był wychowywany przez krewnych swojej matki.

Niewiele jest wiadomo na temat jej osobowości. Snorri Sturluson wspominał, że była wielbicielką przepychu i luksusów.

Miała z Olafem dwoje dzieci:

PrzypisyEdytuj

  1. Charles Raymond Dillion Royals and Nobels, Wyd. iUniverse 2002, s. 283.
  2. Ulf Fransson, Ingmar Jansson Cultural interaction between East and West, 2007, s. 269.
  3. Thomas Ross Gambrell An ancestral history, 8 B.C. to 1986, 2001, s. 105.