Otwórz menu główne

Bálint Magyar (ur. 16 listopada 1952 w Budapeszcie[1]) – węgierski polityk, socjolog i nauczyciel akademicki, deputowany krajowy i minister, w latach 1998–2000 przewodniczący Związku Wolnych Demokratów (SzDSz).

Bálint Magyar
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 16 listopada 1952
Budapeszt
Przewodniczący Związku Wolnych Demokratów
Okres od 1998
do 2000
Przynależność polityczna Związek Wolnych Demokratów
Poprzednik Gábor Kuncze
Następca Gábor Demszky

ŻyciorysEdytuj

Ukończył w 1977 studia z zakresu socjologii i historii na Uniwersytecie im. Loránda Eötvösa w Budapeszcie[2]. Od 1977 do 1990 pracował jako nauczyciel akademicki[3].

Współzałożyciel Związku Wolnych Demokratów. Z listy tego ugrupowania w 1990 został po raz pierwszy wybrany na posła do Zgromadzenia Narodowego. Uzyskiwał reelekcję w 1994, 1998, 2002 i 2006, zasiadając w węgierskim parlamencie do 2010. Od stycznia 1996 do lipca 1998 był ministrem edukacji i kultury, od maja 2002 do czerwca 2006 ponownie kierował resortem edukacji. Od stycznia 2007 do kwietnia 2008 zajmował stanowisko sekretarza stanu w urzędzie premiera, odpowiadając za politykę rozwoju[2][3]. Od 1998 do 2000 pełnił funkcję przewodniczącego swojego ugrupowania[4].

W latach 2008–2012 wchodził w skład rady zarządzającej Europejskiego Instytutu Innowacji i Technologii[3].

PublikacjeEdytuj

W latach 2013–2015 zredagował trzy tomy naukowych analiz Magyar polip. Na ich podstawie w 2015 opublikował esej A Magyar máffi aállam anatómiája, w którym oskarżył, że po 2010 na Węgrzech doszło do rozmontowania państwa prawa i narodzenia się tam państwa przestępczego rządzonego przez korupcyjny układ skupiony wokół Viktora Orbána[5]. Książkę przetłumaczono m.in. na języki angielski i polski[6].

Opracował również przygotowaną przez Central European University Press w języku angielskim książkę Stubborn Structures. Reconceptualizing Post-communist Regimes, w której analizował i klasyfikował głębokie struktury władzy takich krajów postkomunistycznych jak Azerbejdżan, Białoruś, Gruzja, Węgry, Kirgistan, Mołdawia, Polska, Rosja i Ukraina w ramach opracowanej przez siebie metodologii[7][8][9].

PrzypisyEdytuj

  1. Dr. Magyar Bálint (węg.). parlament.hu. [dostęp 2016-09-03].
  2. a b Profil na stronie Zgromadzenia Narodowego (węg.). [dostęp 2016-09-03].
  3. a b c Former EIT Governing Board members (ang.). eit.europa.eu. [dostęp 2016-09-03].
  4. Leaders of Hungary (ang.). zarate.eu. [dostęp 2016-09-03].
  5. Bogdan Góralczyk. Aksjologiczna dezintegracja w UE? Przypadek Węgier. „Studia Europejskie”. Nr 4, s. 109, 2015. Warszawa: Centrum Europejskie Uniwersytetu Warszawskiego. ISSN 1428-149X. [dostęp 2019-02-08]. 
  6. Węgry. Anatomia państwa mafijnego. Czy taka przyszłość czeka Polskę?. Warszawa: Magam, 2018.
  7. Bálint Magyar: Stubborn Structures. Reconceptualizing Post-communist Regimes. Nowy Jork: Central European University Press, 2019. ISBN 978-963-386-214-8. (ang.)
  8. Bálint Magyar: Typology of Post-Communist Regimes (Conceptual toolkit) (ang.). republikon.hu, 2018. [dostęp 2019-02-09].
  9. Stubborn Structures. Reconceptualizing Post-communist Regimes (ang.). ceupress.com. [dostęp 2019-02-09].