Otwórz menu główne
Ten artykuł dotyczy wsi na Białorusi. Zobacz też: .
Barbarów
Барбароў
Ilustracja
Pałac w Barbarowie, stan przed 1920 rokiem
Państwo  Białoruś
Obwód homelski
Rejon mozyrski
Sielsowiet Barbarów
Populacja 
• liczba ludności

261 (2004)
Nr kierunkowy +375 2363
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Barbarów
Barbarów
Ziemia51°54′14,4″N 29°28′45,9″E/51,904000 29,479417
Portal Portal Białoruś

Barbarów (błr. Барбароў; ros. Барбаров) – wieś na Białorusi, w rejonie mozyrskim obwodu homelskiego, około 22 km na południowy wschód od Mozyrza, nad Prypecią[1].

Spis treści

HistoriaEdytuj

Pierwsze wzmianki o małej wsi Babicze (Бабичи, tak wcześniej nazywał się Barbarów) w Wielkim Księstwie Litewskim pojawiły się w 1432 roku. Na początku XVI wieku król Zygmunt Stary przekazał te włości jednemu ze swoich dworzan. Później Barbarów przypadł rodowi Oskierków. Za udział Rafała Oskierki w insurekcji kościuszkowskiej władze carskie skonfiskowały ten majątek i przekazały Jakobowi Sieversowi. W 1795 roku Barbarów miał prawa miasteczka. W 1808 roku wszedł on w posiadanie rodu von Holstów, od których po niedługim czasie nabył go Ignacy Horwatt, sędzia grodzki mozyrski. W 1821 roku otwarto tu szkołę dla dzieci chłopskich. Rodzina Horwattów władała majątkiem do I wojny światowej[2]. Od 1924 roku jest siedzibą sielsowietu.

M.in. majątek w Barbarowie opisywał w 1928 roku prof. Antoni Urbański w pracy Podzwonne na zgliszczach Litwy i Rusi.

W 2004 roku w Barbarowie mieszkało 261 osób w 102 gospodarstwach.

 
Brama wjazdowa do parku, 1975, dziś wygląda znacznie gorzej
 
Jedno z wnętrz pałacu, przed 1920 rokiem

Dawne zabytkiEdytuj

  • W Barbarowie istniał wielki zamek obronny, z wieżami, podziemnymi lochami, otoczony wałem i fosami, połączony ze stałym lądem mostem zwodzonym. Twórcą zamku był ponoć ks. Jeremi Wiśniowiecki. Zamek istniał do I połowy XIX wieku[2].
  • Między 1820 a 1850 rokiem Horwattowie na miejscu zamku wybudowali na wysokim prawym brzegu Prypeci dwukondygnacyjny pałac klasycystyczny o dziewięcioosiowej elewacji z portykiem w wielkim porządku i czterema masywnymi kolumnami toskańskimi podtrzymującymi tympanon. Pałac kryty dachem czterospadowym[3]. Z lewej strony do pałacu przylegał przeszklony ogród zimowy. Wnętrze pałacu charakteryzowało się stylem wczesnoklasycystycznym. W pałacu znajdowała się bogata galeria wartościowych obrazów, w tym np. Popiersie Heleny Fourment Rubensa, Portret młodzieńca Rembrandta i wielu innych. Park miał powierzchnię około 5 hektarów[2]. W 1875 roku pałac i park były już własnością rosyjskiego kupca Bakunienki. Pałac, altanki ani kaplica (z 1833 roku) nie zachowały się do dzisiejszych czasów, zostały rozgrabione w latach 1918–1920. W dawnej oranżerii urządzono stajnie, a później szkołę, która dziś zajmuje teren majątku.
  • Z zespołu rezydencji Horwattów ocalała jedynie stojąca przy szosie, już poza ogrodzeniem, klasycystyczna oficyna (zwana domem ekonoma) z kolumnowym portykiem, obecnie opuszczona i zdewastowana, z zawalonym dachem[4].

Pozostałości po parku i oficyna stanowią zabytek historyczno-kulturalny Białorusi (313Г000518).

PrzypisyEdytuj

  1. Barbarów w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. I: Aa – Dereneczna. Warszawa 1880.
  2. a b c Roman Aftanazy, Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, wyd. drugie przejrzane i uzupełnione, t. 1: Województwa mińskie, mścisławskie, połockie, witebskie, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1991, s. 18–21, ISBN 83-04-03713-0, ​ISBN 83-04-03701-7​ (całość).
  3. Antoni Urbański: Podzwonne na zgliszczach Litwy i Rusi, (II cz. książki Memento kresowe). Warszawa: 1928, s. 111.
  4. Grzegorz Rąkowski: Park dworski Horwattów, Barbarów. [dostęp 2015-03-15].

Zobacz teżEdytuj