Barbara Teresa Dominiczak

Barbara Teresa Dominiczak (ur. 2 marca 1939) – polska poetka i polonistka.

ŻyciorysEdytuj

Ukończyła studia polonistyczne na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Przez wiele lat od roku 1962 nauczała języka polskiego w Zespole Szkół Samochodowych w Szczecin-ie. Za pracę dydaktyczną odznaczona została Medalem Komisji Edukacji Narodowej. Jako literatka debiutowała w roku 1979 pisząc recenzje teatralne dla Głosu Szczecińskiego , w późniejszych latach publikowała również w tej gazecie poezję oraz felietony. Publikowała również w miesięcznikach „Dialogi” ,„Refleksje” ,„Spojrzenia” .Od roku 2000 związana ze szczecińskim oddziałem Związku Literatów Polskich. Prowadziła spotkania w różnych instytucjach kulturalnych z ludzmi kultury , zasłużonymi dla Szczecina ,sybirakami , osobami z Rodzin Katyńskich oraz Powstańcami warszawskimi .Prowadziła szereg spotkań promujących swoje tomiki poezji.W swoje twórczości porusza głównie tematy o Katyniu, o holokauście, tematy marynistyczne, o sztuce, o miłości i przemijaniu.

Tomiki poezjiEdytuj

  • Mój Ląd i Twoje Oceany.
  • Przemijanie.
  • Duszy Uroczysko.
  • Uczuć Mych Szaleństwo.
  • Różaniec z Łez (wraz z Anną Dominiczak) - wiersze o tematyce Rodzin Katyńskich.
  • Groza i Bezradność – wiersze o losach Sybiraków .
  • Powstanie Warszawskie Empatią Pisane – Wiersze o heroizmie i tragedii powstańców .
  • Siekierki – Poemat o forsowaniu Odry.

OdznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Literatura na Pomorzu Zachodnim do końca XX wieku. Przewodnik encyklopedyczny, Kurier-Press, Szczecin 2003 str.175.