Otwórz menu główne

Beniamin, imię świeckie Vladimir Taušanović (ur. 23 stycznia 1884 w Pirocie, zm. 28 maja 1952 w Belgradzie) – serbski biskup prawosławny.

Beniamin
Venijamin
Vladimir Taušanović
Biskup braniczewski
ilustracja
Kraj działania  Jugosławia
Data i miejsce urodzenia 23 stycznia 1884
Pirot
Data i miejsce śmierci 28 maja 1952
Belgrad
Biskup braniczewski
Okres sprawowania 1934–1952
Wyznanie prawosławne
Kościół Serbski Kościół Prawosławny
Inkardynacja Eparchia braniczewska
Śluby zakonne 11 maja 1913
Diakonat 14 maja 1913
Prezbiterat 21 maja 1913
Nominacja biskupia 1925
Chirotonia biskupia 6 grudnia 1925
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 6 grudnia 1925
Miejscowość Belgrad
Miejsce Sobór św. Michała Archanioła
Konsekrator Dymitr
Współkonsekratorzy Bazyli (Popović), Michał (Šljak)

ŻyciorysEdytuj

Ukończył gimnazjum w Belgradzie oraz seminarium duchowne w Kiszyniowie, a następnie studia teologiczne na Uniwersytecie Ateńskim, gdzie w 1912 obronił doktorat. 11 maja 1913 w monasterze Rakovica złożył wieczyste śluby mnisze na ręce jego przełożonego, archimandryty Rufima, przyjmując imię zakonne Beniamin. 14 maja 1913 biskup niski Dosyteusz wyświęcił go na hierodiakona w soborze św. Michała Archanioła w Belgradzie. Święcenia kapłańskie przyjął 21 maja tego samego roku z rąk metropolity belgradzkiego Dymitra. W 1919 otrzymał godność protosyncellusa (protosyngla), zaś w 1920 – archimandryty. Kolejno był wykładowcą seminarium duchownego w Belgradzie, gimnazjum w Gewgeliji oraz serbskich gimnazjów na Korfu i w Wełesie oraz w Ochrydzie[1].

6 grudnia 1925 został nominowany na pierwszego ordynariusza nowo utworzonej eparchii bihackiej, zaś chirotonię biskupią przyjął z rąk patriarchy serbskiego Dymitra, metropolity banjaluckiego Bazylego oraz biskupa raszko-prizreńskiego Michała.

W listopadzie 1929 biskup Beniamin został przeniesiony na katedrę zletowsko-strumicką, zaś w 1934 został biskupem braniczewskim.

W kierowanej przez siebie eparchii braniczewskiej wzniósł 19 nowych cerkwi, budował również nowe domy parafialne. Był zwolennikiem świętosawia i aktywnie wspierał działające w jego duchu organizacje. Podczas II wojny światowej utrzymywał 40 serbskich duchownych, którzy uciekli przed okupantem ze swoich parafii, w monasterze Rawanica i monasterze św. Paraskiewy udzielał pomocy pozbawionym opieki dzieciom[1].

Zmarł 28 maja 1952 w Belgradzie. Został pochowany w soborze w Požarevcu[1].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c biskup Sawa (Vuković), Srpski jerarsi od devetog do dvadesetog veka, Evro Beograd, Unireks Podgorica, Kalenić Kragujevac, 1996, ss.67–68.


Poprzednik
Powstanie eparchii
Biskup bihacki
1925 – 1929
Następca
Chryzostom (Jević)
Poprzednik
Serafin (Jovanović)
Biskup zletowsko-strumicki
1929–1934
Następca
Symeon (Popović)
Poprzednik
Jan (Ilić)
Biskup braniczewski
1934–1952
Następca
Chryzostom (Vojinović)