Bereźnica (obwód rówieński)

Ten artykuł dotyczy miasta. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.

Bereźnica (ukr. Бережниця; także Bereżnica), wieś (dawniej miasto) na Ukrainie, nad Horyniem, na Polesiu, w obwodzie rówieńskim, w rejonie dąbrowickim. Liczy ok. 650 osób.

Bereźnica
Бережниця
Ilustracja
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Ukraina
Obwód rówieński
Rejon dąbrowicki
Powierzchnia 1,50 km²
Wysokość 158 m n.p.m.
Populacja 
• liczba ludności
• gęstość

646
873 os./km²
Nr kierunkowy +380 3658
Kod pocztowy 34164
Położenie na mapie obwodu rówieńskiego
Mapa konturowa obwodu rówieńskiego, u góry znajduje się punkt z opisem „Bereźnica”
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa konturowa Ukrainy, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Bereźnica”
Ziemia51°26′24″N 26°28′12″E/51,440000 26,470000
Portal Ukraina

Prywatne miasto szlacheckie, położone w województwie wołyńskim, w 1739 roku należało do klucza Stepań Lubomirskich[1].

W I Rzeczypospolitej należała do dóbr książąt Ostrogskich, Zasławskich a na końcu Czackich. Od 1831 roku własność rządowa[2].

Do 1926 miasto, a następnie wieś w Polsce, w województwie poleskim/województwie wołyńskim, w powiecie sarneńskim. Miejscowość była siedzibą wiejskiej gminy Bereźnica. Zamieszkiwana wówczas głównie przez Żydów (1372 osób w 1921 roku)[3], oprócz tego przez Ukraińców i kilkanaście rodzin polskich[4].

Podczas okupacji niemieckiej utworzono w Bereźnicy getto, zlikwidowane w sierpniu 1942 roku. Około 1 tys. Żydów wywieziono do Sarn i tam rozstrzelano[3].

Osobny artykuł: Getto w Bereźnicy.

W 1943 roku pod wpływem terroru UPA (zabito kilka osób) Polacy z Bereźnicy wyjechali do Sarn i innych miast. Upowcy spalili kościół pw. św. Rafała Archanioła, w którym znajdował się słynący łaskami obraz Matki Bożej. Los obrazu jest nieznany[2][4].

W 1954 roku wojsko radzieckie wysadziło pozostałości kościoła; materiał budowlany użyto do budowy kilku budynków w Sarnach[2].

PrzypisyEdytuj

  1. Adam Homecki, Rozwój terytorialny latyfundium Lubomirskich (starszej gałęzi rodu) w latach 1581-1754, w: Studia Historyczne, rok XV, zeszyt 3 (58), 1972, s. 438.
  2. a b c Grzegorz Rąkowski, Wołyń
  3. a b Холокост на территории СССР: Энциклопедия, Moskwa 2009, ​ISBN 978-5-8243-1296-6​ s.80
  4. a b Władysław Siemaszko, Ewa Siemaszko, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939-1945, Warszawa 2000, s.752

BibliografiaEdytuj