Otwórz menu główne

Bitwa pod Stęszewem – starcie zbrojne w czasie trwania powstania wielkopolskiego do którego doszło 28 kwietnia 1848 pod Stęszewem, starcie zakończyło się zdecydowanym zwycięstwem powstańców.

Bitwa pod Stęszewem
Powstanie wielkopolskie 1848 roku
Czas 2 maja 1848
Miejsce Stęszew
Terytorium Wielkie Księstwo Poznańskie
Wynik wygrana powstańców
Strony konfliktu
powstańcy wielkopolscy Prusy
Dowódcy
Cedrowski Brachvogl i Burgund
Siły
nieznane około 200
Straty
nieznane nieznane, wielu wziętych do niewoli
brak współrzędnych
Powstanie wielkopolskie 1848 roku

Trzemeszno (20 IV)Koźmin Wielkopolski (21 IV)Odolanów (22 IV)Raszków (25 IV)Grodzisk Wielkopolski (28 IV)Książ (29 IV)Miłosław (30 IV)Sokołowo (2 V)Stęszew (2 V)Buk (4 V)Oborniki (5 V)Kcynia (7/8 V)Rogalin (8 V)

GenezaEdytuj

Wieść o dużych bitwach pod Książem i Miłosławiem rozniosła się po Wielkim Księstwie Poznańskim. Zwłaszcza wygrana pod Miłosławiem przyczyniła się do rozbudzenia nadziei, że powstanie może być wygrane. W wielu miejscach poznańskiego zaczęły się więc samorzutnie tworzyć oddziały powstańcze. Jeden z takich oddziałów został utworzony przez Cedrowskiego, oficera z powstania listopadowego. Przyjął on założenie, że należy atakować wojska Pruskie w różnych miejscach księstwa poznańskiego, aby odciągnąć przynajmniej część wojsk pruskich od głównych sił powstańczych pod dowództwem Ludwika Mierosławskiego[1].

BitwaEdytuj

2 maja 1848 pod Stęszewem oddział Cedrowskiego działający po partyzancku otoczył i rozbił silny oddział pruskiej landwery. Zwycięstwo było o tyle ułatwione, że oddział ten składał się prawie w połowie z Polaków. Widząc oni swoich, nie próbowali się nawet bronić, lecz podnosząc czapki w górę i powiewając chustkami oświadczyli gotowość przejścia na polską stronę. Starcie zakończyło się więc zdecydowanym zwycięstwem polskim. Wzięto sporo jeńców, a w tym dwóch pruskich oficerów. Odbito przy okazji kilkudziesięciu jeńców polskich. Do oddziału Cedrowskiego przyłączyło się 112 ludzi z pruskiego oddziału. Każdy z tych żołnierzy miał przy sobie karabin i 30 ładunków. Było to więc znaczące wzmocnienie polskiego oddziału. Dodatkowo zdobyto dwie fury żywności i trochę pieniędzy z wojskowej kasy[1].

Po bitwieEdytuj

Wziętych do niewoli pruskich oficerów Brachvogla i Burgunda, wraz z podoficerami puszczono wolno. Zobowiązano ich jednak słowem honoru, że przeciw Polakom broni nigdy nie podniosą[1].

Oddział Cedrowskiego operował z powodzeniem jeszcze później przez tydzień w okolicach Trzebawia i Łodzi. Potem przeniósł się na drugą stronę Warty i pod Rogalinem został rozproszony przez silne pułki pruskie[1].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Kazimierz Rakowski, Powstanie poznańskie w 1848 roku..., Lwów 1900, s. 250-251.

BibliografiaEdytuj

  • Kazimierz Rakowski, Powstanie poznańskie w 1848 roku..., Lwów 1900.