Otwórz menu główne

Bitwa pod Wrocławiem – starcie zbrojne, które miało miejsce 22 listopada 1757 w trakcie III wojny śląskiej (wojna siedmioletnia).

Bitwa pod Wrocławiem
wojna siedmioletnia
Ilustracja
Czas 22 listopada 1757
Miejsce Wrocław
Terytorium Śląsk, Królestwo Prus
Wynik zwycięstwo Monarchii Habsburgów
Strony konfliktu
Królestwo Prus Monarchia Habsburgów
Dowódcy
August Wilhelm książę Brunszwik-Bevern książę Karol Lotaryński
Siły
28 400 ludzi
(20 700 piechoty,
7700 kawalerii,
80 dział)
83 606 ludzi
(60 381 piechoty,
23 225 kawalerii,
220 dział)
Straty
6000 ludzi 5600 ludzi
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
miejsce bitwy
miejsce bitwy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
miejsce bitwy
miejsce bitwy
51°07′N 17°02′E/51,116667 17,033333
Wojna siedmioletnia

Minorka - Lovosice - Reichenberg - Praga - Kolin - Palasi - Hastenbeck - Groß-Jägersdorf - Moys - Cap-Français - Rochefort - Rossbach - Wrocław - Lutynia - Krefeld - Domstadtl - Sarbinowo - Hochkirch - Bergen - Kije - Minden - Kunowice - Hoyerswerda - Lagos - zatoka Quiberon - Maxen - Miśnia - Landeshut - Carrickfergus - Warburg - Legnica - Kloster Kamp - Torgau - Belle Île - Vellinghausen - Burkatów - Wilhelmstahl - Freiberg - Gwadelupa - Martynika - Hawana - Manila - Buxar - Dzierżoniów

Książę von Bevern na czele swojej armii śląskiej pod naporem Austriaków księcia Karola wycofał się w kierunku Wrocławia. Austriacy rozpoczęli ostrzał artyleryjski oszańcowanego obozu pruskiego, a następnie uderzyli na niego z 5 stron. Prusacy bronili się dzielnie, ponieśli jednak ciężkie straty i w nocy wycofali się do Wrocławia.

Do obrony twierdzy skierowano 10 batalionów pruskich pod dowództwem generała Johanna Georga von Lestwitza. Austriacy rozpoczęli oblężenie miasta.

Austriacki generał Nádasdy miał nadzieję na to, że nastawiona w większości pro-austriacko ludność miasta ułatwi mu wkroczenie do Wrocławia. Istotnie mieszkańcy naciskali Lestwitza na opuszczenie miasta. Morale obrońców było bardzo niskie, co wynikało z faktu, iż przeważająca część żołnierzy armii śląskiej była pochodzenia saskiego. 25 listopada Lestwitz skapitulował za cenę swobodnego odwrotu. Za poddanie miasta został potem uwięziony i w areszcie przebywał niemal do końca życia.

Żołnierze odchodząc sprzedawali swoją broń i wyposażenie. Tylko niewielu (271 oficerów i 328 szeregowych) ruszyło w kierunku Głogowa, gdzie zasilili armię pruską, reszta oddziałów została rozwiązana (490 oficerów, 3737 szeregowych).

BibliografiaEdytuj

  • Sebastian Haffner: Prusy bez legendy: Zarys dziejów. Warszawa: Oficyna Historii XIX i XX wieku, 1996. ISBN 83-905989-3-0.