Blažo Đukanović

Blažo Đukanović (ur. 1883 w Lukovie, zm. w październiku lub listopadzie 1943) – generał Królewskiej Armii Jugosławii, dowódca czetnicki w Czarnogórze, kolaborant faszystowski; przewodniczący Komitetu Narodowego w Niezależnym Państwie Czarnogórskim podczas II wojny światowej.

Blažo Đukanović
Блажо Ђукановић
Ilustracja
generał
Data i miejsce urodzenia

26 listopada 1883
Lukovo

Data śmierci

21 października 1943

Przebieg służby
Lata służby

1923–1943

Siły zbrojne

Zastava Triglavskog puka.svg Królewskie Wojska Jugosłowiańskie
Flag of the Chetniks.svg Królewskie Wojska Jugosłowiańskie w Ojczyźnie

Stanowiska

dowódca pułku,
komendant czarnogórskich Czetników,
przewodniczący Komitetu Narodowego

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa

ŻyciorysEdytuj

Blažo Đukanović od 1923 robił karierę wojskową w armii jugosłowiańskiej. Do 1927 sprawował funkcję zastępcy dowódcy 32. pułku piechoty. W latach 1927–1932 dowodził kolejno 38. i 10. pułkiem piechoty. Następnie został dowódcą piechoty w wojskowym dystrykcie w Kosowie, a w 1936 zastępcą dowódcy wojskowego dystryktu Moravske. W latach 1939–1941 był sędzią w Najwyższym Sądzie Wojskowym, z przerwą w 1940, kiedy objął funkcję dowódcy piechoty wojskowego banowiny zeckiej. Krótko przed wybuchem wojny z Niemcami w kwietniu 1941 był dowódcą piechoty wojskowego dystryktu Dunajski. Jednocześnie miał tytuł bana banowiny zeckiej.

Po zajęciu Czarnogóry przez wojska włoskie podjął kolaborację z okupantami. Został mianowany przewodniczącym czarnogórskiego Komitetu Narodowego. 9 marca 1942 na spotkaniu w Cetynii ogłoszono go komendantem wszystkich oddziałów czetników w Czarnogórze i Sandżaku. Zostało to zaakceptowane przez płk. Dragoljuba Mihailovicia, przywódcę wszystkich czetników. 24 lipca tego roku generał B. Đukanović zawarł porozumienie z gen. Alessandro Pirzio Birolim, reprezentantem Włoch w Czarnogórze. 19 października 1943 został schwytany przez partyzantów NOVJ w zasadzce koło monastyru w Ostrogu, którzy wkrótce go osądzili i wykonali na nim karę śmierci.