Otwórz menu główne

Europejska Solidarność[1] (ukr. Європейська солідарність) – ukraińska partia polityczna, zarejestrowana w 2001. Poprzednio funkcjonowała pod nazwami Partia Solidarność (ukr. Партія „Солідарність”) i Blok Petra Poroszenki „Solidarność” (ukr. Блок Петра Порошенка „Солідарність”). Określana jako ugrupowanie reprezentujące konserwatywny liberalizm[2].

Europejska Solidarność
Ilustracja
Lider Petro Poroszenko
Data założenia 2001/2014/2019
Adres siedziby Kijów
Ideologia polityczna konserwatywny liberalizm
Strona internetowa

HistoriaEdytuj

Ugrupowanie zawiązano 28 lutego 2001. Kilka miesięcy później zostało przejęte przez grupę deputowanych-biznesmenów z Petrem Poroszenką na czele, który objął funkcję przewodniczącego i powołał frakcję Partii Solidarność w Radzie Najwyższej III kadencji. PS wkrótce podpisała porozumienie z Blokiem Nasza Ukraina jako jeden z 10 formalnych uczestników i jako jeden z 5 głównych podmiotów bloku (obok NRU, UNP, PRP i grupy Wiktora Juszczenki reprezentowanej formalnie przez Młodzieżową Partię Ukrainy).

W wyborach parlamentarnych w 2002 partia uzyskała z list koalicji kilkanaście mandatów, przy czym kilku jej deputowanych wkrótce przeszło na stronę Łeonida Kuczmy i Wiktora Janukowycza. W wyborach prezydenckich w 2004 PS wsparła Wiktora Juszczenkę. W 2005 jej liderzy i większość działaczy (w tym wszyscy posłowie) przeszli do nowej formacji, Ludowego Związku „Nasza Ukraina”. Partia Solidarność formalnie nie została rozwiązana, jednak zaprzestała jakiejkolwiek działalności, nie przeprowadzała też wyboru nowego przewodniczącego i nie wystawiała własnych list w kolejnych wyborach.

W 2013 nowym przewodniczącym został poseł Jurij Steć, a partia formalnie stała się zapleczem Petra Poroszenki, wybranego w maju 2014 na prezydenta Ukrainy. W sierpniu tegoż roku ugrupowanie zmieniło nazwę, a jego nowym przewodniczącym został Jurij Łucenko[3]. Zmiany te wiązały się z przygotowaniami do przedterminowych wyborów parlamentarnych zaplanowanych na październik. Niezmieniona w stosunku do poprzednio obowiązującej ordynacja wyborcza umożliwiała wystawianie list krajowych wyłącznie pojedynczym partiom politycznym, BPP we wrześniu podpisał w związku z tym porozumienie o wspólnym starcie z ugrupowaniem UDAR byłego boksera i mera Kijowa Witalija Kłyczki[4], którego przedstawiciele formalnie figurowali jako bezpartyjni.

Listę wyborczą BPP otworzył Witalij Kłyczko, za nim w pierwszej dziesiątce znaleźli się Jurij Łucenko, lekarka i aktywistka społeczna Olha Bohomołeć, wicepremier Wołodymyr Hrojsman, poseł i lider krymskich Tatarów Mustafa Dżemilew, znany z aktywności w trakcie kryzysu krymskiego pułkownik Julij Mamczur, parlamentarzyści Marija Matios, Mykoła Tomenko, Iryna Heraszczenko i Witalij Kowalczuk[5].

Ostatecznie w głosowaniu z 26 października 2014 Blok Petra Poroszenki otrzymał ponad 3,4 miliona głosów (21,8%), zajmując drugie miejsce wśród komitetów wyborczych i przegrywając nieznacznie Frontem Ludowym[6]. Przełożyło się to na 63 mandaty poselskie z listy krajowej[7], ponadto 69 kandydatów BPP zwyciężyło w okręgach jednomandatowych[6], zwiększając łączną liczbę deputowanych bloku do 132 osób (o 50 więcej niż ugrupowanie Front Ludowy). Już kilka dni po wyborach akces do frakcji BPP zgłosiło również kilkunastu deputowanych wybranych jako kandydaci niezależni[8]. Partia dołączyła do koalicji rządowej współtworzącej powołany po wyborach gabinet Arsenija Jaceniuka.

W sierpniu 2015 partia UDAR formalnie przyłączyła się do BPP, a jej lider Witalij Kłyczko stanął na czele partii prezydenckiej[9]. Ugrupowanie w tym samym roku uzupełniło swoją nazwę o człon „Solidarność”. W 2016 blok współtworzył nowy rząd, na czele którego stanął wywodzący się z tej partii Wołodymyr Hrojsman[10].

W kwietniu 2019 Petro Poroszenko nie uzyskał prezydenckiej reelekcji. W tym samym miesiącu z partii odszedł premier Wołodymyr Hrojsman, który założył własne ugrupowanie[11]. W maju Witalij Kłyczko zapowiedział reaktywację partii UDAR[12]. Również w maju blok przyjął nazwę Europejska Solidarność, a były prezydent stanął na czele formacji[1].

W wyborach w 2019 partia otrzymała 8,1% głosów, tracąc większość reprezentacji poselskiej[13] i tym samym wpływy w administracji rządowej.

Wyniki wyborczeEdytuj

Wybory do Rady Najwyższej Ukrainy
Rok Głosy (tys.) % Mandaty
2014 3437 21,8% 132
2019 1185 8,1% 25
Wybory prezydenckie
Rok Kandydat Głosy w I turze (tys.) % w I turze Głosy w II turze (tys.) % w II turze Wygrana
2014 Petro Poroszenko 9857 54,7 Tak
2019 Petro Poroszenko 3015 15,9 4522 24,5 Nie

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Petro Poroszenko stanął na czele partii, która zmienia nazwę. wnp.pl, 31 maja 2019. [dostęp 2019-05-31].
  2. Parties and Elections in Europe (ang.). parties-and-elections.eu. [dostęp 2019-04-09].
  3. Poroshenko wants coalition to be formed before parliamentary elections (ang.). interfax.com.ua, 27 sierpnia 2014. [dostęp 2014-08-30].
  4. Блок Петра Порошенка і УДАР підуть на вибори разом (ukr.). tvi.ua, 2 września 2014. [dostęp 2014-11-08].
  5. Виборчі списки Блоку Петра Порошенка (ukr.). pravda.com.ua, 19 września 2014. [dostęp 2014-11-08].
  6. a b Serwis CVK – Wybory 2014 (ukr.). [dostęp 2012-11-09].
  7. ЦВК обробила 100% протоколів. „Свобода” не пройшла (ukr.). pravda.com.ua, 7 listopada 2014. [dostęp 2014-11-08].
  8. До фракції Порошенка увійдуть 150 депутатів – Луценко (ukr.). unian.net, 31 października 2014. [dostęp 2014-11-08].
  9. Klitschko becomes leader of Petro Poroshenko Bloc 'Solidarity' party (ang.). interfax.com.ua, 28 sierpnia 2015. [dostęp 2015-10-10].
  10. Wołodymyr Hrojsman premierem Ukrainy. osw.waw.pl, 14 kwietnia 2016. [dostęp 2016-04-14].
  11. Hrojsman nie będzie jednoczył się z Poroszenką w wyborach do Rady. ukrinform.pl, 31 maja 2019. [dostęp 2019-05-31].
  12. Кличко заявив, що УДАР піде на вибори (ukr.). pravda.com.ua, 18 maja 2019. [dostęp 2019-05-31].
  13. Serwis CVK – Wybory 2019 (ukr.). [dostęp 2012-11-09].

BibliografiaEdytuj