Otwórz menu główne

Bogumił Józef Szumski (ur. 9 listopada 1896, zm. 15 sierpnia 1957) – pułkownik kawalerii Wojska Polskiego.

Bogumił Józef Szumski
pułkownik kawalerii pułkownik kawalerii
Data urodzenia 9 listopada 1896
Data śmierci 15 sierpnia 1957
Przebieg służby
Siły zbrojne Legiony Polskie
Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne
Ludowe Wojsko Polskie
Jednostki 108 Pułk Ułanów
20 Pułk Ułanów
Centrum Wyszkolenia Kawalerii
Centrum Wyszkolenia Piechoty
Brygada Rezerwowa Kawalerii Wołkowysk
24 Pułk Ułanów
16 Brygada Pancerna
Stanowiska wykładowca
dowódca pułku
zastępca dowódcy brygady
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
powstanie wielkopolskie
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi
Grób Bogumiła Szumskiego na cmentarzu powązkowskim

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 9 listopada 1896 roku w rodzinie Józefa i Ludomiry z Gałczyńskich (1855–1927). Był młodszym bratem pisarki Marii Dąbrowskiej i Jadwigi Szumskiej (1894–1944), polonistki, żołnierza Armii Krajowej[1]. W młodości uczył się w Kaliszu, a później uczęszczał do Gimnazjum im. Ronthalera w Warszawie.

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 1 pułku ułanów Legionów Polskich, w randze starszego ułana[2]. Latem 1917 roku, po kryzysie przysięgowym, został internowany w Szczypiornie. W 1920, w czasie wojny z bolszewikami dowodził plutonem, a później 1. szwadronem 108 pułku ułanów.

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 58. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii)[3]. 12 lutego 1923 roku został mianowany z dniem 1 stycznia 1923 roku na porucznika ze starszeństwem z 1 września 1920 roku i 19. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[4]. Do 1930 roku pełnił służbę w 20 pułku ułanów w Rzeszowie[5][6][7][8]. 2 kwietnia 1929 roku został mianowany rotmistrzem ze starszeństwem z 1 stycznia 1929 roku i 23. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[9]. Z dniem 14 czerwca 1930 roku został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu[10][11] i wyznaczony na stanowisko dowódcy II plutonu w 1. szwadronie szkolnym Dywizjonu Szkolnego Podchorążych Rezerwy Kawalerii[12]. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 roku i 32. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[13]. W marcu 1939 roku pełnił służbę w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie na stanowisku wykładowcy przedmiotu taktyki kawalerii[14].

W kampanii wrześniowej był zastępcą dowódcy Rezerwowej Brygada Kawalerii „Wołkowysk”.

W kampanii francuskiej 1940 r. dowodził batalionem imienia 24 pułku ułanów. W czerwcu tego roku został dowódcą batalionu zapasowego kontyngensu przechodniego i pułku rozpoznawczego, który wchodził w skład Ośrodka Zapasowego Kawalerii Motorowej[15]. W tym samym miesiącu ewakuował się do Wielkiej Brytanii. W grudniu 1941 roku został skierowany na pierwszy kurs czołgowy Mark III przy 16 Brygadzie Czołgów. Do sierpnia 1942 roku był zastępcą dowódcy 24 pułku ułanów, a następnie objął jego dowództwo. Na tym stanowisku został mianowany podpułkownikiem. Od 9 do 21 listopada 1942 roku odbywał praktykę w brytyjskiej 42 Dywizji Pancernej. W ostatnim kwartale 1943 roku został odkomenderowany do Centrum Wyszkolenia Pancernego i Techniczno-Motorowego na stanowisko komendanta VII Kursu Taktycznego Broni Pancernych dla oficerów starszych. 27 listopada tego roku został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 16 Brygady Pancernej[16].

Po zakończeniu II wojny światowej wrócił do kraju i został przyjęty do Wojska Polskiego. 16 lutego 1946 roku objął dowództwo 3 pułku ułanów i sprawował je do 14 września tego roku[17]. Po śmierci został pochowany w grobie rodzinnym na Cmentarzu Powązkowskim.

Bogumił Szumski był żonaty z Łucją Sahanek (1903–1986).

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Powstańcze biogramy ↓.
  2. Wykaz Legionistów ↓.
  3. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 176.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 15 lutego 1923 roku, s. 100.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 639, 687.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 575, 609.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 309, 356.
  8. Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 33, 86.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 3 kwietnia 1929 roku, s. 107.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 209.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 153, 812.
  12. Radomyski 1992 ↓, s. 39.
  13. Rybka i Stepan 2004 ↓, s. 344.
  14. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 131, 454.
  15. Tym 2009 ↓, s. 51.
  16. Tym 2009 ↓, s. 140, 154, 230, 377, 382, 384, 394.
  17. Komornicki 1987 ↓, s. 38.
  18. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 stycznia 1922 roku, s. 8.
  19. M.P. z 1931 r. nr 111, poz. 163.

BibliografiaEdytuj