Otwórz menu główne

CANT Z.501 Gabbiano (pol. mewa) – włoska łódź latająca zaprojektowana i zbudowana w wydziale lotniczym stoczni Cantieri Riuniti dell'Adriatico (C.R.D.A.) w Monfalcone koło Triestu, używana podczas II wojny światowej.

CANT Z.501
CANT Z.501
Dane podstawowe
Państwo  Włochy
Producent Cantieri Riuniti dell'Adriatico (C.R.D.A.), Monfalcone
Typ Rozpoznawczo-bombowa łódź latająca dalekiego zasięgu
Konstrukcja górnopłat, łódź latająca o konstrukcji drewnianej
Załoga 4–5 (pilot, nawigator, 2–3 strzelców pokładowych)
Historia
Data oblotu 7 marca 1934
Lata produkcji 1935 – 1943
Dane techniczne
Napęd 1 silnik gwiazdowy Isotta Fraschini Asso XI
Moc 900 KM (662 kW)
Wymiary
Rozpiętość 22,50 m
Długość 14,30 m
Wysokość 4,40 m
Powierzchnia nośna 62,00 m²
Masa
Własna 3 850 kg
Startowa 7 050 kg
Osiągi
Prędkość maks. 275 km/h
Prędkość przelotowa 240 km/h
Pułap 7 000 m
Zasięg 2400 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
3 karabiny maszynowe Breda-SAFAT kal. 7,7 mm
4 bomby lotnicze o masie 160 kg każda
Użytkownicy
Włochy, Hiszpania, Rumunia

Spis treści

HistoriaEdytuj

Pierwsza konstrukcja inżyniera Filippo Zappaty w C.R.D.A., zrealizowana na zamówienie włoskiego Ministerstwa Lotnictwa na rozpoznawczo-bombową łódź latającą dalekiego zasięgu. Prototyp oblatany 7 marca 1934 roku przez znanego oblatywacza i pilota wyczynowego Mario Stoppaniego.

Ten sam pilot wykonał później kilka rekordowych przelotów na Z.501: 18 października 1934 roku przeleciał z Triestu do Massawy w Erytrei, pokonując trasę 4133 km w ciągu 26 godzin i 35 minut, a w lipcu 1935 roku dokonał przelotu z Monfalcone do Berbery w Somalii na dystansie 4966 km.

Użycie w lotnictwie wojskowymEdytuj

Produkcja Z.501 na potrzeby Regia Aeronautica rozpoczęła się w 1935 roku. W chwili przystąpienia Włoch do II wojny światowej 10 czerwca 1940 roku w służbie znajdowały się 202 egzemplarze samolotu, pełniące służbę patrolową i ratowniczą. Do września 1943 roku zbudowano łącznie 454 maszyny[1], z których kilkadziesiąt pozostałych w służbie po kapitulacji Włoch 8 września było używane zarówno w lotnictwie Włoskiej Republiki Socjalnej jak i w Aviazione Cobelligerante Italiana.

W 1937 roku kilka samolotów tego typu wspierało działania lotnictwa frankistowskiego w hiszpańskiej wojnie domowej, startując z bazy na Majorce. Zostały one następnie przekazane lotnictwu hiszpańskiemu.

W latach 1938–1939 kilka samolotów zakupiła również Rumunia do swoich eskadr rozpoznawczych na Morzu Czarnym.

KonstrukcjaEdytuj

Łódź latająca, górnopłat konstrukcji drewnianej, kadłub pokryty od dołu sklejką, od góry płótnem, płat również drewniany, kryty płótnem. Napęd samolotu stanowił jeden silnik gwiazdowy Isotta Fraschini ASSO XI o mocy 900 KM. Załoga 4-5 osób: pilot, nawigator i dwaj lub trzej strzelcy pokładowi. Samolot był uzbrojony w trzy ruchome karabiny maszynowe Breda-SAFAT kal. 7,7 mm w stanowiskach strzeleckich: na górze gondoli silnikowej, na grzbiecie tyłu kadłuba oraz na dziobie. Pod skrzydłami znajdowały się zaczepy dla czterech bomb lotniczych o masie po 160 kg.

PrzypisyEdytuj

  1. Wiesław Bączkowski, Włoskie samoloty wojskowe 1936–1945, Warszawa: Wydawnictwo Lampart, 1999, ISBN 83-86776-49-8, ISBN 83-86776-00-5, OCLC 751529809.

BibliografiaEdytuj