Cerkiew św. Katarzyny w Parnawie

Cerkiew św. Katarzynyprawosławna cerkiew w Parnawie, w jurysdykcji eparchii tallińskiej Estońskiego Kościoła Prawosławnego.

Cerkiew św. Katarzyny
Jekateriina õigeusu kirik
Distinctive emblem for cultural property.svg 16716
cerkiew parafialna
Ilustracja
Widok ogólny
Państwo  Estonia
Miejscowość Et-Parnu coa.svg Parnawa
Wyznanie prawosławne
Kościół Estoński Kościół Prawosławny
Eparchia tallińska
Wezwanie św. Katarzyny
Wspomnienie liturgiczne 24 listopada/7 grudnia
Położenie na mapie prowincji Parnawa
Mapa lokalizacyjna prowincji Parnawa
Cerkiew św. Katarzyny
Cerkiew św. Katarzyny
Położenie na mapie Estonii
Mapa lokalizacyjna Estonii
Cerkiew św. Katarzyny
Cerkiew św. Katarzyny
Ziemia58°23′06,9″N 24°29′52,6″E/58,385250 24,497944

HistoriaEdytuj

Powstanie pierwszych prawosławnych świątyń w Parnawie związane jest ze zdobyciem miasta podczas wielkiej wojny północnej. W 1710 r. Rosjanie przejęli i zaadaptowali na cerkiew luterański kościół św. Jana, druga drewniana cerkiew św. Aleksandra Newskiego powstała przy siedzibie miejscowego garnizonu, ponadto w krótkim czasie zbudowano cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej (rezygnując po jej otwarciu z użytkowania dawnego kościoła luterańskiego)[1].

W 1764 r. Parnawę odwiedziła caryca Katarzyna II. Podczas wizyty nakazała wznieść nową cerkiew zamiast starszej Zaśnięcia Matki Bożej, wyznaczyła na ten cel fundusze i osobiście kontrolowała postęp prac. Autorem projektu barokowej cerkwi był architekt Jegorow. W 1769 r. świątynię konsekrowano, a krótko potem zmieniono jej wezwanie z Zaśnięcia Matki Bożej na św. Katarzyny. Następnie dostawiono do niej drugi ołtarz Opieki Matki Bożej[1].

W XIX w. do cerkwi przeniesiono ikonę św. Aleksandra Newskiego z dawnej cerkwi garnizonowej, która z powodu złego stanu technicznego została rozebrana w 1791 r.[1].

Cerkiew była nieprzerwanie czynna także po wcieleniu Estonii do ZSRR. W 1945 r. rozebrano jedynie boczny ołtarz Opieki Matki Bożej[1]. Po 1991 r. budowla została gruntownie odremontowana[1].

ArchitekturaEdytuj

Cerkiew reprezentuje styl barokowy. Zwieńczona jest wysokim hełmem z latarnią, otoczonym przez cztery mniejsze wieże zakończone wydłużonymi cebulastymi kopułkami. Od zachodu do głównej bryły świątyni przylega dzwonnica[1].

Wnętrze cerkwi jest bogato zdobione. Jego główną dominantą jest trzyrzędowy ikonostas[1].

PrzypisyEdytuj