Cerkiew Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Wojtkowej

Cerkiew Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Wojtkowej – drewniana dawna parafialna cerkiew greckokatolicka, wybudowana w 1910, znajdująca się w Wojtkowej.

Cerkiew Narodzenia Bogurodzicy
obecnie kościół św. Maksymiliana Marii Kolbego
Distinctive emblem for cultural property.svg A-342 z 23.10.1995[1]
kościół parafialny
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  podkarpackie
Miejscowość Wojtkowa
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
parafia pw. Maksymiliana Marii Kolbego w Wojtkowej
Wezwanie św. Maksymilian Maria Kolbe
Położenie na mapie gminy Ustrzyki Dolne
Mapa konturowa gminy Ustrzyki Dolne, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Wojtkowa, cerkiew”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Wojtkowa, cerkiew”
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa konturowa województwa podkarpackiego, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Wojtkowa, cerkiew”
Położenie na mapie powiatu bieszczadzkiego
Mapa konturowa powiatu bieszczadzkiego, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Wojtkowa, cerkiew”
Ziemia49°34′18,8″N 22°33′09,4″E/49,571900 22,552600

W 1973 przejęta przez kościół rzymskokatolicki i użytkowana jako kościół parafialny w tutejszej parafii pw. Maksymiliana Kolbe.

Obiekt wpisany na listę zabytków w 1995 i włączony do podkarpackiego Szlaku Architektury Drewnianej.

HistoriaEdytuj

Cerkiew zbudowana w 1910 w tak zwanym ukraińskim stylu narodowym[2], w miejscu starszej, drewnianej cerkwi z 1752. Parafia należała do dekanatu dobromilskiego, do parafii należały filialne cerkwie w Jureczkowej i Nowosielcach Kozickich. Ufundowana przez Stanisława Nowosielskiego. Po wysiedleniu ludności ukraińskiej w od 1947 cerkiew pozostawała opuszczona, później użytkowana jako magazyn nawozów sztucznych. Remontowana w latach 1973–76, 1994 i 2002[3].

Architektura i wyposażenieEdytuj

Cerkiew jest budynkiem drewnianym konstrukcji zrębowej, na kamiennej podmurówce, trójdzielnym, orientowanym, zbudowana na planie krzyża greckiego. Nad centralną częścią nawy kopuła na ośmiobocznym bębnie. Ściany pokryte szalunkiem z desek.

Wewnątrz dawne wyposażenie nie zachowało się. Ołtarz główny z drugiej połowy XVIII w. pochodzi z kościoła z Kąkolówki. Część wyposażenia współczesnego wykonał ludowy artysta Tadeusz Trojanowski[3].

GaleriaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo podkarpackie. 2020-09-30. [dostęp 2015-12-12].
  2. Magdalena i Artur Michniewscy, Marta Duda: Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja. Wydawnictwo Rewasz, Pruszków 2003, s. 195, 196. ISBN 83-89188-08-2.
  3. a b Krzysztof Zieliński: Leksykon drewnianej architektury sakralnej województwa podkarpackiego. PRO CARPATHIA, Rzeszów 2015, s. 184. ISBN 978-83-61577-68-3.

BibliografiaEdytuj