Otwórz menu główne

Charlotte Cooper Sterry

tenisistka brytyjska

Charlotte Reinagle Cooper, zamężna Sterry (ur. 22 września 1870 w Ealing, zm. 10 października 1966 w Helensburgh) – brytyjska tenisistka, pięciokrotna zwyciężczyni Wimbledonu, mistrzyni olimpijska i pierwsza złota medalistka Igrzysk Olimpijskich w historii.

Charlotte Cooper Sterry
Ilustracja
Państwo  Wielka Brytania
Data i miejsce urodzenia 22 września 1870
Ealing
Data śmierci 10 października 1966
Gra praworęczna
Gra pojedyncza
Wimbledon W (1895, 1896, 1898, 1901, 1908)
Gra podwójna
Wimbledon F (1913)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Wielka Brytania
Igrzyska olimpijskie
złoto Paryż 1900 tenis ziemny
(gra pojedyncza)
złoto Paryż 1900 tenis ziemny
(gra mieszana)

Spis treści

Kariera tenisowaEdytuj

Praworęczna zawodniczka o przydomku Chattie znana była głównie z zamiłowania do ofensywnej gry wolejowej. Razem z Dorotheą Chambers, Blanche Hillyard i Charlotte Dod zaliczana jest do czwórki tenisistek, które dominowały w kobiecych rozgrywkach na Wimbledonie w pierwszych trzydziestu latach. Czwórce tej przypadły w latach 1884–1914 aż 23 tytuły.

Pierwsze zwycięstwo wimbledońskie Charlotte Cooper odniosła w 1895, pokonując w finale turnieju pretendentek Helen Jackson. Właściwy finał (challenge round) obrończyni tytułu Hillyard oddała jej walkowerem. W latach 1895–1902 Cooper (od 1901 pod nazwiskiem małżeńskim Sterry[1]) wystąpiła osiem razy z rzędu w meczach o tytuł, co stanowiło rekord do 1990 (dziewiąty z rzędu finał Martiny Navrátilovej). Ostatnie zwycięstwo odniosła po kilkuletniej przerwie w 1908 (w finale All Comers pokonała Agnes Morton, tytułu nie broniła Amerykanka May Sutton). Liczyła sobie wówczas 37 lat i 282 dni, tym samym przeszła do historii turnieju jako najstarsza triumfatorka gry pojedynczej[1]. Kontynuowała występy jeszcze kilkanaście lat, w wieku 42 lat w 1912 przegrywając finał turnieju pretendentek z Ethel Larcombe.

W 1902 przegrała w finale Wimbledonu z Muriel Robb. Finał miał nietypowy przebieg – przy stanie 6:4, 11:13, 1:1 mecz przerwały opady deszczu, a następnego dnia zawodniczki rozpoczęły walkę od początku. Ostatecznie triumfowała Robb, drugi mecz wygrywając w dwóch setach. Cooper Sterry kilkakrotnie triumfowała na Wimbledonie także w konkurencjach nieoficjalnych, w grze podwójnej kobiet i grze mieszanej (zyskały one status oficjalny w 1913). W 1901 wygrała grę podwójną z Hillyard, w 1902 z Morton. W tych samych latach triumfowała w mikście w parze z Lawrence’em Dohertym. W pierwszej oficjalnej edycji debla kobiet w 1913 osiągnęła finał razem z Dorotheą Chambers (Angielki skreczowały w drugim secie).

Charlotte Cooper Sterry odnosiła sukcesy także poza Wimbledonem. Była wielokrotną mistrzynią Irlandii (1895 i 1898 w singlu, 1895, 1896, 1899 i 1900 w mikście), mistrzynią Szkocji (1899, w singlu), międzynarodową mistrzynią Niemiec (1899, w singlu). Na igrzyskach olimpijskich w Paryżu w 1900 została pierwszą kobietą z tytułem mistrzyni olimpijskiej. Wygrała grę pojedynczą i mieszaną (z Reginaldem Dohertym).

Jej mąż Alfred Sterry był także tenisistą, później członkiem władz brytyjskiej federacji Lawn Tennis Association. Córka Gwendolyn Sterry w latach 20. występowała w reprezentacji Wielkiej Brytanii w Pucharze Wightman.

W 2013 roku została przyjęta do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.

Osiągnięcia na najważniejszych turniejachEdytuj

Występy w challenge round na WimbledonieEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Dutkowski 1979 ↓, „Boska Zuzanna”, s. 78.

BibliografiaEdytuj