Otwórz menu główne

Curling na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2014

jedna z dyscyplin rozgrywanych podczas igrzysk olimpisjkich w Soczi

Turniej curlingu podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2014 odbył się w Soczi, na lodowisku Ledianoj kub między 10 a 21 lutego 2014. Curlerzy zmagali się po raz szósty o medale olimpijskie. W rywalizacji wzięło udział po 10 reprezentacji kobiecych i męskich, po raz pierwszy w turnieju olimpijskim wystąpiła kobieca drużyna Korei Południowej oraz męski zespół z Rosji.

Curling na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2014
Curling pictogram.svg
Zimowe Igrzyska Olimpijskie 2014
Soczi
Miejsce Ledianoj kub
Data 10 – 21 lutego 2014
Liczba konkurencji 2
Liczba zawodników 100


Przed turniejem olimpijskim arena gościła uczestników Mistrzostw Świata w Curlingu na Wózkach 2013 i Mistrzostw Świata Juniorów 2013[1]. Tytułów mistrzowskich z Vancouver 2010 broniły Szwedki i Kanadyjczycy. Jako obrońcy wystąpiły inne zespoły niż te, które wywalczyły medale. Ekipa Anette Norberg rozpadła się po turnieju w 2010, na reprezentację Szwecji została powołana drużyna Margarethy Sigfridsson. Kanadę reprezentował Brad Jacobs - Kevin Martin w krajowych kwalifikacjach zajął 3. miejsce, John Morris, który wcześniej odszedł z zespołu Martina, przegrał w finale.

Do rundy finałowej w konkurencji pań zakwalifikowały się Kanadyjki, Szwedki, Szwajcarki oraz Brytyjki. W meczu półfinałowym wygrała reprezentacja Kanady (Jennifer Jones) pokonując 6:4 Brytyjki (Eve Muirhead), w drugim spotkaniu półfinałowym wynikiem 7:5 Szwedki (Margaretha Sigfridsson) były lepsze od Szwajcarek (Mirjam Ott). Po brązowe medale sięgnęły zawodniczki z Wielkiej Brytanii, które triumfowały nad zespołem Ott 6:5. Dla Mirjam Ott była to kolejna szansa by zostać jedyną osobą z trzema medalami zimowych igrzysk olimpijskich w curlingu, jednak podobnie jak przed czterema laty uplasowała się tuż za podium.

W meczu finałowym zmierzyły się zawodniczki kanadyjskie i szwedzkie, spotkanie stało na wyrównanym poziomie. Do przerwy był remis 3:3, Kanadyjki wyzerowały partie numer 6 i 7. W 8. endzie z ostatnim kamieniem Jones miała wjechać na pole o promieniu 4 stóp, zagrała jednak za lekko i kamień zatrzymał się wcześniej, po mierzeniu ustawionych w domu kamieni Kanadyjki wygrały partię za jeden i wyszły na prowadzenie 4:3. Kluczową częścią gry był end 9., w ostatnim zagraniu Jones ustawiła kamień praktycznie na guziku, tak że dwa kanadyjskie kamienie były najlepsze. Maria Prytz ostatni kamień zagrała za wąsko i zahaczyła o szwedzki kamień stojący wyżej, Kanadyjki przejęły enda za 2 punkty. W 10. endzie zawodniczki z Manitoby grały defensywnie pozostawiając w grze jak najmniejszą liczbę kamieni. Po pierwszym zagraniu Jones reprezentantki Szwecji straciły matematyczne szanse na doprowadzenie do dogrywki[2]. Kanadyjki zdobyły tytuły mistrzyń olimpijskich wynikiem 6:3, ponadto wygrały swoje wszystkie spotkania w turnieju. Jest to pierwszy złoty medal dla curlerek z tego kraju od sukcesu Sandry Schmirler w Nagano.

Wśród panów trzeba było rozegrać dodatkowy mecze, który wyłonił 4. drużynę półfinałów. W ostatnim zagraniu spotkania barażowego David Murdoch (Wielka Brytania) zagrał podwójne wybicie poprzez swój kamień[3], wygrał 10. end 2 punktami i cały mecz przeciwko Norwegom (Thomas Ulsrud) 6:5. W półfinale Brytyjczycy rywalizowali ze Szwedami (Niklas Edin), mecz zakończył się zwycięstwem ekipy Murdocha 6:5. Edin chciał zmusić Szkotów do wygrania 10. partii jednym kamieniem (tak by doprowadzić do dogrywki, w której mieliby przywilej ostatniego kamienia), w 1. zagraniu Murdoch ustawił swój kamień w 4-foot idealnie za strażnikiem. Szwedzi podjęli próbę promotion takeout przez swojego strażnika, zagrywany kamień trafił strażnika za bardzo na zewnątrz i nie wybił punktującego kamienia brytyjskiego. Murdochowi pozostał wjazd do środka domu po 2 punkty i awans do finału[4]. W drugim półfinale zmierzyli się Kanadyjczycy (Brad Jacobs) i Chińczycy (Liu Rui), mecz zakończył się wynikiem 10:6 dla obrońców tytułów mistrzowskich. Jacobs 7. i 9. end wygrał trzema punktami.

Po brązowe medale sięgnęli Szwedzi, w małym finale pokonali reprezentację Chin 6:4. W 10. endzie przy stanie 4:3 dla Chińczyków i ostatnim kamieniu Edina Liu zmusił Szwedów do zdobycia 1. punktu. Przed ostatnim zagraniem środek domu był tak zastawiony, że Edin nie próbował ustawiać tam swojego drugiego kamienia. W partii dogrywkowej kończył Chińczyk, w domu znajdowały się dwa szwedzkie kamienie chronione trzema strażnikami, Liu by stanąć na podium musiał wykonać draw to the button. Zagrał jednak za mocno i jego kamień nie zatrzymał się w domu, Szwedzi przejęli partię 2 punktami i uplasowali się na 3. miejscu. W spotkaniu tym doszło do dość niespodziewanej sytuacji, Chińczycy w 9. i 11. endzie podczas wypuszczania spalili swoje kamienie[5].

W meczu finałowym szybko wysoką przewagę nad Brytyjczykami osiągnęli Kanadyjczycy. Za najważniejsze zagranie meczu uznano drugi kamień E.J. Harndena w trzecim endzie, podczas którego umieścił kamień na granicy 4- i 6-stopowego okręgu[6]. Dało to podwaliny do wygrania partii trzema punktami i wynik 5:1 w całym meczu. W czwartym endzie Murdochowi nie wszyło odsunięcie kanadyjskiego kamienia i przeciwnicy podwyższyli prowadzenie w meczu[7]. Zespół Brada Jacobsa robił bardzo mało błędów, w przeciwieństwie do słabiej grających Szkotów (zawodnicy na 2. i 4. pozycji odpowiednio 67% i 69% skuteczności), i powiększył przewagę. Po 8. partii, przy wyniku 3:9 reprezentanci Wielkiej Brytanii poddali mecz. Dla Kanadyjczyków są to trzecie złote medale igrzysk olimpijskich z rzędu, natomiast Brytyjczycy i Szwedzi zdobyli pierwsze medale od Tygodnia Sportów Zimowych 1924.

Spis treści

KwalifikacjeEdytuj

Światowa Federacja Curlingu w porównaniu z poprzednimi igrzyskami zmieniła zasady kwalifikacji olimpijskiej. Turniejami kwalifikacyjnymi są mistrzostwa świata kobiet i mężczyzn w latach 2012 i 2013. Na podstawie uzyskanych miejsc przyznano punkty, siedem najlepszych drużyn uzyskało kwalifikację.

Dwa pozostałe miejsca przypadły finalistom Turnieju Kwalifikacyjnego. Mogły uczestniczyć w nim te państwa, które nie uzyskały kwalifikacji olimpijskiej na podstawie punktów oraz te, które uczestniczyły w mistrzostwach świata w roku 2011. Krajowe federacje musiały zgłosić swoją chęć uczestnictwa w turnieju do 1 czerwca 2013, miesiąc później został podany do wiadomości system rozgrywek i dokładna data zawodów. Ostatni kwalifikanci zostali wyłonieni 15 grudnia 2013[8]. Były to kobiece reprezentacje Chin i Japonii oraz męskie drużyny z Niemiec i Stanów Zjednoczonych.

Rosja z tytułu gospodarza igrzysk miała zapewnioną kwalifikację. Był to debiut męskiej reprezentacji Rosji na igrzyskach olimpijskich. Jak dotąd Rosjanie wystąpili w mistrzostwach świata jedynie raz, w 2013. Wcześniej najbliżej gry w MŚ byli podczas Mistrzostw Europy 2004, gdzie przegrali mecz o 7. miejsce (dające awans do MŚ) przeciwko Szwajcarii, a później w meczach barażowych ulegli Finom.

Miejsce mistrzostw świata 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12
Punkty 14 12 10 9 8 7 6 5 4 3 2 1
Kobiety[9]
# Kraj Lethbridge
2012
Ryga
2013
Suma
1   Szwecja 12 12 24
2   Szwajcaria 14 8 22
3   Wielka Brytania 7 14 21
4   Kanada 10 10 20
5   Stany Zjednoczone 8 9 17
6   Rosja 4 7 11
7   Dania 5 5 10
8   Korea Południowa 9 0 9
9   Niemcy 6 2 8
10   Chiny 2 4 6
  Japonia 0 6 6
  Włochy 3 3 6
13   Czechy 1 0 1
  Łotwa 0 1 1
Mężczyźni[10]
# Kraj Bazylea
2012
Victoria
2013
Suma
1   Kanada 14 12 26
2   Szwecja 10 14 24
3   Wielka Brytania 12 10 22
4   Norwegia 9 8 17
5   Dania 6 9 15
6   Chiny 7 7 14
7   Szwajcaria 4 6 10
8   Stany Zjednoczone 5 4 9
9   Nowa Zelandia 8 0 8
10   Czechy 1 5 6
11   Francja 3 0 3
  Rosja 0 3 3
13   Japonia 0 2 2
  Niemcy 2 0 2
15   Finlandia 0 1 1

     Gospodarz

     Bezpośredni awans do turnieju olimpijskiego

Jako Wielka Brytania uwzględniane są występy Szkotów.

System gryEdytuj

10 zespołów rozegrało mecze każdy z każdym. W klasyfikacji liczył się jedynie bilans wygranych i przegranych spotkań. Do półfinałów awansowały cztery najlepsze reprezentacje, triumfator rudny grupowej zmierzył się z 4. drużyną, natomiast 2. z 3. Zwycięzcy meczów półfinałowych rywalizowali o złote medale w finale, przegrani zaś o medale brązowe.

System gry dla kobiet i mężczyzn był identyczny. Sposób rozgrywania fazy finałowej, różnił się modelu Page play-off, który jest normalnie stosowany przez Światową Federację Curlingu w przypadku rywalizacji 10-12 zespołów.

Zestawienie medalistówEdytuj

Turniej kobietEdytuj

Kobieca rywalizacja w curlingu rozpoczęła się 10 lutego, mecz finałowy został rozegrany 20 lutego.

Runda grupowaEdytuj

Klasyfikacja po rundzie grupowej
# Kraj Skip W P
1   Kanada Jennifer Jones 9 0
2   Szwecja Margaretha Sigfridsson 7 2
3   Szwajcaria Mirjam Ott 5 4
4   Wielka Brytania Eve Muirhead 5 4
5   Japonia Ayumi Ogasawara 4 5
6   Dania Lene Nielsen 4 5
7   Chiny Wang Bingyu 4 5
8   Korea Południowa Kim Ji-sun 3 6
9   Rosja Anna Sidorowa 3 6
10   Stany Zjednoczone Erika Brown 1 8

     Awans do półfinałów

Runda finałowaEdytuj

  Półfinały Finał
             
19 lutego 2014; 14:00
   Kanada 6  
   Wielka Brytania 4  
 
20 lutego 2014; 17:30
       Kanada 6
     Szwecja 3
 
 
Mecz o 3. miejsce
19 lutego 2014; 14:00 20 lutego 2014; 12:30
   Szwecja 7    Wielka Brytania  6
   Szwajcaria 5      Szwajcaria  5
Klasyfikacja końcowa
# Kraj Skip W P
1   Kanada Jennifer Jones 11 0
2   Szwecja Margaretha Sigfridsson 8 3
3   Wielka Brytania Eve Muirhead 6 5
4   Szwajcaria Mirjam Ott 5 6
5   Japonia Ayumi Ogasawara 4 5
6   Dania Lene Nielsen 4 5
7   Chiny Wang Bingyu 4 5
8   Korea Południowa Kim Ji-sun 3 6
9   Rosja Anna Sidorowa 3 6
10   Stany Zjednoczone Erika Brown 1 8

PółfinałyEdytuj

19 lutego 2014; 14:00

Tor Kraj 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Ogółem
D   Wielka Brytania 0 0 2 0 1 0 0 0 1 0 4
  Kanada   2 1 0 1 0 1 0 0 0 1 6
Tor Kraj 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Ogółem
B   Szwecja   1 0 2 0 0 0 1 0 2 1 7
  Szwajcaria 0 2 0 0 1 0 0 2 0 0 5

Mały finałEdytuj

20 lutego 2014; 12:30

Tor Kraj 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Ogółem
C   Wielka Brytania 0 0 1 0 2 0 0 2 0 1 6
  Szwajcaria   0 2 0 1 0 1 0 0 1 0 5

FinałEdytuj

20 lutego 2014; 17:30

Tor Kraj 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Ogółem
C   Szwecja 0 1 0 0 2 0 0 0 0 x 3
  Kanada   1 0 0 2 0 0 0 1 2 x 6

Turniej mężczyznEdytuj

Turniej mężczyzn rozpoczął się 10 lutego, mistrzowie olimpijscy zostali wyłonieni 21 lutego.

Runda grupowaEdytuj

Klasyfikacja po rundzie grupowej
# Kraj Skip W P
1   Szwecja Niklas Edin 8 1
2   Kanada Brad Jacobs 7 2
3   Chiny Liu Rui 7 2
4   Norwegia Thomas Ulsrud 5 4
  Wielka Brytania David Murdoch 5 4
6   Dania Rasmus Stjerne 4 5
7   Rosja Andriej Drozdow 3 6
8   Szwajcaria Sven Michel 3 6
9   Stany Zjednoczone John Shuster 2 7
10   Niemcy John Jahr 1 8

     Awans do półfinałów

     Tie-breaker

Runda finałowaEdytuj

  Półfinały Finał
             
19 lutego 2014; 19:00
   Szwecja 5  
   Wielka Brytania 6  
 
21 lutego 2014; 17:30
       Wielka Brytania 3
     Kanada 9
 
 
Mecz o 3. miejsce
19 lutego 2014; 19:00 21 lutego 2014; 12:30
   Kanada 10    Szwecja  6
   Chiny 6      Chiny  4
Klasyfikacja końcowa
# Kraj Skip W P
1   Kanada Brad Jacobs 9 2
2   Wielka Brytania David Murdoch 7 5
3   Szwecja Niklas Edin 9 2
4   Chiny Liu Rui 7 4
5   Norwegia Thomas Ulsrud 5 5
6   Dania Rasmus Stjerne 4 5
7   Rosja Andriej Drozdow 3 6
8   Szwajcaria Sven Michel 3 6
9   Stany Zjednoczone John Shuster 2 7
10   Niemcy John Jahr 1 8

Tie-breakerEdytuj

18 lutego 2014; 9:00

Tor Kraj 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Ogółem
C   Norwegia   1 0 1 0 2 0 0 0 1 0 5
  Wielka Brytania 0 1 0 1 0 0 0 2 0 2 6

PółfinałyEdytuj

19 lutego 2014; 19:00

Tor Kraj 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Ogółem
B   Szwecja   0 0 2 0 0 0 1 0 2 0 5
  Wielka Brytania 0 1 0 0 1 1 0 1 0 2 6
Tor Kraj 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Ogółem
D   Kanada   1 0 2 0 1 0 3 0 3 x 10
  Chiny 0 1 0 1 0 2 0 2 0 x 6

Mały finałEdytuj

21 lutego 2014; 12:30

Tor Kraj 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Ogółem
C   Chiny 0 0 1 0 0 2 0 0 1 0 0 4
  Szwecja   0 1 0 1 0 0 1 0 0 1 2 6

FinałEdytuj

21 lutego 2014; 17:30

Tor Kraj 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Ogółem
C   Kanada   2 0 3 1 0 2 0 1 x x 9
  Wielka Brytania 0 1 0 0 1 0 1 0 x x 3

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. sochi2014.com – «Ice Cube» Curling Center (ang. • fr. • ros.). [dostęp 2012-08-14].
  2. Game - Shot by Shot - Gold Medal Game Women (ang.). [dostęp 2014-02-22].
  3. Game - Shot by Shot - Tie-breaker (ang.). [dostęp 2014-02-22].
  4. Game - Shot by Shot - Semifinal 1 (ang.). [dostęp 2014-02-22].
  5. Game - Shot by Shot - Bronze Medal Game Men. [dostęp 2014-02-22].
  6. Game Results - Gold Medal Game Men (ang.). [dostęp 2014-02-22].
  7. Game - Shot by Shot - Gold Medal Game Men (ang.). [dostęp 2014-02-22].
  8. WCF Olympic Qualification Event (ang.). 2011-08. [dostęp 2012-08-14].
  9. Women: Qualification Points from the 2012 & 2013 World Curling Championships (ang.). [dostęp 2012-08-14].
  10. Men: Qualification Points from the 2012 & 2013 World Curling Championships (ang.). [dostęp 2012-08-14].

BibliografiaEdytuj