Otwórz menu główne

Czesław Biernat

polski historyk, archiwista

ŻyciorysEdytuj

Specjalizował się w teorii i metodyce archiwistyki oraz historii gospodarczej. Podczas okupacji hitlerowskiej pracował jako robotnik przymusowy gdyńskiego warsztatu szklarskiego. Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Pedagogicznej w Gdańsku. W 1952 otrzymał tytuł magistra z filozofii w zakresie historii na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Doktorat obronił w 1961, a habilitację w 1976. Tytuł naukowy profesora uzyskał w 1980.

Współtworzył koncepcję kształcenia archiwistów na Uniwersytecie Gdańskim. Następnie (1972-1991) wykładał na specjalizacji archiwistycznej w Instytucie Historii UG. Pełnił funkcje – dyrektora Archiwum Państwowego w Gdańsku (1969-1991) i przewodniczącego Rady Redakcyjnej czasopisma Archeion (1982-1994). Był członkiem: Sekcji Nauk Humanistycznych Komitetu Badań Morza PAN (od 1978), Rady Naukowej Instytutu Historii Uniwersytetu Gdańskiego, Polskiego Towarzystwa Historycznego Oddział w Gdańsku, Wydziału I Nauk Społecznych i Humanistycznych Gdańskiego Towarzystwa Naukowego, Komitetu Redakcyjnego Wydawnictw Książkowych Wydziału I GTN, NSZZ „Solidarność”, a także członkiem honorowym Stowarzyszenia Archiwistów Polskich (od 2002). Zasiadał w radach naukowych: Biblioteki Gdańskiej PAN, Muzeum Historii Miasta Gdańska oraz Instytutu Bałtyckiego.

Nagrody i odznaczeniaEdytuj

Publikacje monograficzneEdytuj

  • Recesy gdańskich ordynków, 1545-1814 (1958)
  • Statystyka obrotu towarowego Gdańska w latach 1651-1815 (1962)
  • Spór archiwalny polsko-gdańsko-niemiecki w okresie międzywojennym 1919-1939 (1969)
  • Dzieje Gdańska (wraz z Edmundem Cieślakiem; 2001)
  • Problemy archiwistyki współczesnej (1977)
  • Archiwum Państwowe w Gdańsku: przewodnik po zasobie do 1945 roku (1992)

BibliografiaEdytuj