Otwórz menu główne

Dłubnia – dawna niewielka wieś podkrakowska, obecnie osiedle Krakowa wchodzące w skład Dzielnicy XVII Wzgórza Krzesławickie.

HistoriaEdytuj

 
Dłubnia na mapie z 1914

Dłubnia była niewielką wsią zlokalizowaną w dolinie rzeki Dłubni, na lewym jej brzegu, niecałe 8 km na północny wschód od centrum Krakowa. W 1914 roku w ramach przygotowań Twierdzy Kraków do oblężenia, zabudowania Dłubni zostały co najmniej częściowo rozebrane, a ludność przesiedlona. Przez pewien czas w XX w. Dłubnia była przysiółkiem Zesławic. W latach 30. XX w. liczyła 25 domów.

W 1951 Dłubnia została włączona do Krakowa jako część dzielnicy Nowa Huta. W latach 50. XX w. nasyp nowo budowanej linii kolejowej przeciął wieś na dwie części. Po II wojnie światowej w wyniku wywłaszczeń z gruntów rolnych i rosnącej urbanizacji najbliższej okolicy (związanej z budową nowohuckich osiedli mieszkaniowych) nastąpiło gwałtowne odejście od tradycyjnego, rolniczego gospodarowania.

Historyczna zabudowa dawnej wsi znajduje się wzdłuż ulic: Petofiego, Zakładowej i Zesławickiej oraz po północnej stronie ul. Łowińskiego. Obecnie ze starej zabudowy wsi pozostały pojedyncze obiekty, np. duży dom mieszkalny przy ul. Petofiego 1, prawdopodobnie wybudowany bezpośrednio po zakończeniu I wojny światowej.

Od nazwy wsi pochodzi nazwa wybudowanego w latach 90. XIX w. na pobliskim wzgórzu fortu pancernego „Dłubnia” (nr 49a). Wcześniej, na wzgórzu nad Dłubnią znajdował się (niezachowany) szaniec piechoty IS.VI.1.