Damazy Dionizy Mioduski herbu Radwan (ur. w 1745 – zm. 6 marca 1806) – brygadier komenderujący w Dywizji Wielkopolskiej w 1792 roku[1], brygadier kawalerii Narodowej w czasie wojny polsko-rosyjskiej 1792, sędzia dobrzyński w latach 1774-1806, podczaszy rypiński w latach 1770-1774[2].

Damazy Dionizy Mioduski
Herb
Radwan
Data urodzenia

1745

Data śmierci

6 marca 1806

Odznaczenia
Order Świętego Stanisława (Rzeczpospolita Obojga Narodów)

Życiorys

edytuj
 
Epitafium Damazego Mioduskiego w klasztorze w Oborach

Syn Franciszka, sędziego grodzkiego bobrownickiego i Marianny Gembartówny herbu Jastrzębiec. Żonaty z Anną z Mokronowskich herbu Bogoria (1761–1829), miał dzieci: Juliana (ok. 1776–1825), Jana Zenona (ok. 1779–1829), Martę Mariannę (ok. 1781–1843) i Michała (ok. 1790–1820). Służbę rozpoczął jako towarzysz, następnie został chorążym w 1768, porucznikiem w 1775, vicebrygadierem Brygady Kawalerii Narodowej w Dywizji Wielkopolskiej w 1784. Poseł na sejm 1784 roku z ziemi dobrzyńskiej[3]. Od 22 czerwca 1791 brygadier 1 Brygady Kawalerii Narodowej[4]. Zdymisjonowany z rangą generała majora 10 lipca 1792 roku. Był konsyliarzem ziemi dobrzyńskiej w konfederacji radomskiej 1767 roku[5]. Na Sejmie Rozbiorowym 1773–1775 jako poseł ziemi dobrzyńskiej[6] przystąpił do konfederacji Adama Ponińskiego[7] Członek konfederacji Andrzeja Mokronowskiego w 1776 roku i poseł na sejm 1776 roku z ziemi dobrzyńskiej[8]. Marszałek sejmików ziemi dobrzyńskiej w Lipnie w 1778 i 1788 roku.

Poseł na sejm 1780 roku z ziemi dobrzyńskiej[9]. Odznaczony Orderem św. Stanisława1786.

Posiadał Bęklewo, Brzozę, Krobię Górną, Lipienice, Lubicz, Mostowo, Nową Wieś, Obory, Pustynię, Smolne, Wielgie, Zieloną Puszczę i Złotorię[10].

Przypisy

edytuj
  1. Ciąg dalszy Kalendarzyka narodowego i obcego na rok ... 1792 czyli II część, z konstytycyami od roku 1788 dnia 6 października do roku 1791 dnia 23 grudnia przez daty oznaczonemi, [1792], s. 544.
  2. Urzędnicy kujawscy i dobrzyńscy XVI-XVIII wieku. Spisy". Oprac. Krzysztof Mikulski i Wojciech Stanek przy współudziale Zbigniewa Górskiego i Ryszarda Kabacińskiego. Kórnik 1990, s. 250.
  3. Dyaryusz Seymu Wolnego Ordynaryinego Grodzienskiego Szescioniedzielnego Roku Panskiego MDCCLXXXIV. Dnia 4. Miesiąca Pazdziernika Oprawującego Się. Warszawa 1785, s. 4.
  4. Machynia i Srzednicki 2002 ↓, s. 77.
  5. Lauda sejmików Ziemi Dobrzyńskiej, Kraków 1887, s. 355.
  6. Actum in Curia Regia Varsaviensi Sabbatho ante Dominicam Misericordiae videlicet, die Vigesima Quarta Mensis Aprilis Anno Domini Millesimo Septingentesimo Septuagesimo Tertio, b.n.s.
  7. Ryszard Chojecki, Patriotyczna opozycja na sejmie 1773 r., w: Kwartalnik Historyczny, LXXIX, nr 3, 1972, s. 545-562.
  8. Volumina Legum, t. VIII, Petersburg 1860, s. 528.
  9. Dyaryusz Seymu Ordyngo [!] Warszawskiego Roku 1780 Dnia 2go Pazdziernika Zaczętego, z Wyrażeniem Posłow, Sessyi, Projektow, Mow, &c., Grodno 1780, s. 7.
  10. Mirosław Krajewski, Nowy słownik biograficzny ziemi dobrzyńskiej. T. 2, Rypin 2014, s. 61-62.

Bibliografia

edytuj
  • M. Krajewski, Dobrzyński słownik biograficzny. Ludzie europejskiego regionu, Włocławek 2002, s. 418-419.
  • Mariusz Machynia, Czesław Srzednicki: Oficerowie Rzeczypospolitej Obojga Narodów 1717-1794. T.1: Oficerowie wojska koronnego, cz.1: Sztaby i kawaleria. Kraków: Księgarnia Akademicka. Wydawnictwo Naukowe, 2002. ISBN 83-71-88-500-8.