Otwórz menu główne

Daniił Fiodorowicz Kondratiuk (ros. Даниил Фёдорович Кондратюк) (ur. 11 grudnia 1896[1] w Watynie, zm. 30 października 1956 w Moskwie) – radziecki wojskowy, pilot nawigator, generał porucznik, Ukrainiec

Daniił Fiodorowicz Kondratiuk
Даниил Фёдорович Кондратюк
generał porucznik generał porucznik
Data i miejsce urodzenia 11 grudnia 1896
Watin
Data i miejsce śmierci 30 października 1956
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1915-1953
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg (1915-1917)
Red star.svg Armia Czerwona (1917– 1953)
Stanowiska dowódca 6, 29 i 48 Armii Lotniczej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna domowa w Rosji
II wojna światowa
Odznaczenia
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa II klasy (ZSRR)

ŻyciorysEdytuj

Urodził się we wsi Watyn (gubernia wołyńska) w rodzinie ukraińskiej.

W 1915 roku powołany do armii carskiej brał udział w I wojnie światowej, W armii carskiej otrzymał stopień chorążego.

W listopadzie 1917 roku wstąpił do Gwardii Czerwonej, a następnie Armii Czerwonej. Uczestniczył w wojnie domowej walcząc na Froncie Południowym i Kaukaskim.

Po zakończeniu wojny domowej ukończył w 1923 Wyższą Szkołę Kawalerii w Piotrogrodzie, a następnie przeszedł do lotnictwa i w 1925 roku ukończył Wyższą Szkołę Lotniczą w Piotrogrodzie.

Po ukończeniu szkoły lotniczej kolejno zajmował stanowiska pilota nawigatora, starszego nawigatora, instruktora w Szkole Pilotów i Nawigatorów w Orenburgu, dowódcy oddziały lotniczego, naczelnika oddziału szkoły lotniczej, dowódcy eskadry i brygady lotniczej. W tym czasie ukończył wyższy kurs dowódczy przy Wojskowo-Lotniczej Akademii im. Żukowskiego w 1931 roku oraz Wyższą Lotniczo-Taktyczną Szkołę Sił Powietrznych w Lipiecku w 1936 roku.

W lutym 1940 roku został zastępcą dowódcy lotnictwa 1 Grupy Armijnej Zabajkalskiego Okręgu Wojskowego, a w sierpniu 1940 dowódcą 37 Dywizji Lotniczej, którą dowodził do kwietnia 1941 roku. Następnie pozostawał w dyspozycji komisariatu Obrony ZSRR.

W czerwcu 1941 roku został komendantem Tambowskiej Wojskowej Szkoły Pilotów. We wrześniu 1941 roku został zastępcą dowódcy lotnictwa Frontu Północno-Zachodniego a potem jednocześnie dowódcą 2 Uderzeniowej Grupy Lotniczej.

W kwietniu 1942 roku został dowódcą lotnictwa Frontu Północno-Zachodniego, a w czerwcu dowódcą 6 Armii Lotniczej utworzonej z lotnictwa podległego frontowi. Armia ta dowodził do stycznia 1943 roku, został wtedy szefem Głównego Zarządu Wyszkolenia Bojowego Lotnictwa Frontowego i jednocześnie zastępca dowódcy lotnictwa Armii Czerwonej.

Od lutego 1944 roku jest kolejno dowódcą lotnictwa w Południowouralskim, Kubańskim i Nadwołżańskim Okręgu Wojskowym. Funkcję tę pełnił także po zakończeniu II wojny światowej.

W kwietniu 1949 roku został dowódcą 29 Armii Lotniczej, a następnie w lutym 1951 roku dowódcą 48 Armii Lotniczej. W czerwcu 1953 roku został przeniesiony do rezerwy.

Zmarł w Moskwie.

AwanseEdytuj

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Według kalendarz juliańskiego 30 listopada 1896.

BibliografiaEdytuj

  • Великая Отечественная. Командармы. Военный биографический словарь. Moskwa: Кучково поле, 2005, s. 376. ISBN 5-86090-113-5. (ros.)